Over afbraak, tussenruimte en wat liefde in beweging zet

Als ik eerlijk terugkijk, dan was 2024 het jaar van de afbraak. Niet als metafoor, maar als ervaring. Het jaar waarin vrijwel alles wat vertrouwd was, zijn vanzelfsprekendheid verloor. Relaties, woonvormen, werk, identiteit – niets bleef onaangeroerd. Het was het jaar waarin ik moest erkennen dat vasthouden soms meer schade aanricht dan loslaten. Dat niet alles te repareren is. En dat sommige vormen hun tijd gehad hebben, hoe waardevol ze ook zijn geweest.

2024 vroeg niet om oplossingen, maar om uithoudingsvermogen. Om blijven staan terwijl het bekende wegviel. Het was een rauw jaar, waarin kwetsbaarheid geen keuze was, maar een feit. Waarin ik leerde dat pijn niet altijd een schuldige heeft, maar wel erkenning nodig heeft. Afbraak is geen daad van vernietiging, heb ik toen geleerd, maar vaak een noodzakelijke voorwaarde voor iets wat nog geen naam heeft.

2025 voelde anders. Niet lichter, maar stiller. Het was een tussenjaar. Een jaar zonder vaste vorm, waarin ik leefde in de ruimte tussen wat niet meer was en wat nog niet zichtbaar kon worden. Een jaar van onderweg zijn, letterlijk en figuurlijk. Van leren dat leegte niet hetzelfde is als zinloosheid. Dat het leven soms vertraagt om je iets te laten inhalen.

In 2025 hoefde ik minder te vechten. Ik leerde vertrouwen op wat zich aandiende: mensen, ontmoetingen, onverwachte verbindingen. Walking for Humanity vond zijn plek als een voortdurend verhaal dat ik blijf vertellen – niet los van mij, maar als een spiegel van hoe ik zelf in het leven wil staan. Menselijkheid werd geen thema meer, maar een houding. Iets wat ik ontvang en probeer door te geven.

Ook ontstond in dit tussenjaar iets nieuws, niet in afzondering maar in ontmoeting. Uw-Topia kreeg steeds meer vorm, niet als een persoonlijk project, maar als een gezamenlijke missie die ik samen met Jonas (uit-)draag. Onze samenwerking voelt niet als toeval, maar als een logisch vervolg op alles wat voorafging. Waar perspectieven elkaar versterken, spiegelen en uitdagen. Waar het ‘ik’ kleiner mag zijn, zodat het ‘wij’ werkelijk kan bestaan.

En dan 2026…

2026 voelt als het jaar waarin niets nieuws meer hoeft te ontstaan, maar waarin alles wat er al is, bewoond mag worden. Waar ideeën niet langer om woorden vragen, maar om aanwezigheid. Waar beweging niet meer voortkomt uit onrust, maar uit keuze.

Ik verwacht dat 2026 vraagt om belichaming. Om doen wat klopt, ook als het minder zichtbaar is. Om trouw blijven aan de menselijke maat, juist wanneer systemen, tempo en verwachtingen anders suggereren. In Walking for Humanity betekent dat blijven schrijven, blijven ontmoeten, blijven luisteren – niet om te overtuigen, maar om ruimte te houden voor menselijkheid in al haar vormen, ook de ongemakkelijke.

Voor Uw-Topia verwacht ik dat 2026 het jaar wordt waarin samenwerking concreter wordt. Waar dromen landen in projecten, waar idealen getoetst worden aan de werkelijkheid, en waar Jonas en ik samen blijven zoeken naar balans tussen visie en uitvoerbaarheid. Niet alles hoeft te lukken om waardevol te zijn. Leren, bijstellen en doorgaan hoort daar net zo bij als succes.

Maar misschien ligt de grootste verdieping van 2026 in de liefde. Ik hoop dat dit het jaar wordt waarin nabijheid mogelijk wordt met Josephine, mijn lief. Dat afstand plaatsmaakt voor dagelijks samen zijn. Dat liefde niet meer gedragen hoeft te worden door plannen en hoop, maar mag rusten in aanwezigheid.

Ook hoop ik dat de relatie met mijn kinderen verder verdiept. Dat vertrouwen groeit. Dat we samen nieuwe vormen vinden waarin liefde, veiligheid en vrijheid elkaar niet uitsluiten, maar versterken. Dat we niet terug hoeven naar wat was, maar samen mogen bouwen aan wat wél past.

En ik hoop dat de relatie met Josie, de lieve mooie moeder van onze kinderen, verder mag rijpen in een andere vorm. Dat de liefde die ooit onze basis was, niet verdwijnt, maar transformeert tot iets dat onze kinderen draagt. De liefde blijft, alleen de vorm verandert. Dat is geen verlies, maar volwassenwording.

Zo voelt 2026 als een jaar van keuze. Niet groot, niet luid, maar standvastig. Een jaar waarin ik niet hoef te zoeken naar betekenis, omdat ik er middenin sta. Waarin ik mag leven wat ik eerder alleen kon benoemen.

Ik hoef niet te weten hoe alles eruit zal zien. Als ik blijf lopen, met liefde als kompas en menselijkheid als richting, is dat genoeg.