Het imago van het VMBO – deel 2

In de afgelopen dagen zie ik geregeld posts voorbij komen over de “Baas van morgen” (een prachtig initiatief van JINC). Ik word er enorm blij van dat bedrijven de deuren van de directiekamer open stellen om deze jonge mensen van de toekomst een kijkje in de keuken te geven. Niet zelden komen de kinderen met prachtige reacties waarvan ik hoop de die bedrijven er ook daadwerkelijk iets mee gaan doen. Zo las ik een reactie van Marit die aangaf dat bij #Visma|Raet dat zij diversiteit een offciele doelstelling moeten maken. En dit zowel in- als extern uit te dragen. En gelijk heeft zij, ik hoop dat Visma|Raet deze oproep beantwoord en zich daarvoor ook in zal zetten. Of Maxime en Reda (bij #Rabobank Amsterdam) door te vertellen wat hun dromen zijn leren hoe belangrijk eigenwaarde en gelijke kansen zijn. Erik (de betrokken directeur in deze) voegt de daad bij het woord en start een whatsapp groep en is al gelijk actief bezig zijn netwerk in te zetten. Ik word hier enorm blij van en hoop dat er velen van deze acties zullen volgen….

Gelijke kansen, diversiteit, inclusiviteit… het staat op dit moment redelijk onder druk. Niet alleen door de Corona pandemie (die ons meer en meer verdeeld), maar ook door de verhardende maatschappij. Sterk volgend op diezelfde trend in de politiek (of zou dit andersom zijn volgordelijkheid hebben?). Inclusiviteit staat niet eens in de Vandale, en wordt door Word niet herkend en wordt zelfs‘verbeterd’ naar “exclusiviteit”. Voor de slimme zoekers: ”Exclusiviteit” staat (gelukkig) ook niet in het woordenboek….

Inclusiviteit op Internet
Inclusiviteit in Word

Wel is te lezen dat het woord “inclusiviteit” sinds 2017 een “flinke opleving” mee maakt. Het wordt in verband gebracht met een toenemende diversiteit in de samenleving en gebruikt in de strijd tegen allerlei vormen van discriminatie. De stichting jINC is al bijna 20 jaar bezig om hier aandacht aan te geven. “Baas van morgen” is daar één uiting van.

Maar afgelopen week besefte ik maar eens te meer dat we nog veel te bereiken hebben. Alweer een lange tijd geleden schreef ik deel 1 van een blog over het “Imago van het VMBO”. In dit blog beschreef ik de indeling van het Nederlandse onderwijs en de rare gevolgen die dit met zich meebrengt. Het imago van het VMBO-onderwijs is, in mijn ogen ten onrechte, niet zo best te noemen. Niet voor niets blijven scholen vasthouden aan het aanbieden van MAVO (ipv de juiste benaming VMBO-TL). Ik ben nog niet toegekomen aan de volgende delen over het VMBO, dus beschouw ik deze maar als zodanig.

Loesje snapt het….

Maar dan deze periode. Een periode waarin menig student de billen bij elkaar knijpt met welke boodschap de mentor hen gaat bellen: Examenstress!! Voorheen werden alle leerlingen op dezelfde dag geïnformeerd of ze wel of niet geslaagd zijn. Of de vlag wel of niet uit mag. Of er wel of geen herkansingen zijn te benutten. Iedereen die slaagt is een topper en iedereen die slaagt verdient daar alle lof en aandacht voor. Maar wat is er nu aan de hand? Alleen het VMBO (basis en kader) moeten een week langer wachten op hun uitslag. Dus iedereen heeft deze week zijn/haar uitslag binnen, overal hangen de vlaggen uit, kunnen ouders en verzorgers, vrienden en familie er op uit trekken om versieringen cadeautjes en kleinigheidjes binnen te hengelen voor de geslaagden. Ik wil hen allen van harte feliciteren, want zij verdienen die aandacht en gezelligheid.

En dan een week later volgt het VMBO. Ook die toppers hebben hard gewerkt. Maar tegen de tijd dat zij de resultaten horen zijn de spulletjes uitverkocht, in de uitverkoop (om toch maar de laatste restjes nog even verkocht te krijgen) en is de aandacht al weer volop op het lopende EK. Hun vlaggen vallen in het niets met de oranjeversiersels die inmiddels uit de schuren de bestaande vlaggen met schooltassen hebben mogen vervangen. Andermaal is er te weinig aandacht voor deze toppers. Andermaal delven deze toppers weer het onderspit in het onderwijs.

Nu zou ik mij kunnen indenken dat de tijdelijke maatregelen naar aanleiding van de pandemie roet in het eten gooit. Dat de regels omtrent een tweede herkansingsronde het niet anders mogelijk maakt om dit op deze wijze te organiseren. Maar naar mijn weten waren de VMBO-examens digitaal! De uitslag was daarmee al direct na het examen bekend. En ja. Dan moet er nog een normering overheen, alvorens er cijfers en uitslagen aan gekoppeld kunnen worden. Maar dit moet bij elk afgenomen examen. Waarom zijn dan net deze examens de ‘laatste der Mohikanen’? Ik kan alleen maar concluderen dat ‘men deze groep niet belangrijk genoeg vind’. Wanneer gaan we ECHT waarde geven aan een ieder? Wanneer laten we aan iedereen zien dat ze belangrijk zijn, nu en in de toekomst? Het is deze groep mensen die uiteindelijk de basis van de maatschappij vormen. En ja, de basis klinkt als het laagste van het laagste, maar is tevens het belangrijkste en het fundament van waar we allemaal op staan. Zonder deze basis is er geen maatschappij, geen economie, geen fijn en plezierig leven. En dat geldt ook voor iedereen!! Want ook de TOP van de maatschappij onderhoudt niet zelf zijn/haar tuin, bakt niet zelf zijn/haar brood, wast niet zelf zijn/haar bolide, bouwt niet zelf zijn/haar huis. Is het zo moeilijk te realiseren dat wij ALLEMAAL de maatschappij zijn? En dat iedereen in die maatschappij aandacht en gelijkheid verdient?


Coachend Leidinggeven? Deel 2

Een reactie op artikel “coachend Leiderschap is écht uit de tijd”

In mijn vorige blog schreef ik over een eyeopener naar aanleiding van dit artikel. Hier ga ik voornamelijk in op de term “coaching” en niet zozeer de inhoud… Ik vind het artikel, eerlijk gezegd, een zwak stuk. Er staan teveel, niet onderbouwde, aannames in waardoor je vervoerd wordt in een denkwijze die eigenlijk niet klopt of op zijn minst niet lekker loopt. En dat vind ik jammer. Vooral omdat de essentie wel interessant, maar niet uniek of nieuw, is…. In deze blog zoom ik in op de misvattingen (aan de hand van het artikel) en geef mijn visie op (coachend) leiderschap.

Door de lezer direct aan te spreken zet de auteur deze op slimme wijze op een spoor van zelfreflectie. En al snel haalt hij het “Coachend leiderschap” onderuit, want het zou niet werken… Echter over het principe van “Coachend leiderschap” maakt hij, in mijn ogen, een eerste misstap: “Coachend leidinggeven” gaat namelijk niet om het ondersteunen van de medewerkers. Een coach ondersteunt niet, een coach faciliteert. Hij geeft geen richting, noch bepaalt hij ook maar iets wat er,wel of niet, gedaan moet worden. Kortom daar wringt het al direct…

In een volgend stukje wordt “Coachend Leiderschap” afgezet tegen “Hiërarchisch leiderschap”. Ook hier volgt een aanname dat een hiërarchisch leider geen oog zou hebben voor zijn medewerkers, wat ook niet hoeft te kloppen. Een hiërarchisch leider is een bepalend leider, hij hakt de knopen door, zet de koers uit, bepaalt wat er wel en niet gedaan wordt. Het zegt echter niks over zijn intermenselijke kwaliteiten. Ik ken teams met dergelijke leiders die op intermenselijk gebied en op werkgebied perfect functioneren en waar een hoge medewerker tevredenheid heerst, ondanks (of wellicht hier wel dankzij) de hiërarchie.

Dat dit de reden is om van stijl te veranderen is dan ook onjuist. De reden dat er een stijlverandering wenselijk is komt omdat je kan stellen dat in sommige teams “Hiërarchisch leiderschap” simpelweg niet (meer) werkt. Het volwassenheidsnivo van de medewerkers is dusdanig hoog dat zij zelf hun route uit willen stippelen, zelf de juiste keuzes willen maken, zelf aan het stuurwiel willen staan. En waar ze dat wel willen maar nog niet kunnen, komt de coach om de hoek kijken. Hierin helpt de leider om van ‘willen’ ook daadwerkelijk ’kunnen’ te maken. Je hebt dus als coachend leider oog voor de reis die de medewerkers doormaken, stelt hen op hun gemak, leert om vertrouwen te krijgen om de juiste stappen te kunnen zetten. Het welbevinden is daarbij uiteraard van belang, maar dat is dus (zie de situatie van de hiërarchische leider) bij iedereen van belang. “Inhoudsdeskundigheid” leidt alleen maar af, als de leidinggevende het inzet met andere doelen dan het coachen. Het is daarmee niet een noodzakelijkheid, maar ook zeker geen beperking als je het onverhoopt mocht hebben.

Het vraagstuk “hoe houd ik persoonlijk contact” wat vervolgens op tafel komt is een probleem dat, vooral in deze tijd, veelvuldig naar voren komt. Maar de reden hiervoor is niet de leidinggevende stijl, maar de Corona-pandemie. Dat leiders (willekeurig in welke stijl) hierin een nieuwe weg moeten zoeken, staat als een paal boven water.  Dat je hierdoor in een burnout raakt bij een span of control tot 50, ontbreekt de feitelijke onderbouwing of aanleiding. Een coach hoeft niet meer aandacht te geven, hij moet kwalitatieve aandacht geven op het moment dat een medewerker dat nodig heeft. Dit kan best met een span van 50, als je andere taken kan delegeren. Kortom, dit heeft te maken met de eigen efficiëntie en effectiviteit en niet met de leiderschapsstijl. 

Met dit in het achterhoofd stuit je derhalve niet op de grenzen die vervolgens aan bod komen. Althans niet de grenzen in de coachend leidinggevende stijl! Juist in de coachende stijl is er m.i. ruimte om grote problemen onder de aandacht te brengen en gezamenlijk te komen tot gedragen oplossingen. Immers mogen, kunnen en zullen deze uit de groep komen. En waar een team zelf problemen oplost, zal een magie ontstaan wat voedsel is voor excellentie en dus voor groei. Het is juist hier waar coaching juist wel kan werken…

En dan de fundamentele kritiek… Je zou niet kunnen coachen en kunnen beoordelen tegelijkertijd. Omdat een medewerker zich niet kwetsbaar opstelt als je ook de beoordelaar bent. Het klinkt logisch, maar er mist iets heel belangrijks: Als je coachend leiding geeft, is de waarde bepaling voornamelijk bij de medewerker zelf in beheer. De leidinggevende hoeft niet te beoordelen, dat kan en doet de medewerker zelf wel, de leider administreert alleen maar. Als je als coachende leider je 100% als coach opstelt is er zoveel vertrouwen en respect dat een medewerker hier niet één keer aan twijfelt. Waar dit fout gaat is waar de coachende leider bv. een verborgen agenda erop na houdt t.b.v. zijn beoordelingen. En dat werkt niet, maar trouwens: “Dat werkt bij géén enkele leidinggevende stijl”.

Er is dus bij “Coachend leiderschap” geen sprake van vermenging van gelijkheid en hiërarchie. Het is juist de synergie van deze twee waarop het coaching is gebaseerd. Waarbij hiërarchie slechts de functionele indeling is die een ieder erkent en respecteert, omdat de leider hen ook erkent en respecteert. Hier is dus geen enkele arrogante houding te vinden. Want een arrogante coach is een coach die het beter denkt te weten dan zijn coachee, en dat past niet binnen het concept coaching. Dat gaat er namelijk van uit dat iedereen een waardevol individu is, er is dus geen ruimte voor arrogantie.

Ik hoop met deze blog te hebben aangetoond dat er niks mis is met “Coachend Leiderschap”, mits op de juiste wijze ingericht en uitgevoerd. Maar ja, die randvoorwaarde geldt voor letterlijk alles wat je wel of niet doet binnen je bedrijf…. Daarmee zijn de 6 stappen die hij vervolgens aandraagt nog steeds interessant en het waard om gedeeld te worden. Echter al deze stappen zijn richtinggevend voor goed leiderschap, welk type leider dan ook. Hieronder de gegevens stappen voor een coachend leider:

  1. Een coach pampers zijn coachee niet, maar zet hem op scherp in zijn eigen proces. Dit kan en gebeurt alleen in een volwassen en gelijkwaardige relatie;
  2. Een coach maakt heldere afspraken over verwachtingen, grenzen, rollen, bijdragen ,etc.  Anders is er geen omlijnde omgeving waarbinnen samen gewerkt kan worden;
  3. De 3 krachtvragen zijn voor menig coach een onderdeel van, in mijn geval de 10, startvragen om een coachtraject te starten;
  4. Als coach faciliteer je hierheen, je coachee zelf zal de kansen/veranderingen aandragen;
  5. Buiten het coachen om is dit sowieso belangrijk. In bekende coachboeken van John Strelecky wordt dit de “RVB” genoemd. De “Reden van bestaan” moet overeen komen met die van het bedrijf waar je werkt. Daarnaast zal iedereen het onzinnig vinden om iets te doen wat niks met je werk of het doel van het werk te maken heeft.
  6. De omgeving die hier geschetst wordt is de juiste sfeer omschreven om tot succesvol coaching te komen. Dit is inderdaad een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Wat trouwens prima past bij de “Coachende leider”.

Kortom dit zijn geen stappen naar “Nieuw Leiderschap”, dit zijn richtlijnen voor een succesvol leiderschap. Probeer zelf maar eens of je de 6 punten kan vertalen naar de hiërarch leider, ook dat lukt:

  1. Een hiërarchisch leider zal zijn medewerkers ook niet pamperen en (in een gezonde hiërarchische omgeving) is er voldoende ruimte voor een volwassen werkrelatie waarbij de leider de medewerker kan aanspreken op gemaakte afspraken;
  2. Een hiërarchisch leider zal heldere afspraken willen maken om zo de verwachtingen duidelijk te hebben en te weten wat er van een ieder wordt verwacht;
  3. Vul ze zelf maar eens in…


Coachend Leidinggeven? Deel 1

Via LinkedIn werd ik door Didi vam Heijst gewezen op een leuk artikel over Coachend Leiding geven.

Voor mij leverde dit een eyeopener op: Overal waarvoor je een populaire term gebruikt is uit de tijd, achterhaald, ineffectief, niet werkbaar, onhaalbaar of wat dan ook… Alleen al het woord “coach” is daar een goed voorbeeld van. Wat is een coach? Wat doet een coach? Wanneer ben je een coach? Wat mag je van een coach verwachten?

Juist ik, die net de stap naar coaching maak is zo bezig met deze loze (?) term. Ondanks dat ik me steeds meer als coach profileer, duw ik het tegelijkertijd steeds verder weg. In mijn laatste opdrachten als ZZP-er kreeg ik steevast de feedback dat ik geen manager was maar een coach. Maar als ik meer en meer lees over wat coaching “hoort te zijn” ben ik alles behalve een coach geweest. Hoe komt het dan dat ik wel zo wordt genoemd??

En dan lees ik nu een artikel dat coachend leiderschap uit de tijd zou zijn??? Enerzijds voel ik mee, ik heb ook zo’n antipathie tegen dat woord. Niemand weet precies wat het is en velen noemen zich toch zo, en nooit begrijp ik wat ze dan echt bedoelen. Ook ik worstel dus met die vraag. Anderzijds staat coachen voor mij voor het in hun kracht zetten van de mens. In welke rol dat ook mag zijn (zakelijk of privé). En ik vind dat management erop is gericht (of gericht zou moeten zijn) om mensen in hun kracht te zetten. Iedereen op de werkvloer is volwassen, behandel hen dan ook zo. Iedereen op de werkvloer is erop gericht het werk succesvol te maken, behandel hen dan ook zo. Iedereen wil het naar de zin hebben op het werk, behandel hen dan ook zo… Kortom…. wees een (echte) leider. Maar ja, om daar te komen kan ik nog wel wat coaching gebruiken…. En om dat voor elkaar te krijgen wil ik graag nog wat coaching geven…. Hoe raar die term ook is.

Maar goed, als ‘coachend leidinggeven’ nu uit de mode is, laten we het dan ”faciliterend leidinggeven’, of verzin een andere term. Als je maar zorgt dat je medewerker, je collega, je chef of je baas, maar in zijn of haar kracht komt te staan. Dan is hij/zij succesvol en jij ook. En dan ben je samen succesvol… En weet je wat er gebeurt als je samen succesvol bent?

Dan heb je succes!! Hoe lekker is dat?


Stem & Stroom

Een tijdje terug ontving ik een prachtig verhaal van Lotte Nobelen. Lotte is zangeres en ik ken haar via goede vrienden. Dit verhaal vond ik zo pakkend en mooi dat ik haar heb gevraagd of ik deze integraal mag overnemen op mijn blog-pagina. Ik denk namelijk dat veel mensen zich er in kunnen herkennen en er van kunnen en mogen leren, ik doe dat in ieder geval wel. Vooral haar 25 punten van Kwetsbaarheid, zijn prachtig…

Het is maar een verhaal. Het is echter in a nutshell mijn weg naar meer innerlijke rust en vrijheid in mezelf en op een podium. En ik ben daar dus best wel enthousiast over, dus dat deel ik graag. Daarnaast wilde ik verder kijken dan de stempel ADD. Dat alles heb ik niet gevonden / gedaan door uren stilzittend te mediteren. Misschien komt dat ooit nog. Ik mediteer liever in beweging. Ennuh… wat is mediteren eigenlijk?

Lotte Nobelen – 2021

Kwetsbaarheid, de spotlights & spreken 

Dit is een persoonlijkere blog. Ik heb zelf erg veel gehad aan het lezen van andermans verhalen. Het is en blijft maar een verhaal van iemand anders. Het is echter in a nutshell mijn weg naar meer innerlijke rust en vrijheid in mezelf en op een podium. Daarnaast wilde ik verder kijken dan de stempel ADD. Dat alles heb ik niet gevonden door uren stilzittend te mediteren. Misschien komt dat ooit nog. Ik mediteer liever in beweging. Ennuh… wat is mediteren eigenlijk?

Ik deel o.a. mijn 25 grootste leerpunten in kwetsbaarheid en mijn zoektocht in het vocalist en mens-zijn. Wie weet kun jij de woorden horen en geven ze je richting. Misschien ook niet. Alles is. 🙂

Elke dag 👉🏽 note to self : “ Dearing greatly means the courage to be vulnerable. It means to show up and be seen. To ask for what you need. To talk about how you’re feeling. To have the hard conversations. – Brené Brown “

Blog versie 1.0 : Ben gewoon je zelf, draag dat uit en spreek je uit. Alles doet ertoe. Blijf ademen. #eenvoud 🥂

Ik kan heel kort van stof zijn, zie je?

Blog versie 2.0 : leestijd ongeveer 15 tot 20 min. Als we het doen… 

De grootste angst is spreken voor een groep. Het is niet de dood, maar jezelf laten zien in alles wat je (niet) bent.

Dus…

Een lieve wijze man vroeg mij eens: “ Maak de volgende zin eens af: Ik ben een geboren…….… “
Ik: “……. mede-reiziger. “
Lieve wijze man: “ Wat is jouw moeiteloze talent? ”
Ik : “ 🤔 ….. (1e ingeving) kwetsbaarheid “.

Zucht 2.0… nou lekker dan! 😉 Kwetsbaarheid is mijn reis, mijn kracht, mijn valkuil. En nee, zo moeiteloos ging dat heus niet altijd. Als kind ging het mij nog wat gemakkelijker af :

Er werd ineens een playbackshow georganiseerd in ons dorp waar vrijwel nooit iets gebeurde. Ik vroeg aan mijn klasgenootjes of ze mee wilden doen met de Spice Girls en het lied “Mama, I Love You ” ! Het jaar daarop met ‘Ademnood.’ Tussendoor organiseerde ik een real life soap: De naboots-versie van Goede Tijden, Slechte tijden, ofwel de Telekids versie “Pittige Tijden”. Het jaar dáárop ging ik solo en playbackte ik Nobody’s Wife van Anouk, met zéér gedetailleerde moves, een nep neuspiercing inclusief headbangen…. Ik oefende elke dag voor de spiegel en perfectioneerde mijn performance. Ik deed dat toen gewoon ….. 

Zweten.
Ik overleefde mijn 1e live-optreden op 14 jarige leeftijd op een dorpse muziekschool met zo’n 20 man publiek, een bonzend hart en kijkend naar de grond. Bij elk optreden, elke nieuwe ontmoeting en onbekende omgeving daarna, trok ik mij (onbewust) uit de comfort-zone. Ik vond vrijwel alles spannend. Ook was vrijuit spreken heel lang een worsteling in een omgeving waar ik mij niet geheel thuis en veilig voelde. Ik voelde me vaak ook dom. Dat kwam met name omdat mijn woordenschat en algemene kennis niet zo groot was (👉🏽 ik had tot mijn 20e misschien 5 boeken gelezen, waarvan spaghetti van menetti – Roald Dahl). Studieboeken las ik ook niet echt. Ik reageerde teruggetrokken op situaties die niet fijn voelde, ik hield me in of paste me keurig aan. Grote groepen, nee dankje. Gelukkig waren daar ook mensen bij wie ik wél compleet mezelf durfde te zijn. Die waren over het algemeen wat gekker en losser.
Voor een optreden waar ik 1 lied mocht zingen, oefende ik me rot. Ook kon ik jarenlang alleen maar bananen eten voor een optreden. Op zich wel lekker, maar ik hou ook gewoon van een bord joppiesaus met friet.

In 2007 deed ik auditie voor de Rockacademie. Verschrikkelijk, maar ik had ‘m redelijk overleefd en fake-te mezelf erdoorheen. Ik deed ook een nummer van Joss Stone met alleen maar drums “Killing Time”. Hóé toepasselijk ! En wist ik veel dat dat best cool was. Ik had gewoon geen andere begeleiders (en mijn hoofd met zijn oordelen zat er toen nog niet zo tussen). De andere twee nummers deed ik dan ook met tape. Ik had geen plan B. Ik werd aangenomen. 😅

Ik ken meer muzikanten / kunstenaars die met hun hart en ziel hebben gekozen voor een beroep waarbij het nou eenmaal gewenst is om (jezelf eerst te bewijzen en) in de spotlights te gaan staan, maar werkelijk half kapot gaan voordat ze een podium betreden. Er zijn natuurlijk gradaties, maar het blijkt 1/3 van de beroeps-kunstenaar te betreffen. Ik zou het niet alleen willen betrekken op de beroeps-kunstenaar. In de spotlights staan houdt voor mij kort door de bocht in, dat je zoveel mogelijk jezelf durft te zijn in elke (extremere) situatie én jezelf durft te laten horen. Dat is volgens mij totale vrijheid. Echter….. dan is het wel handig als dat spraakkanaal open staat en je geen fysieke en mentale belemmeringen ervaart zoals faalangst, podiumangst & hyperventilatie.
Jezús, wat een mentale onmenselijke topsport is het eigenlijk! Ik snáp dat kunstenaars aan de verslavende middelen gaan of ….. (vul maar in). En dan heb ik nog een eens hoeven dealen met de pers en dat soort gedoe.
Angst! Het bestaat écht, wij menswezens ervaren het als intens en dat heeft een goede reden. Het wil ons beschermen vanuit een oer-systeem. Het is alleen verre van relaxed en dient ons niet meer zo. En wat is authentiek jezelf zijn op een podium? Wat houdt dat in? Wie ben je dan? And so the journey continues. Dus….., ik vond / vind authenticiteit een groots woord.

Even een hak-op-de-tak-samenvatting van mijn weg in de muziek. Mijn studietijd sla ik even over. Genoeg drama hieronder:

Meisje Loos. 
In 2012 studeerde ik af met een theater-programma (wat éigenlijk niet kon volgens de school-regels 😏), genaamd “Meisje Loos”. Ik heb 3 keer kort iets sprekend gezegd. Meer durfde ik niet, want “ wie zat daar nou op te wachten? En straks kom ik niet goed uit mijn woorden. ”. Een stukje rappen deed ik dan weer wel .
De live-sessie-muziekwereld: Ik rolde er in vanaf mijn 19e. Ik ervoer het zo alsof ik een soort snel-cursus kreeg in: “ Laat je controle-freak los, want alles loopt last minute anders. Pas je maar aan en entertain! “ NONDEKANONNEN!! En als lead-vocalist mag je dan ook nog ff het programma aan elkaar praten. Het is té grappig voor woorden dat IK voor dit beroep heb gekozen. Of nou ja, “ik”, misschien was het wel iets in mij dat verlangde naar vrijheid.
Mijn eerste coverband-optreden was voor een hockeyclub waarbij een travestiet op het podium kwam meedansen. For the record: Ik vond dat dus te gek, maar even voor het beeld… dit alles was voor mij een totaal nieuwe wereld. Ik kwam uit een boers gereformeerd dorp, en ging nooit ‘stappen’ of naar de discotheek, snap je? Het ging me best aardig af! Daarna heb ik ook vele ‘klussen’ gedaan waar niemand op mij zat te wachten óf waar ik fungeerde als behang. Die vond ik stiekem het leukst, want dan kon je gewoon mooie muziek maken samen.
Ik heb ook toetsen geplaybacked met een vuilniszak aan waar glitters op waren gespoten. Inclusief hoge hakken en een blonde staart. Dit verliep via een boekingskantoor waar je uitgekozen kon worden op je kleur haar, je lengte en als ik me niet vergis, ook je cupmaat. Dit alles wilde de artiest, dus ja. Koning Willem Alexander en Maxima zaten in de zaal….. Ook weet ik mijn allereerste grotere sessie-klus nog. Dat hield in dat er diezelfde middag in de kleedkamer werd gemeld dat er 1 van de 3 artiesten ziek was en dat Xander de Buisonjé zou invliegen. Hoppa, ff snel die songs luisteren en GAAN !

‘ Pappaajaaadaaapaapaaadaaaa, oeh oeh oeh! “ 🎤 💃🏻😁

Op den duur werd het makkelijker. En ik schrapte een aantal dingen. Wát een verademing! Ik voelde me een hele tijd veilig en zelfs vertrouwd met het podium en de last minute wijzigingen. Je bent als backing vocal meer dan ‘’oeh” en “aah”. Je probeert samen 1 sound te creëren en je bent een blok en steun voor de lead-vocalist. De rollen worden omgedraaid als je lead vocalist bent. Ik vind dat alleen wel een stuk harder werken. En logisch, alle ogen zijn dan meer op je gericht. Dit alles hoefde van mij niet perse, maar ja, de kijker wil ook wat, dus mooi pakje aan, beetje dansen, lachen en zo mooi mogelijk zingen én springen. Pfffffft! Zweten! Soms kreeg ik feedback dat het wat anders mocht hier en daar en heej, daar leren we van… toch? De volgende quote is écht waar! “ Life begins at the end of your comfort zone – Neale Donald Walsch “

Balanceren.
Toch zocht ik naar een balans in het ‘werken’ en mijn creativiteit bewaken. Ik volgde mijn enthousiasme en ingeving. In 2016 zette ik For the LOVE of E.A.R.s op. (Eating. Art. Roots.) Kunst, muziek en eten kwamen samen in het Klasse Theater te Tilburg. Verschillende artiesten deelden hun verhaal. Het bleek dat ik improviseren, mensen raken en blij maken, met muziek die mij raakt, veel fijner vind. Dat wist ik ergens al lang, maar ik mocht daar blijkbaar weer aan herinnert worden. Er gebeurde ook iets anders in de zaal, samen met de muzikanten die mij begeleidden. Ik vond het magisch. Ik mocht daarbij buiten de kaders treden. #probleemopgelost 😉 Totdat ik mijn stem eind 2017 half verloor.

Het ergste wat je als vocalist kan overkomen is dat je zelf niet hoort dat je onzuiver zingt, toch? Been their, done that. Ik intoneerde te hoog bij een orkest waarin het woord ‘Koninklijk’ voorbij kwam (dat woord triggert mij) en ik hoorde dat niet op mijn in-ear. Ik wist al dat dit een punt van aandacht was als ik op in-ears speelde. Mijn gehoor is geloof ik niet achteruitgegaan, maar ik had wel een ruis en piep ontwikkeld (die is nog steeds niet geheel weg). Door deze onzekerheid zat mijn lijf vol met spanning. Ook gebeurde er van alles in mijn persoonlijke leven. Gevolg: Élke noot die ik zong, zong ik met mijn hoofd. Élke uitdagende noot ging ik tegemoet met angst.

Ik heb mezelf naar verschillende optredens toe gesleept en de shows gepresenteerd alsof er niets aan de hand was. Backstage ging ik kapot. Niet zoveel mensen zagen daar wat van. Ik heb coachings en workshops gevolgd op allerlei vlakken, ik ben naar stilte-retraites gegaan, maar mijn lijf gaf het op den duur op. De balans was weg. Ik was mijn passie voor muziek verloren. Eigenlijk al heel lang. Ik was toe aan comfort, maar ik werd gek. Hoe dan? Geld! Ik kan niet stoppen, anders verlies ik opdrachtgevers bladiebla. Je snapt het idee.

Toen vroeg een lieve wijze vrouw aan mij: “ Waar heb je behoefte aan? “
Ik zei: “ Rust. “

Hier en daar noodgedwongen stopte ik met alles. Ik ging een BBZ uitkering voor ondernemers in. Dit was in april 2018. Er was eerst schaamte, diepe schaamte. “ Ik ben geen zangeres meer. Wat blijft er nog van mij over? Wat heb ik nog te bieden? WIE DE FUCK BEN IK?! “ Daarná heb ik voor het eerst in mijn leven rust en vrijheid ervaren.

Wat ook wel bijzonder was, was dat mijn vader en ik tegelijkertijd thuis zaten en herstellende waren. Hij van een bypass-hart-operatie, ik van een ‘depressie / burn-out’. Ik was misschien wel herstellende van hetzelfde orgaan… maar dan anders.

Ik belandde voor een kleine maand in een yurt in Zuid Portugal. Ik hoefde alleen maar te zorgen voor 6 kippen, 3 katten en 5 honden. Ik mocht ook de moestuin voorzien van water. Douchen deed je onder de boom. De stranden van de Algarve vond ik magisch.

Wat bleek nou het ding met optreden en mijn podiumangst ? : Ik vond dat de spanning en mijn onzekerheid weg moest. Ik vond de angst namelijk vet kak, want zo kon ik niet normaal en vrij zingen, dus ik wilde niet dat het er was. Ik ging alsnog vechten als een malle. Werkt niet!

Terug naar “the show must go on cultuur”, die zich naar mijn weten in elk bedrijfsleven voordoet. Hij is hard, maar achteraf kan ik zeggen dat ik dat onbewust wel fijn vond! Ik hoefde mezelf niet écht te laten zien. Ik hoefde voornamelijk ‘alleen maar’ blij te kijken, te dansen, flink te studeren en on the spot te presteren (met camera’s op m’n kop). Ik zet “alleen maar” tussen haakjes, want potver, wát een respect heb ik voor alle (sessie) muzikanten die in de entertainment wereld werken. En tja… hard werken en presteren loont in deze maatschappij, dus die tactiek heb ik lang volgehouden. Toen kwam daar een yoga-master met een prioriteitenlijstje aanzetten:

  1. Werk & Geld
  2. Zorgen voor anderen
  3. Persoonlijke ontwikkeling
  4. Voor jezelf zorgen

Hij zei iets in de trant van: “ In de Westerse maatschappij leven we deze volgorde na. We mogen dat omdraaien. “ .
Ik dacht: “ Verrek! Zo simpel, zó waar, zo mooi ! “. Voel jij ‘m ook?

Ik ondervind dat het niet ‘fout’ is om hard te werken en om een podium-masker op te zetten, maar dat het fijn is als ik een bewuste keuze heb. Het is alleen die fucking balans! Eind 2018 ging ik weer wat spelen, maar mijn focus was nog niet geheel terug. Instuderen ging lastig. Ik begon als backing vocal en ik zong een aantal lead-liedjes hier en daar. Ik had destijds wat engel-mensen om mij heen 🙏🏼,  maar het voelde nog veel te spannend. Ik had niet altijd een fijne ervaring opgedaan, waardoor het vertrouwen in mijzelf niet kon groeien. Ook verloor ik in die tijd mijn baan als zang-coach, wat klopte, want er mocht ruimte gecreëerd worden tussen mij en mijn baas (mijn ex, no hard feelings ) en het nieuwe verdiepende concept vergde dat we als coach ook zelf muziek gingen schrijven,… ik vond dat ik daar niet genoeg ervaring in had. Daarnaast was de inspiratie, drive en ontspanning ver te zoeken. Mijn passie voor muziek was nog niet terug. Én… geld en instanties. 🤯 Mijn systeem trekt dat niet! Crisis 2.0 Ik kreeg een ADD-stempel. Ik vond de test wel grappig en er vielen ook wel wat kwartjes, maar verder kon ik er niet zoveel mee. Ik wist dat er meer achter zat.

Update mesoloog zomer 2019. Zo iemand meet met een apparaatje de waardes van je organen en kijkt mee naar je voedselpatroon :

“ Drink jij veel alcohol ofzo? “ Hij was heerlijk direct. Dat kon ik wel waarderen. Ik dronk destijds geen druppel en heb nooit veel alcohol gedronken.
Ik: “ Hoezo ? “
Hij: “ Je lever ziet er niet al te best uit. “

Wat bleek. Volgens de alternatieve geneeskunde slaat ingehouden woede en frustratie flink op je lever. Ook zagen mijn longen en hersenvliezen er niet goed uit. Ik had dan ook een flinke klap gekregen.

September 2019. (adem in , adem uit)

“Ik mag er niet volledig zijn”. Dit pijnpunt kwam uit élke mede-student op de eerste dag van de zijnsgerichte opleiding Ode an die Freude – Stembevrijding. De leeftijd ging van 27 tot 66 jaar. Deelnemers bestonden o.a. uit therapeuten, vocalisten, coaches, een voormalige rechter, (herstellende) mede-reizigers en een gepensioneerde arts (die laatste man was mijn mattie van 66, om meerdere redenen 🙏🏼). Ook de leidinggevende coaches deelden open over hun proces en worsteling. Er namen dus gewoon mens-wezens deel aan een soort levens-school en er was gelijkwaardigheid, veiligheid en ik mocht imperfect zijn. Zo kan het dus ook! ‘Gewoon zingen’ , een beetje improviseren, HALLELUJA!

De stem is eigenlijk een soort trillingsapparaat voor het hele lijf. Mijn onderbuik gebied zat nogal vast, dus ik vibe-te lekker in de laagtes en probeerde te verbinden met de spanning die daar zat, zodat het kon verzachten. Maar uuuhhhh… ik had dus twee workshops gevolgd voordat ik mij inschreef voor de opleiding. Ik had wel wat gelezen hier en daar, maar ‘verdieping’ is een groot woord. Het voelde gewoon juist. Little did I know! Amai!

Ode aan de vreugde… het werd geleid door van die coaches die niet zoveel zeiden en deden. De ‘zoek-het-zelf-maar-uit’ tactiek. We kregen allerlei verschillende opdrachten die natuurlijk vrijwel allemaal oncomfortabel waren. Waaronder voor een groep gaan staan en improviseren op klank, soms op tekst, soms met een lied. Het idee was dat je de spanning voelde en daar uiting aan gaf. Eenvoud en moeiteloosheid was de sleutel. Je had uiteraard altijd zelf de keus of je daarin mee ging, maar ja… je volgt niet voor niets zo’n opleiding toch?
Ik heb mijn bange Bambi ontmoet, onderzocht en geuit. Ik heb getrild, geshaket en gejankt voor een groep mensen. I do NOT kid you! Als voormalige angsthaas en ‘zangeres’ overwon ik hier wat extreme gevallen. Ik snapte al waarom, maar toen nóg meer, dat ze het stembevrijding noemde. Ik vond dat voorheen nogal een pretentieus woord namelijk. Maar het lucht echt op en er komt weer ruimte in het hoofd en stroom in het lijf. Soms wist ik niet waar het verdriet in hemelsnaam vandaan kwam, maar dat maakte niet uit. Een primaire emotie duurt maar max 2 minuten, wist ik (controle-freak), dus toe maar Lot, jank maar, voor de groep. En nee, het is niet dat je daarna een bevrijd mens bent, maar stagnatie (opgekropte energie) kan plaats maken voor stroom.

Ik heb mogen ervaren wat de kracht is van gelijkgestemden, de stem, de adem, stilte, samen zingen en aanwezig leren blijven in je eigen lijf mét al die intensiteit in en om mij heen. Echter, dat uiten van woede en frustratie… ik vond het maar lastig.

Even stilstaan: Volgens mij gaat het erover dat je oké leert zijn met wie je in het hier en nu bent, hoe klote je je ook voelt en dat je daar de ruimte aan geeft. Dat je spreekt en blijft ademen. én… dat alles óók wanneer jij je blij en fijn voelt, maar je omgeving niet. Het licht blijkt veel enger te zijn dan het donker. Daar is een prachtige quote over geschreven door Nelson Mandela.

Waar je ook vandaan komt, waar je ook staat, welk beroep je ook beoefend, iedereen dealt in the end met dezelfde shit. Dus ja, de meeste boeken zijn geloof ik waar, maar alles heeft twee kanten: Je bent al heel én iedereen heeft een innerlijke reis te maken. Die van mij houdt vermoedelijk nooit op. Iets met onthechten, sensatie opzoeken, willen creëren en een lichtelijke obsessieve vrijheidsstrijder. Wat me al wel onwijs heeft geholpen is het volgende: Benoem je schaamte, ont-moet jezelf en onderzoek wat zelf-vergeving voor jou inhoud. Vanaf daar …

Halverwege het schooljaar 🧐 : Misschien is dat ‘ hoogsensitief zijn ‘ en in lijn blijven met jezelf toch best een dingetje.
We kregen zowel aanmoediging als niet zoveel aanmoediging. Ik snap wel waarom. Het gaat erom dat er een innerlijke beweging ontstaat ondanks alle ongemakkelijkheid, en je jezelf de toestemming en ruimte geeft om te zijn wie je bent met alles wat daar is. Dat kende ik onderhand wel, dacht ik, maar het blijft een leerpunt. Ook spiegelden we elkaar steeds, dus er kwam genoeg los 😉 En als je hulp nodig had, kon je dat vragen. Ofwel, word je eigen redder. Niet die van iemand anders. En zo worstelde ik wat af.

Dan nu..

ADEM IN, ADEM UIT 😬

Stel nou hè, als we dat woord zelf-compassie eens heel serieus zouden gaan nemen en zo gewenst een besluit zouden nemen rondom een energie-vretende situatie. En we daarbij alle weerstand gaan voelen en gewoon blijven ademen. Wat zou er dan gebeuren? 

De angst & pijnlijkheid van de spotlights: 

Terug naar ‘spreken’. Het is zo eng omdat afwijzing (onbewust) de grootste oer-angst blijkt te zijn met als gevolg eenzaamheid, er niet meer bijhoren. Die pijn wil ons mens-systeem liever niet voelen. In de spotlights staan kan betekenen dat mensen je gaan veroordelen en/of het gaan bestempelen als ‘die wil ook gewoon aandacht’ en totaal jouw harten-boodschap missen. AUW! Zelf-compassie kán worden geassocieerd met arrogantie, ongezond narcisme, en al dat soort dingen meer… kiezen voor liefde vraagt om moed. 

Deze wereld, de mens, oordeelt nogal snel. We zijn allemaal spiegels voor elkaar. Oordelen is in weze zelf-afwijzing. Auw! We doen het alleen niet express. We zijn zo geconditioneerd. Ook hebben we geleerd om vanuit ons hoofd te leven en om niet meer te voelen, DUS het is niet gek dat de mens zoveel weerstand voelt bij kwetsbaarheid en bevrijding. 

Zelfonderzoek.

Wát nou als we het oordeel-en projectie systeem onderzoeken? Wat nou als de mens weer vertrouwen en veiligheid in zichzelf ervaart? Wat nou als de mens vanuit zijn / haar kwetsbaarheid en enthousiasme in de spotlights gaat staan?!?

SNAP JE WAAROM IK ZO ENTHOUSIAST BEN OVER ZELF-ONDERZOEK EN KWETSBAARHEID?!?

Na wat holistisch onderzoek naar wat mijn stem nou eigenlijk is, en hoe mijn brein en het mens-systeem nou eigenlijk voor mij werkt, kan ik bewuster kiezen en daardoor ervaar ik vrijheid (al snap ik mijn brein nog steeds niet altijd ). Dat was het begrijp-gedeelte. Inmiddels flow ik aardig op mijn gevoel en innerlijke stem (wat staat voor mijn eigen waarheid en intuïtie) en durf ik erop te vertrouwen dat er meer is dan ik met mijn ogen kan zien. We worden altijd gedragen door iets groters.

Ik vond kwetsbaar zijn en verzachten een mega uitdagend iets in een wereld van (schijn)perfectie en verharding. “Gewoon jezelf zijn” en “innerlijke rust” vraagt om stap voor stap alle maskers af te zetten en jezelf te ont-moeten. Ook je schaduwkanten. Een inzicht dat nogal fijn was midden in de storm :

Het ego is. niet. slecht. !! We zijn onschuldig. We mogen het ego alleen recht in de ogen aankijken en voelen. De ziel wil groeien. De mens wil evolueren. Het maakt niet uit hoe snel of hoe langzaam. Het is een onthechtings-  en rouw-proces. Daarbij is het voor jezelf (en de wereld) zo fijn als jij gaat doen waar jij blij van wordt en je jezelf laat zien en horen. Ook draag je dan iets bij en dát geeft zingeving en dankbaarheid. Vanaf daar…

Hoe vaker ik de confrontatie met mezelf aanging, hoe vrijer ik mij door het leven kon bewegen.

Hoe meer weerstand ik voelde, hoe groter de uitnodiging naar verbinding.
Hoe meer ik mij over durfde over te geven aan iets groters en hoe vaker ik mij durfde te laten zien en horen in alles wat ik (niet) ben, hoe meer het stroomt én hoe moeitelozer het leven naar mij toekomt.

MAAR! Mijn motto: Stap voor stap. Geduld was en is mijn grootste les.

△ Door jezelf te ont-moeten kun je een ander ontmoeten. We verbinden met onszelf en daarmee met een ander. De relatie (met onszelf) groeit. Er komt vertrouwen. Ons hart heelt en opent. Is verbinding met jezelf en een ander vanuit dat grootse woord ‘compassie’ niet het enige wat de mens nodig heeft? Mijn antwoord neigt naar voluit “ JAAAAAAAA!!! “

Als je helemaal tot hier bent gekomen met lezen… wauw!

Mijn verhaal doet ertoe. Jouw verhaal doet ertoe. Tot zover mijn preek.

Dankjewel voor je aandacht.

Veel liefs !

We mochten tijdens de opleiding allemaal 1 lied mee op reis nemen zogezegd. Dit was die van mij:


Vrijheid vs Vrijheid

Vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag waarop we kunnen vieren dat we in vrijheid leven. Een vrijheid die we nu alweer 75 jaar kennen, voelen en ervaren. “Maar wat is nou die vrijheid”? Een zinnetje uit een prachtig liedje van Klein Orkest over de toen nog gescheiden stad Berlijn….

Vanmorgen liep ik een rondje met onze hond en zie her en der de vlag uithangen. Ook ik heb deze vanmorgen uit gehangen. En het doet mij goed, vooral omdat het lijkt alsof er steeds meer gevlagd wordt. Op 5 mei vieren we onze vrijheid, de vrijheid die tussen 1940 en 1945 ons was ontnomen door een nietsontziende oorlog. Een regime dat onze vrijheid weg nam, en een regime dat vele mensen niet alleen hun vrijheid ontnam, maar ook hun (recht op leven) ontnam. Na de aangekondigde capitulatie van de Duitsers op 5 mei 1945 (de formele capitulatie was op 6 mei), vallen er in de eerste dagen van vrijheid nog steeds velen slachtoffers door geweld van de bezetters. Op 7 mei schieten Duitse soldaten op feestende Nederlanders op de Dam in Amsterdam. Op Texel is het pas na 20 mei vrede en vrijheid. Er sterven in die dagen nog honderden Texelaren en Georgische gevangenen. Kortom de vrede is getekend, maar vrij waren we nog allerminst.

Nu 75 jaar later vieren we wél dat we vrij zijn. We kunnen zeggen wat we willen, geloven wat we willen, denken wat we willen, we kunnen kiezen wie we willen bij onze verkiezingen. De dag ervoor herdenken we hen die gevallen zijn in de oorlog, in hun strijd voor onze vrijheid. Niet alleen herdenken we hen in de periode van de tweede wereldoorlog, maar ook hen die vielen in de jaren daarna, tot nu toe. We herdenken een ieder die vecht (op welke wijze dan ook) voor onze vrijheden, waar ook ter wereld.

Ikzelf ben nooit in dienst geweest. Toen ik gekeurd moest worden wilde ik een goede testuitslag, want ik ging studeren aan het CIOS. Een goede uitslag was voor mij belangrijk, althans dat dacht ik, voor mijn toekomst in “de sport”. Ik deed derhalve mijn uiterste best, ik zette mij in, en dat viel op. Aan het einde van de ochtend, de reguliere test zat erop, was ik opgevallen. Ik werd benaderd door een officier (vraag me niet welke rang…) en hij bood mij een nieuw kopje koffie of thee aan. Hij wilde met mij in gesprek, want mijn uitslagen waren zo goed. Hij wilde met mij in gesprek omdat hij interesse had om mij in mijn diensttijd te plaatsen bij de luchtmacht. Ik had de lengte, de gezondheid, de intelligentie (??) voor een diensttijd/carrière bij de luchtmacht… “Wie wil dat nou niet”, zei hij, ”in plaats van bij de zandhazen” voegde hij er smuilend aan toe. Mijn antwoord was ongezout: “Nou, ik niet….”. zijn kaak viel open van verbazing en trachtte opnieuw mij om te halen met mooie verhalen over o.a. het vliegen in een F16 (zal het toen wel geweest zijn…), maar mijn reactie: “Ik wil helemaal niet in dienst”, bracht een andere blik in zijn ogen, en in een laatste poging mij om te halen werd mijn reactie nog smakelozer: “Een militair wordt opgeleid om een ander om het leven te brengen voor een stukje land. Geen enkel stukje land is het leven van een ander waard”. Dit waren ongeveer mijn woorden, of in ieder geval wel de lading die het had.

Ik stond toen snel buiten, en ongepast trots ging ik terug naar huis. Ik had een positieve uitslag en de bodem gelegd voor mijn aanstaande dienstweigering. Van dienstweigeren is het nooit gekomen, eerst kwam uitstel i.v.m. studie, later was mijn lichting de eerste die niet meer werd opgeroepen voor de dienstplicht. Ondertussen ben ik ouder en verstandiger (althans dat wil ik graag geloven). Mijn woorden van toen, brengen nu spijt in mijn gedachten. Mijn reactie van toen maakt mij nu minder trots. Een militair is niet wat ik toen dacht/voordeed dat het was. Nog steeds ben ik geen voorstander van de dienstplicht, maar ik heb wel enorm respect voor hen die strijden voor onze vrijheden. Tegenwoordig ben ik 2 minuten stil en deck ik aan hen die voor ons gevallen zijn. Tegenwoordig hang ik de vlag uit, trots op waar we wonen en wat we in 75jaar bereikt hebben.

Terug naar mijn rondje met mijn hond. Behalve Nederlandse vlaggen zag ik een andere vlag. Één van mijn buren hadden een andere vlag uitgehangen. Een vlag met een mooi groot rood hart en de tekst: “Wij maken ons hart voor Vrijheid”. In eerste reactie vond ik het wel mooi. Je hart (niet met een D maar met een T) maken voor Vrijheid, dat willen we toch allemaal, daar gaat het toch ook om? Dat is toch wat we willen met ons allen? Maar tijdens mijn rondje gingen mijn gedachten verder. Als ‘iedereen’ de Nederlandse vlag uithangt op deze nationale dag van de vrijheid, en je besluit daarvan af te wijken, dan wil je een statement maken. Althans zo ervoer ik deze vlag al mijmerend over de redenen achter deze afwijkende vlag van dat wat doorgaans gedaan wordt. Thuisgekomen verdiepte ik mij in de vlag en de achtergrond. Ik kwam erachter dat de vlag staat voor een beweging, zelfs een politieke beweging (namelijk Lijst30). De url www.hartvoorvrijheid.nl linkt direct door naar www.lijst30.nl.

Op die site aangekomen zie ik wat prominente gezichten welke geregeld in het nieuws zijn gekomen met hun strijd tegen de Corona-maatregelen.  Nu gaat mijn blog niet over het wel en wee van de huidige Anti-Corona-Regels of mijn mening over hoe we omgaan met Corona en wat dit doet met de maatschappij. Waar het mij om gaat is dat er in de maatschappij een beweging is ontstaan die met woorden als “hart voor vrijheid”, “geef ons onze vrijheid terug” en recent de poster van Forum voor Democratie dat de vrijheid die in 1945 is geboren in 2020 is omgekomen. Kortom een beweging die de letterlijk zwaar bevochten en verworven vrijheden van toen gelijk stelt aan de vrijheden die zij zeggen kwijt te zijn geraakt door de Anti-Corona-Maatregelen. En deze vergelijking baart mij zorgen, enorme zorgen….

De vrijheid die wij vandaag vieren, en waarvoor we gisteravond nog een herdenking hadden, gaat om juist die vrijheid waarin je je kan uitspreken over de huidige regels, de vrijheid om te kunnen zijn wie we zijn, om te kunnen zeggen wat we willen. Vrijheid waarin wij onze meningen kunnen ventileren. En waardoor het mogelijk is om juist zo’n vlag op te hangen. Om politiek gezien een partij op te richten om een tegengeluid te kunnen geven. Om ondanks de regels en beperkingen demonstraties te houden om ‘jouw mening’ te laten zien. En ja, als dan het moment waarin je dat mag doen voorbij is, je ook weer moet ophouden en moet vertrekken, en als je dat niet doet, er opgetreden wordt… Datje petities mag starten, websites mag openen, je mening mag delen, verkondigen aanprijzen… Zonder dat je bang hoeft te worden opgepakt, gefusilleerd,  achtervolgt te worden. Zonder dat je huis wordt beklad/belaagd/bekogeld dat je ‘verkeerd’ bent, zonder dat je verplicht wordt om op je jas een teken te dragen tot welk geloof, welke beweging, of wat dan ook behoort.

Gelukkig hebben we die vrijheid. Ik zal dan ook niet aankloppen/aanbellen om te vragen deze vlag te verwijderen. Ook niet om deze websites op zwart te zetten, of om anderszins de mening te kuisen, of zelfs maar aan te passen. Ik neem wel de vrijheid om aan iedereen die dergelijke uitingen doet eens goed na te denken over wat voor signaal je geeft met deze uitingen. Of het terecht is om de bewegingsvrijheid (die echt wel vervelend is) te vergelijken met de vrijheid waarvoor destijds zo gestreden is. Of het terecht is om over de rug van de gevallenen te strijden om jouw stukje beweging weer op te eisen. Of het terecht is om te zeggen dat de vrijheid die in 1945 is geboren ook echt overleden is in 2020. Of het niet schofferend is tegen alle mensen die over de hele wereld vechten voor de vrijheid waarmee jij dit signaal hier en nu gewoon kan geven en toch te zeggen: “we zijn het kwijt”. Ik denk, hoop en heb er vertrouwen in dat als zij diep van binnen kijken, ze maar oh zo blij zijn met de vrijheden die we hebben en dat we daarvoor mogen vlaggen. Maar dan wel met onze nationale vlag, elke andere vlag is, naar mijn bescheiden mening, een schande voor hen die voor ons gevochten hebben en voor hen die gevallen zijn en hun nabestaanden, vrienden, maten, collega’s, medestrijders…


De magische driehoek van je organisatie

Een magische driehoek is een samenspel van 3 verschillende zaken die elkaar versterken of noodzakelijk zijn in een bepaalde omgeving. In veel religies komt 3 ook terug als heilig getal, bijvoorbeeld in het Christendom met de Heilige drie-eenheid. Een tijdje geleden maakte ik een filmpje over de Magische Driehoek binnen de IT-beheer-omgeving, maar nu wil ik iets vertellen over de magische driehoek in een organisatie. Ik zie geregeld dat organisaties zich niet bewust zijn van de waarde van deze driehoek. Of ze houden te weinig rekening met de kracht en het belang van deze driehoek. Gevolgen zijn meestal niet op korte termijn te zien in de organisatie, waardoor het lijkt dat de gemaakte keuzes succesvol en waardevol zijn voor de organisatie. En juist dit maakt het zo gevaarlijk, maar tevens ook lastig om op tijd in te zien, laat staan te veranderen, maar het maakt het niet minder belangrijk, eerder het tegendeel! Vooral organisaties die in een verandering zitten doen er goed aan om elke keuze te wegen op deze belangrijke driehoek. Om dit te begrijpen is een mooie beeldspraak aan te halen, alvorens ik tot de magische driehoek kom.

De beeldspraak komt uit de sport, en wel uit de trainingsprincipes van de sport. (Top)sport is er op gericht op het juiste moment te pieken. Dit hoor je vaak zeggen, maar wat is dat nou precies… Elk type training heeft een impact op je fysieke (en mentale..) gesteldheid. Na elke training heeft je lijf rust nodig om te herstellen. Het mooie van dit herstel is dat die ‘doorschiet’ na je herstel. Kortomals je beginnivo op 0 gesteld wordt, en je gaat trainen dan is je nivo ana het einde van de training onder 0, stel -3. Nadat je een marathon gelopen hebt, loopt je immers niet direct eenzelfde marathon (en al helemaal niet in dezelfde tijd… toch?). Zodra je gaat herstellen naar 0, schiet je herstel dus door in de plus, stel 2. Je nivo is dan 2 gestegen ten opzichte van het begin. Als je dit trucje herhaald, op precies dat moment (de supercompensatie), is aan het einde van de volgende cyclus je nivo gestegen naar 4, enzovoort. Zie de groene lijn in het plaatje….

Als je te vaak of heftig achter elkaar traint wordt je daar niet beter op. Dat weet ook vrijwel iedereen. Je nieuwe belasting heeft dan plaatsgevonden voordat je op je herstel of op je supercompensatie zit. Dus op je terugweg naar 0 (en je supercompensatie) vind de volgende belasting al plaats, bijvoorbeeld op -1. Een zelfde impact levert dan een resultaat van -4 op alvorens je weer kan herstellen. Als dit zich herhaalt pleeg je roofbouw op je lijf en mentale gesteldheid. Zie de rode lijn in het plaatje….

Nu zit dat in het echt een stuk gecompliceerder in elkaar, maar dit is het basisprincipe. En dit basisprincipe geldt voor elke omgeving waar iets veranderd. Of het nu een sporter is die zijn niveau wil ‘veranderen’, een mens die ‘iets aan zichzelf’ wil veranderen, een land die zijn economie wil veranderen of een organisatie die zijn processen of zijn organisatiestructuur of wat dan ook, wil veranderen. Elke verandering gaat deze cyclus door. Immers een organisatie die wil veranderen zal, naast de reguliere werkzaamheden, taken moeten uitvoeren die de verandering tot doel hebben. Kortom extra werk, dit is de extra inspanning uit de grafiek. Uiteraard wil de organisatie veranderen met als doel ‘beter’ te worden, ‘goedkoper’ te worden, ‘sterker’ te worden, of simpel ‘klaar voor de toekomst’ (wat dat ook precies mag betekenen).

En zo komen we tot de magische driehoek… Deze effort die erin moet worden gestoken kan een organisatie bereiken door te investeren. Deze investering kan op, je raadt het al, drie manieren gedragen worden. En deze drie vormen samen de magische driehoek. Is één van deze drie uit balans, heeft dat een (catastrofaal?) gevolg voor de organisatie.

De Magische Driehoek - € - Personeel - Klant
  • € – “Het geld”: Zonder geld is er niks mogelijk, is er geen inkoop, is er geen salaris, is er kortom gezegd niks!
  • P – “Personeel”: Personeel houdt je organisatie draaiend. Het doet het werk, maakt de klanten blij, haalt de omzet binnen. Zij zijn het die organisatie draaiende houden.
  • K – “De Klant”: Klanten zijn onmisbaar. Zij kopen je producten, zijn je reclame of ambassadeurs. Kortom zij zorgen voor je bestaansrecht.

Stel je als organisatie een verandering voor is deze doorgaans een gevolg van een ontevredenheid vanuit één van deze drie factoren. Meestal een combinatie van “Klant”, bv: Onze klanten zijn ontevreden over onze diensten, en “€”, bv: We maken meer kosten dan dat we verdienen, als we zo doorgaan redden we het niet. Het is ook geregeld een combinatie: “Onze concurrent is goedkoper én onze klanten ervaren deze partij als beter, hoe gaan we dit beantwoorden”. Het komt minder vaak voor dat we de organisatie op of vanuit “P” veranderen. Doorgaans verander je dan “P” en niet je organisatie…

Het dragen van de verandering kan ook alleen maar langs deze drie pijlers verlopen. De extra werkzaamheden die uitgevoerd moeten worden, want de dagelijkse werkzaamheden gaan ook gewoon door, kunnen op de drie pijlers gestoeld worden:

  • € : Extra personeel kan ingevlogen worden, of de wijziging kan door een externe partij worden doorgevoerd, nieuwe software kan aangekocht worden, ander pand kan worden aangekocht of gehuurd, etc. etc.
  • K : De extra werkzaamheden zorgen voor een tijdelijke vermindering van de klantenservice. Dus de pijn wordt gedragen bij een (tijdelijke) verlaging van de werkzaamheden aan/voor de klanten.
  • P : De organisatie vraagt alles, naast de reguliere werkzaamheden, uit te voeren. Een onevenredige druk op het personeel.

Vaak zien we hybride vormen van de drie pijlers en gelukkig gaat het vaak in zo’n hybride vorm ook wel goed. Echter de Klant wordt veelal, en begrijpelijk, ontzien en zien we in de hybride vormen een combinatie van € en Personeel. Maar helaas komt het ook nog vaak voor dat, om geld te besparen, de druk bij het personeel wordt gelegd. Maar het risico gaat dieper dan alleen in het uitvoeren van de gewenste veranderingen. Ook in het uitzoeken van die gewenste veranderingen wordt te vaak te eenzijdig gekeken naar de mogelijkheden. Vaak ervaren organisaties een klantontevredenheid als noodzaak iets te veranderen. Of niet zo zeer uit ontevredenheid maar vanuit de wensen van de klant de organisatie (of het aanbod van de organisatie) wil veranderen. Zo had ik laatst een klant die behalve zonnepanelen ook spouwmuurisolatie wilde. Ik heb dat niet en even twijfelde ik of ik dat er niet bij zo moeten doen. Een wijziging in mijn jonge bedrijf kondigde zich aan. Ik heb alleen de mensen niet, de kennis niet laat staan de mogelijkheden. Ik had de keuze kunnen maken, maar wat had ik dan van mijn medewerkers verwacht te moeten doen? Wat had ik van mezelf verwacht te gaan doen? En met welk gevolg? Ik heb ervoor gekozen te kiezen voor mijn huidige focus. Ik raakte deze klant helaas kwijt, maar weet dat ik bij andere klanten wel kan leveren, en van goede kwaliteit ook nog.

Kortom ook bij veranderingen moet je kijken naar je mogelijkheden. Soms lijkt die bezuiniging voor € en voor K van enorm belang. Dan zijn we geneigd om P te bewegen om deze verandering door te voeren. Maar wat als het resultaat van de verandering is dat P onder onevenredige druk komt te staan, dat daardoor de effectiviteit en werkplezier voor P in een vrije val naar beneden gaat, dat vervolgens de kwaliteit voor K buigt en ten slotte barst… En wel zodanig dat K vertrekt, of erger dat P eerst nog vertrekt en dan pas K… Dan heb je mooi bespaart op € maar komt je gewenste doel niet van de grond, maar raak je stevige grond onder de voeten kwijt. Dan wankelt je bestaan, het bestaan van je organisatie. En dat alleen maar omdat je bij een mogelijke verandering je ogen alleen maar gericht waren op € en K en niet op P.

Verandering is vaak goed, soms is groei goed, af en toe is toegeven aan die verleidingen ook goed. Maar als je in die positie komt, kijk dan vooral ook naar P en weeg die af tegenover K, en vooral ook tegen €. Want soms is de koude rekensom van € van lagere waarde, dan de rekensom die P met en voor K voor elkaar brengt. Soms is de rekensom voor K van lagere waarde dan de rekensom die P en € teweeg kan brengen. En soms heel soms is de rekensom van P van lagere waarde dan de rekensom die K en € voor elkaar kunnen brengen, maar in die zeldzame gevallen werk je wel aan loyaliteit van P. En die loyaliteit betaald zich uiteindelijk uit voor K en daarmee automatisch voor € en draagt bij een stabiele en mooie toekomst voor jouw organisatie.


Mijn moeder bestaat niet…

Onlangs kwam ik dit verhaal tegen. Het is het verhaal van mijn neef Mattijs Diepraam over zijn moeder (95 jaar!!) die nog steeds wacht op een vaccinatie en tussen wal en schip lijkt te vallen in de planning. Hieronder zijn verhaal!

Even mijn gemoed in het openbaar luchten, want dit schandaal verdient publieke aandacht. Het is inmiddels 12 april 2021 en mijn moeder van 95 is nog altijd niet gevaccineerd. De reden? Mijn moeder bestaat niet in vaccinatieland.

Waarom niet? Het begint al met het feit dat mijn moeder nooit een oproep heeft ontvangen. Met dat probleem hebben in januari een heleboel huisartsen te maken gehad, zo blijkt. Huisartsen hadden brieven moeten ontvangen van het RIVM, waarna zij senioren moesten polsen met de vraag of die voor vaccinatie in aanmerking wilden komen. Veel huisartsen hebben die nooit ontvangen, ook die van mijn moeder niet. Officieel zit ze dus nog steeds te wachten. Waarschijnlijk zou dat voor eeuwig zijn geweest als ik niet was gaan bellen.In een vorige post schreef ik jullie al over mijn wanhoop en hoe die een kafkaëske zoektocht langs huisarts, GGD en RIVM in gang zette. Niemand die wist hoe het zat, niemand die kon helpen. In arren moede zette de huisarts van mijn moeder haar maar op een lijst voor thuisvaccinatie, in de hoop dat hij in maart toch eens wat spullen binnen zou krijgen.

Maar de hele maand maart bleef het stil. De spullen waren niet in zicht en de termijn waarop ze in beeld zouden verschijnen, was volkomen onduidelijk, zo zei de huisarts.Inmiddels weet ik meer, na opnieuw zo’n rondje van kastje naar muur. Huisartsen mógen ouderen niet eens vaccineren. Zij krijgen alleen vaccin voor mensen tot 60 die tot de risicogroepen behoren. Als zij toch ouderen willen vaccineren, krijgen zij daarvoor geen vergoeding. Huisartsen moeten dat dus uit eigen zak betalen. Maar zelfs dat mag niet, want ze krijgen precies zo veel vaccin als er mensen op hun lijst staan die tot de risicogroepen behoren. Daar komt nu bij dat ze het AstraZeneca-vaccin sowieso niet mogen gebruiken voor mijn moeder, omdat ze buiten de daarvoor resterende doelgroep valt. Een ander vaccin is er niet voor huisartsen. Met andere woorden: de categorie ‘senior en thuiswonend, maar niet in staat om naar een priklocatie te komen’ bestaat niet.

Het voorstellingsvermogen van de beleidsmakers schoot tekort om deze groep in het vizier te hebben. Zelfs nu huisartsen moord en brand schreeuwen, wordt er niet geluisterd. Zal ik even een beeld schetsen van de manier waarop mijn moeder thuiswoont? Zodat beleidsmakers een idee krijgen van het type ouderen dat nog steeds thuis moet/mag wonen? En daarna een beschrijving geven van de manier waarop zij naar een priklocatie moet komen?Mijn moeder zit de hele dag broos en kromgegroeid in haar stoel en wordt met alles geholpen door de thuiszorg of door mij. Ik doe haar boodschappen, de thuiszorg zet haar eten klaar. Het gaat allemaal nog nét, ook ingegeven door het feit dat ze het afgelopen jaar thuis nog veiliger zat dan in een verpleeghuis.

Een loopje van de kamer naar de keuken duurt bij haar tien minuten. Ze komt niet meer over de drempel naar buiten, om in een rolstoel te gaan zitten. Vervolgens lukt het haar niet meer om van de rolstoel in de auto te gaan zitten, ook niet met hulp, en hetzelfde geldt voor het uitstappen. Voordat ze op de priklocatie is aangekomen, had ze al twee keer naar de wc gemoeten. Om dezelfde reden gaat ze ook niet meer naar de tandarts.Natuurlijk kunnen we proberen om haar krakende lijf met drie man over de drempel en in de auto te tillen, ook al mogen we eigenlijk maar met één tegelijk over de vloer komen. Natuurlijk kunnen we haar een luier aandoen. Maar hoeveel menselijker zou het zijn als de huisarts gewoon even langskomt, net als voor de griepprik?

Het aparte is dat deze categorie ouderen bewust is gecreëerd door het overheidsbeleid van de afgelopen 20 jaar. Verzorgingshuizen werden massaal gesloten en ouderen moesten in deze ‘zorgzame samenleving’ zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Nu het erop aankomt, heeft diezelfde overheid opeens geen idee.Maar misschien ben ik nog het meest teleurgesteld in de ruime meerderheid van Nederlanders die in de afgelopen verkiezingen voor voortzetting van dit beleid heeft gekozen.

Een overheid hoeft geen overheid te zijn die niet meer opkomt voor haar burgers. Maar dat gebeurt wel als jouw stem een beleid in stand houdt dat een ander soort overheid ambieert: een overheid die haar handen lostrekt en de overgebleven restjes versnippert, in plaats van te investeren in voorzieningen die er voor ons allemaal zijn. En vervolgens een ‘functie elders’ bedenkt voor een van de weinigen die zich nog bekommeren om de slachtoffers van dat beleid. Die ruime meerderheid in hun doorzonwoningen. Die er de afgelopen jaren netjes een paar procent op vooruit is gegaan en niets wil inleveren. Die niets geeft om groepen die buiten de boot vallen, en het ook niet interesseert dat de rijkste Nederlanders er intussen tientallen procenten bij kregen. Als ze zelf maar mogen houden wat ze hebben.

Ik ben een liberaal in hart en nieren, maar waar is het liberalisme gebleven dat staat voor vrijdenken en ruimdenken? In plaats daarvan zie ik een steeds bekrompener maatschappij waarin liberaal weinig anders meer betekent dan conservatief en egoïstisch: alles bij het oude houden en straks weer zo veel mogelijk verre vliegvakanties.

Verder hou ik van jullie allemaal!

blog van Mattijs Diepraam!


His Story

Al enige tijd heb ik deze blog in mijn hoofd en af en toe komt deze weer boven drijven. Nu pak ik even de tijd om hem uit te schrijven. He tis er het juiste weekend voor, zullen we maar zeggen. Voor ik daadwerkelijk begin wil ik uitleggen waarom het Engelse woord voor “Geschiedenis” zoveel beter is dan de Nederlandse. “Geschiedenis” is in het Engels “history. Als we dit woord ontleden komen we op twee woorden “his” en “story”, als we dat vertalen hebben we het over “zijn verhaal”. Maar om wiens verhaal gaat het eigenlijk? Wie vertelt die geschiedenis? Wij trekken lering uit de geschiedenis, maar luisteren we wel naar het juiste verhaal? Is “zijn verhaal” wel het juiste verhaal? Of zijn er andere verhalen, die ook belangrijk zijn, of wellicht dichterbij de waarheid liggen dan wat wij nu zien als geschiedenis?

Om dit te doorgronden moeten we kijken naar wie de geschiedenis schrijft. Niet wie de pen in handen heeft, maar wie invloed heeft op de loop van de geschiedenis. En ja, iedereen heeft daar invloed op, maar wie bepaald uiteindelijk wie er ‘gelijk’ heeft…. Stel we schrijven een verhaal over de oorlog die net is afgelopen… Wie bepaalt na een oorlog wat er opgeschreven wordt? Is dat de winnaar of de verliezer van die oorlog? Stel we schrijven een verhaal over de politiek van een land? Is dat de huidige politieke orde, of zij die deze strijd verloren hebben (of dat nu met verkiezingen zijn of op welke andere manier dan ook). Ik ben van mening dat de winnaar bepaald hoe de geschiedenis eruit ziet en niet de verliezers… Het is het verhaal van de winnaar, het is “zijn verhaal”!! Wat als Hitler de tweede wereld oorlog had gewonnen? Hoe had ons land, de wereld, er dan uit gezien? Was Hitler nog steeds een verschrikkelijke man geweest? Of beter gezegd hadden ‘we’ hem nu in de geschiedenisboekjes op een andere manier over hem bericht?  Was hij de held geweest die Duitsland heeft doen opstaan na een zware post(eerste wereld-)oorlogse periode? Hadden we dan Bevrijdingsdag gevierd? En was ons politiek klimaat geweest zoals deze nu is? Ik denk van niet. Dan had hij geschiedenis geschreven, was het “zijn verhaal” geweest die wij nu hadden geleerd. In dit licht schrijf ik het volgende verhaal….

Golgotha

We gaan terug naar ongeveer het jaar 30 (kan een paar jaar eerder of later zijn, daar is geen consensus over). Jezus gaat met zijn vrienden naar Jeruzalem. We kennen allemaal (althans de meesten onder ons) wel het paasverhaal. Daar zal Judas hem verraden met als gevolg dat hij gekruisigd zal worden.

Het bestaan van de geschiedkundige persoon Jezus wordt trouwens vrijwel nergens in twijfel getrokken, welk verhaal we ook volgen, de persoon Jezus komt geregeld voor. Dit maakt het daarmee aannemelijk dat deze persoon ook daadwerkelijk heeft bestaan, en evenzo zijn kruiziging. Het paasverhaal zelf is opgeschreven door zijn volgelingen, of op zijn minstens de volgelingen van zijn volgelingen. Echter één van zijn volgelingen werkte niet mee aan deze verhalen. Hij verraadde immers Jezus en heeft zich, zoals de overlevering ons vertelde, zichzelf verhangen uit spijt van zijn actie. We spreken hier natuurlijk over Judas. De naam die tegenwoordig in één adem genoemd wordt met verraad. De Judaskus, is de kus van verraad. “Zijn verhaal” wordt niet (h)erkend, hij was immers in het huidige verhaal niet de winnaar maar de verliezer…. His Story doet er niet meer toe….

En nu net hier wordt mijn nieuwsgierigheid aangewakkerd. Vooral door mijn vader ingegeven en gevoed, dat moet ik eerlijk, maar zeer zeker met gepaste trots, toegeven. Mijn vader was, in mijn ogen, een zeer begaafde/intelligente man. Hij las meerdere boeken tegelijk, die ogenschijnlijk niks met elkaar van doen hadden, behalve dat ze uit of over dezelfde tijdsperiode gingen. Hij las meerdere “his stories”, omdat in de overeenkomsten de bron van de waarheid zal liggen. Bedenk maar eens voor jezelf: Als jij een verhaal verzint, zal er altijd een kern in verborgen zitten die is gebaseerd op iets wat je in het echt is overkomen of hebt gehoord, al is het verhaal een grote fictie. Op basis van die gedachtegang kan je dus uit fabels, sprookjes, mythologieën uit dezelfde tijd lijnen ontdekken die overeen zullen komen met een soort van waarheid over de tijd waar deze is geschreven. Een andere keer wellicht meer hierover….

Note over mijn vader, grondlegger van mijn kritische denkwijze

Terug naar het paasverhaal: In dat verhaal zijn er twee volgelingen die Jezus verloochenen (minder sterk maar toch een vorm van verraad). Het zijn Petrus (die tot drie (of in sommige verhalen zelfs zes) keer toe ontkent Jezus te kennen) en, naar waarschijnlijkheid Johannes (dit is niet met zekerheid bepaald en wordt ook weinig aangehaald in de verschillende verhalen). Toch vormen deze apostelen de basis van wat later het Christendom zal gaan worden. Beiden behoorde tot de intimi van Jezus.  Hij (Petrus) wordt zelfs de steunpilaar voor deze vroege kerk genoemd. “His Story” werd dus gehoord en verteld.

Terug naar Judas. Judas is dus de verrader in de ogen van hen die “His Story”  geschreven hebben. Hij zou zich naar verluidt verhangen hebben, uit spijt. Toch zijn er geschriften gevonden ver van Jeruzalem vandaan (in Egypte, vlakbij Maghagha om precies te zijn) welke aan Judas worden toegedicht (het Judas evangelie). Er staan passages in die alleen Judas kan weten. Tevens wordt er geschreven over het ‘verraad van Jezus’. Echter hierin schrijft hij dat Jezus tegen hem zegt dat hij “de anderen zal overstijgen” en dat “hij de mens zal offeren die Mij [Jezus] bekleed”. Niet onbelangrijk om te weten: tot voor dit verraad behoorde ook Judas tot de beste vrienden van Jezus.

Als we kijken naar het verhaal van Jezus’ laatste dagen dan zijn deze voorspeld. Jezus wist wat Hem te staan stond, Hij wist wat Hem te wachten stond, welk lot Hem beschoren was. Het was echter nog wel noodzakelijk dat dit lot ook daadwerkelijk ten uitvoer zou komen. Als Jezus wist dat Hij moest sterven aan het kruis, dat Hij verraden moest worden om dit lot te ondergaan, aan wie zal Hij dit het beste toe kunnen vertrouwen? Als jij iets wil vragen wat extreem moeilijk is om te bevatten, vraag je dit aan een vage vriend, of één van je beste vrienden? Als dit lot zo belangrijk voor jou (en voor de wereld) zou zijn, wie zou je dan vragen om je daarin te helpen? Een laffe verrader of je beste vriend? Mijn gevoel zegt mij dat alleen de allerbeste vriend snapt wat jouw lot zal zijn, en alleen de allerbeste vriend in staat zal zijn om je in dit lot te steunen. Ook als dit jouw dood zal beteken, vooral als deze dood voor zoveel mensen een redding zal zijn.

Bijbelse scene waarin Judas Jezus verraad met een kus
 (Hulton Archive/Getty)

In mijn ogen is Judas daarmee geen verrader maar Jezus Zijn beste vriend. Alleen Judas, als allerbeste vriend, kon dit verschrikkelijke verraad worden toevertrouwd. De Judaskus is derhalve geen kus van verraad, maar van enorme liefde. Ga er maar eens aanstaan dat jij met die daad uit liefde weet dat jij de geschiedenis in zal gaan als de grote verrader? Dat lot past alleen maar bij een vriend waarvan de vriendschap met Jezus, de liefde voor Jezus, die van de anderen overstijgt. Judas is in mijn ogen niet de verrader, maar de spil van een allesomvattend plan om Jezus de rol, de positie te geven, het lot te ondergaan wat Hem ten deel moet vallen om te worden wie Hij is, om te zijn wie Hij altijd al was.

“His Story” (het verhaal van Judas) is verteld, door Judas zelf in zijn evangelie, zoveel (b)lijkt uit de gevonden geschriften bij Maghagha. Er zijn verschillende vertalingen en zienswijze op dit ‘verloren evangelie’. Ondanks dat er aanvankelijk een stroming ontstond die Judas ook in de ‘heldenrol’ plaatst en hem de ‘hoogst denkbare rol’ toedicht in het vervullen van Zijn lot, is er heden ten dage over het algemeen toch de consensus dat Judas een verrader was. Kijk maar naar, overigens veelal mooie moderne, vertolkingen van “The Passion”, waar Judas steevast de echte verrader wordt genoemd. Maar ja, het is de winnaar die “his story” schrijft, en de ‘winnaars’ waren uiteindelijk Petrus, Johannes en de andere apostelen. Die ondanks hun eigen verloochening toch aan de basis gingen staan van de latere Christelijke Kerk. Als de kerk dit verhaal nu zou veranderen, zou er twijfel ontstaan over alle andere passages in de Bijbel. Zou dit de reden zijn waren “His Story” niet verandert, zolang de overwinnaar nog ‘aan de macht’ of iets zachter gezegd ‘in controle’ is?


Is het een Museumdag vandaag?

Stel je voor dat elke dag van je leven werd opgetekend. Hoe je je voelde, welke mensen je sprak, hoe je je tijd besteed hebt. En dat er dan aan het eind van je leven een museum gebouwd werd, een  museum waarin men precies kan zien hoe je door het leven gegaan bent. Als je 80% van je tijd besteed hebt aan een baan die je niet leuk vond, gaat het museum voor 80% over het feit dat je ongelukkig zat te wezen in een baan die je niet leuk vond.

Als je vriendschappelijke betrekkingen hebt onderhouden met 90% van de mensen met wie je te maken krijgt, is dat wat er te zien zou zin. Maar als je boos en onredelijk was, en tegen 90% van de mensen met wie je te maken kreeg hebt staan schreeuwen, zou men dat te zien krijgen. Als je dol was op de natuur, of graag tij d doorbracht met j e kinderen af vrienden, of met iemand die je na staat van het leven had willen genieten, maar slechts 2% van je leven besteed hebt aan het warm houden van die liefdes, dan zou je nog zo hard kunnenwensen dat het anders was, maar slechts 2% van je museum zou daar aan besteed worden.

Stel je voor wat het zou betekenen om tegen het einde van je leven door dat museum te lopen. Hoe voel je je dan? Hoe voel je je, in het besef dat je voortaan herinnerd zult worden zoals je in dat museum wordt afgebeeld? Iedereen die er binnenkomt weet precies wat voor mens je geweest bent. Wat je nalaat is niet gebaseerd op je dromen of op het leven dat je als ideaal had, maar op hoe je werkelijk geleefd hebt.

Stel je voor dat de hemel, of het hiernamaals, of hoe je dat ook maar zien mag, in feite eruit bestaat dat je voor eeuwig rondleidingen moet geven in je eigen museum.

Dit en nog veel meer mooie gedachtes en interessante ideeën over leidinggeven en hoe je leven kan leiden…. kom je tegen in het volgende boek: The big five for Life… Een absolute aanrader!!

De passage is, met toestemming van de Big Five for Life-stichting, en integraal overgenomen uit het boek om hier te posten om mensen aan te moedigen hun eigen Big Five for Life en Reden van Bestaan te (helpen) vinden.


De TPO? Meerwaarde of kostenpost?

Nu ik weer een tijdje bezig ben geweest met het zoeken van een opdracht bedenk ik mij dat dit wel één van de leukste periodes is van mijn bestaan als #zzper. Nu moet ik wel zeggen dat het leuker is als je echt de boer op kan gaan, mensen kan bezoeken, echte gesprekken kan voeren, maar ook in deze tijd van virtuele gesprekken heb ik prachtige gesprekken gevoerd, nieuwe mensen leren kennen. Mensen die bij diverse tussenpersonen (#tpo) werken en die de vaak een onmisbare link vormen tussen mij en een nieuwe mooie klant.

Deze TPO’s zijn vaak onmisbaar omdat veel klanten niet rechtstreeks met de ZZPer zaken mag, kan of wil doen. Naar mijn mening doet dit mij als ondernemer te kort. Immers wil ik als ondernemer meerwaarde creëren, ik wil niet tot in sint juttemis blijven hangen bij eenzelfde klant. Niet omdat de klant niet leuk is, maar omdat ik ondernemer ben. Zodra mijn klus erop zit, ga ik naar de volgende. Wil ik langer blijven hangen, kom ik wel in dienst. Zelfs bij de gaafste klant, ga ik weg zodra het kan. En ik heb gave klanten gehad Ooit ging ik zelfs bij een gave klant maar een paar maanden (!!) weer verder. Een klant die ik nog steeds gebruik als referentie, daar lag het dus niet aan. Collega ZZPers zeggen wel eens als ik bij een bepaalde klant binnen komt… mooi man, hier zit je zo een paar jaar, goed gedaan!! Toch wil ik weg, en snap ik deze zzpers niet. Of eigenlijk wel, zij zijn geen ondernemers, maar echte zzp-ers. Maar goed daarover in een andere blog schrijf ik daar wel meer over…

Terug naar de TPO…. Behalve dat het zonde kan zijn van het (vele) geld wat er blijft hangen bij de TPO’s (de tussentarieven zijn soms echt wel fors t.o.v. het uiteindelijke uurtarief voor mij de ZZPer), is het de vraag of het überhaupt noodzakelijk is. Voorkomen we hiermee bijvoorbeeld het schijndienstverband, wat de wet DBA wil tegen gaan? Zijn zij daadwerkelijk een #meerwaarde in de contacten met en tussen eindklant en ZZPer? Ontlasten ze de ZZPer in werkzaamheden buiten die voor de #klant?

Laten we beginnen met de wet DBA. Deze is er mijns inziens niet mee gediend. Althans niet in het bijzonder. Nog steeds is het mogelijk dat ZZPers op functies komen te zitten die eigenlijk lijnfuncties zijn, nog steeds kan het voorkomen dat een ZZPer van lijnfunctie naar lijnfunctie loopt zonder dat iemand daar iets van zegt of wat aan doet.  Om dit tegen te gaan is er echt iets anders nodig. Maar daarin hoeft een TPO niet perse een rol te hebben, al kunnen ze die wel naar zich toe trekken en daar actiever op sturen. Een TPO die daarin de nek uitsteekt heeft in dat opzicht dus een #meerwaarde.

Dan de vraag of ze een meerwaarde zijn voor de klant. Ik kom meerdere malen tegen dat dezelfde eindklant via meerdere TPO’s bij mij in de mailbox landen met een vacature. Of dit tekenend is voor het ontlasten van de eindklant weet ik niet. Maar kennelijk nemen klanten de tijd om meerdere TPO’s te benaderen, uit te zoeken en te beoordelen. Daarna nemen de TPO’s in meer of mindere maten de tijd en ruimte om een goede #kandidaat te vinden. Als dan niet in geheimzinnigheid over wie de eindklant is, maar ook dat is weer blog apart… Deels snap ik dat ze de eindklant wel ontlasten en ook in verantwoordelijkheid  (in diezelfde wet #DBA) schijnt een TPO een #zekerheid te zijn voor haar eindklant.

Dan de meerwaarde voor de ZZPer. Ik ben voor mijzelf overtuigd dat ik geen TPO nodig heb om mijn klanten te kunnen vinden. Ook heb ik ze niet nodig om aan mijn wettelijke verplichtingen te voldoen (zoals de al en paar keer genoemde wet DBA). Ook administratief heb ik ze niet echt nodig. Er zijn TPO’s die echt wel veel voor de ZZPer willen doen. Echter elke maand een factuur opmaken is niet echt iets wat ik perse uit wil besteden om mezelf te ontlasten. Het is eigenlijk een noodzakelijk kwaad om de hierboven genoemde situatie dat de meeste klanten nu eenmaal via de TPO’s de ZZPer binnen halen.

Maar als TPO’s via sites als #Freelance.nl hun kandidaten zoeken (of eigenlijk zoekt dan de Freelancer naar opdrachten die daar geplaatst zijn), vervolgens aan de ZZPer vragen om de CV toch eventjes om te zetten in hun format (wederom actie voor de ZZPer), wordt de geleverde service wel uitgekleed. Soms wordt ook geen eindklant genoemd (omdat de ZZPer vervolgens wellicht via een ander (beter?)contact op andere wijze zich gaat aanbieden), wat selectie voor de ZZPer lastiger maakt. Dat afwijzingen in veel gevallen gewoon niet komen (ik denk dat ik nog tientallen aanvragen heb lopen waarop ik formeel nog niet zijn afgewezen), als ze komen ze geen enkele informatie bevatten op welke inhoud er wordt afgewezen. Waardoor het lerend vermogen (is mijn CV wel duidelijk, was de #motivatie wel voldoende) er niet is en ik dus als #ondernemer niet op die vlakken kan ontwikkelen. Soms zijn afwijzingen voor verschillende functies op verschillende periodes van verschillende medewerkers van dezelfde TPO woordelijk hetzelfde.

In dergelijke situaties is elke Euro aan een TPO besteed eigenlijk een euro te veel. #Tussentarieven lopen soms op van €10 tot €15 per uur, dat komt neer op €1500-€2300 per maand…! Die tussentarieven kunnen veel beter verdeeld worden tussen ZZP en eindklant. Wij worden dan een stuk goedkoper voor de #klant, levert meer op voor onszelf, wat uiteindelijk weer ten goede komt aan de #kwaliteit van de ZZPer.

Gelukkig zijn er ook TPO’s die wel hun nek uit steken. Die voor mij onderzoek doen naar mijn #gesprekspartners, die mij ruim en goed bijpraten over de wensen en nukken van de klant. Die financiële #risico’s dragen door mij snel te betalen, die met mij meedenken over hoe een goede CV er uit ziet. Die administratieve zaken uit handen nemen (aanvragen VOG, opstellen beter of gespecificeerd CV, etc.). Deze TPO’s hebben, bijzonder genoeg, lagere tussentarieven. Maar ik denk dat dat komt omdat zij snappen hoe je mensen aan je kan binden. Die snappen dat succes meer kanten op werkt dan alleen je eigen kant. Die in de gaten hebben dat als de hele keten succesvol is, je elkaar naar grote hoogtes stuwt.

Voor deze TPO’s, sorry dat ik in de blog “de TPO” in een kwaad daglicht zet. Jullie zijn wél top, maar jullie weten ook om welke organisaties ik het heb. Dank voor jullie #partnership tijdens onze gezamenlijk reis. Zodra het weer mag kom ik graag langs voor een bakje koffie (of warme chocola voor mij, als het kan). Er ligt een wereld aan onze voeten die onze hulp hard kunnen gebruiken. Mag ik die andere TPO’s waar ik het wel over heb, uitdagen om de handschoen op te pakken. Sta eens stil bij de reden van je bestaan en step up om aan die verwachtingen te voldoen!! Mijn hulp heb je, dat beloof ik, hierbij….