Wat een tijd….

Ik werk ondertussen al een hele tijd als Zelfstandig Professional bij verschillende bedrijven in verschillende sectoren. Ik heb het geluk dat ik vrijwel elke keer weer een opdracht vind waarin mijn grootste doelen centraal staan. Of de opdrachtgever is een maatschappelijk onmisbare instantie en werk ik mee aan een prachtig doel. Of de omgeving is dusdanig in beweging dat het fantastisch is een onderdeel te zijn van die verandering. Of beide… Vrijwel nooit hoef ik het schip slechts varende te houden. Niet dat dat verkeerd zou zijn, maar het is niet wat ik het liefste doe. Hoe kan dat toch? Sinds kort heb ik een idee….

Hiervoor moet ik een paar maanden terug in de tijd… Ik was werkzaam bij de Gemeente Rotterdam. Een project waar ik trots op ben om daar ondersteuning te hebben gegeven. Ik sprak met een collega, laten we hem Jeroen noemen, over van alles en nog wat. Hij legde me uit dat ik een individu ben. Weliswaar een product van mijn ouders, maar wel met een eigen ik. Ik wist dat wel, maar realiseerde me in dat gesprek pas dat veel van mijn keuzes, reacties, houdingen ingegeven waren door de rol die of mijn vader of mijn moeder speelde in mijn leven. Ik zeg speelde, ze leven beide al enige jaren niet, maar toch spelen zij kennelijk nog steeds een grote rol. Het doorvragen over wat IK nu precies wilde, maakte mij dat uiteindelijk duidelijk. Eigenlijk best een beetje pijnlijk duidelijk.

Vanaf dat moment heb ik besloten mijn hoofd wat vaker uit te zetten, en mijn hart wat vaker aan te zetten. Dat klinkt raar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Je bekijkt de wereld niet meer feitelijk en oordeelt niet meer naar (opgelegde of aangeleerde?) principes. Je gaat eerst kijken wat het met je doet, wat je erbij voelt. En pas daarna bedenk je wat je er mee kan of wellicht zelfs wil (of juist niet wil…). En zo ontstond er ruimte om te bezien wat ik doe, wil doen, maar ook wat ik gedaan heb.

Ik realiseerde me dat ik in veel van mijn opdrachten de feedback kreeg dat ik zo ‘coachend’ te werk ging. Nooit heb ik daar ECHT bij stil gestaan. Terwijl ik wel heel bewust een bepaalde werkwijze hanteer om bijvoorbeeld een proces bij een klant ingericht te krijgen. Dat ik altijd opteer voor oplossingen die uit de klant-organisatie worden aangereikt is voor mij eigenlijk gewoon logisch. Ik hoor echter ook geregeld dat er gekozen (soms zelfs gevraagd) wordt voor de bekende “best practices”. Maar waarom, of vooral hoe ik daar tegenaan kijk, heb ik nooit heel diep uitgezocht. Ik kan het uitleggen, feitelijk vooral, maar het is vooral hoe ik ‘gewoon in elkaar zit’. Mijn klanten typeren dit geregeld als coachend. Immers laat ik veel aan de ‘eigen’ medewerkers over en stuur ik ‘slechts’ het proces (een kenmerk van een coach?).

En als je dan ineens je hoofd uitzet en je merkt wat er echt op je af komt, dan blijkt ineens dat er een wijziging aanstaande is. Een vriend verteld zich aangesloten te hebben bij Power4Talent (waar je je als coach bij aan kan sluiten): “Is toch ook wat voor jou…”, zei JP tegen mij toen hij er over vertelde. Mijn hoofd reageerde als eerste: “Nee, zonder echte opleiding en kennis kan ik daar niet aan deelnemen”. Dan volgen gesprekken met Laurien, een oud-Olympisch atlete (zie andere item in de nieuwsbrief voor een fantastisch event met haar). En ook zij raad mij aan ‘gewoon te gaan starten’.

Weer zegt mijn hoofd aanvankelijk nee, maar ik verander deze afwijzing in een stap naar voren. Een stap in het diepe, in het onbekende, maar naar een oh zo gave andere (?) toekomst. Ik word aangenomen bij Power4Talent en zal binnenkort een nieuwe coachee gaan ontmoeten. Met hem/haar ga ik het avontuur samen aan. En dan komt er een berichtje van een collega van mijn periode bij de gemeente Rotterdam. Of ik haar man kan helpen in een stukje netwerken. We raken aan de praat en ik spreek de gedachte uit dat hij mogelijk een stukje coaching kon gebruiken. Totaal onverwacht komt de wedervraag: “Kan en wil jij dat dan doen?” en zo komt mijn eerste coachee dus nog iets eerder dan verwacht. We zijn onderweg naar een mooie bestemming, maar genieten nu nog het meeste van de reis…

Wat ik me realiseer en met jullie wil delen….. Doordat ik mijn hoofd uitschakelde en meer naar mijn hart ben gaan luisteren gingen er deuren open waar ik voorheen niet eens aan durfde te kloppen. Kwamen er mogelijkheden op mij af, waar ik voorheen omheen trok. Ik weet nu dat als je open staat voor dingen die je ECHT wil, die dingen zich ook aan zullen dien. Je die zal gaan zien, je die kansen kan gaan pakken.

Ik heb nog één ander voorbeeld waaruit dit bleek. Ik was betrokken bij een klein ongeluk op straat. In de nasleep en afhandeling van de schade kwam ik thuis bij de ouders van de ‘dader’. Ik kreeg te horen dat hij naast ADHD en Autisme nog 3 andere ‘ziektebeelden’’ had die hem al zijn hele leven in de weg zaten. Gedurende de avond ontstond spontaan een moment waarop ik vroeg of het goed was of ik ‘even als coach’ met hem in gesprek zou gaan. Aan het einde van de avond vertelde deze jongen en zijn ouders dat, dankzij ons gesprek, hij voor het eerst in ruim 10 jaar emoties liet zien, en dat hij nu eindelijk begreep wat emoties überhaupt zijn. De dag erna (en bijna elke dag sinds) appte hij mij met hoe zijn dag gaat. Hij was de weg op gegaan om ‘onze situatie’ op te zoeken en zo bewust andere keuzes te maken. Alleen om te leren nooit meer diezelfde keuze te maken als “toen, bij mij”.

Het is een bijzonder tijd… Eerder schreef ik al op mijn blog (in het Engels) dat 2020 een bijzonder jaar was. 2021 lijkt nog specialer te worden. Ben ik klaar met mijn opdrachten als procesmanager? Nee, natuurlijk niet. Want ook dat is fantastisch mooi en leuk om te doen. Ook daar sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Maar dat deze nieuwe richting erbij is gekomen, is niet zomaar een extraatje. Want tenslotte:

Als je de dingen doet die je wil doen, leef je het leven wat je wilt leven!!


2020 – a special year….

A special year is coming to an end. For many it has become a year of grief, of loss, of illness. Above all, I wish these people a much nicer and better 2021. But also for everyone else, I wish a wonderfull, healthy and pleasant 2021 !!

For me, this was not a year of limited freedom, not a year of horrible masks, not a year of bad memories and tough decisions. 2020 was a very valuable year for me. From a business point of view, it was a good year for me with great customers and interesting challenges. For me personally, it was a year of growth, of great developments. Thanks to Corona, there was more time with my wife and children. More time for those things that REALLY matter. More time to think, make choices, and enjoy the people around me who are literally the closest to me – my family!

In 2020 I made choices, made decisions. I have said goodbye to a number of situations. I have said goodbye to certain habits. I have said goodbye to things that consume my energy, and for which I received little or nothing positive in return. For example, I stopped with Social Media phenomenon Facebook, I said goodbye to personal Whatapp groups, I choose not to communicate in a way with people who should literally be close by.

It is the year in which I finally realized that Social Media is A-Social for me. Birthdays that are congratulated via Whatsapp or Facebook. In which important personal developments are announced via Twitter. In which milestones are only shared on LinkedIn. In which every form of personal contact has changed into a digital gathering. Not caused by Corona, but by everyone’s own independent free (!) choice.

Many have labeled this period as a curtailment of our freedoms and experienced a mouthmask as a gag. The lockdown as we know it and have known it in the Netherlands is nothing compared to lockdowns in other countries. They have not curtailed us in anything, they have called on us to make wise choices, and yes, a number of things were / are temporarily no longer allowed. But isn’t freedom much more and much greater than what is currently no longer possible or allowed? Freedom is so much different from what we are (have been) limited in now. And a gag … a face mask? If you call that a gag, then you really are too spoiled in your head. A mouth mask is annoying and it is debatable if it works. But it doesn’t gag anyone at all, at most your ego, but in that case it is about time to do something about it …

See the situation as an opportunity, an opportunity to learn. The opportunity to invest time and energy in yourself and in the people around you. This can be your own family, but also others close by. This is really possible without visitors and without social media and without worrying about Corona.

Stay healthy and look at each other now, in 2021 and beyond ….


Corona…. stilte of kans?

Corona….. wat een rare periode is dit geworden. En naar alle waarschijnlijkheid zal het nog wel even zo blijven. Toen mijn opdracht bij Visma Idella stopte, had ik de tijd om enkele niet afgeronde dingen op te pakken. Zowel thuis als ook zakelijk kon ik eindelijk mijn tanden in dingen zetten waar ik anders nooit tijd voor had. Het is een periode van klussen, training, ontwikkeling en bezinning geworden.

En eigenlijk, als ik er nu bij stil sta, is zo’n periode gewoon heel erg fijn. Niet dat Corona-gedeelte, want laten we daar duidelijk over zijn, dat is gewoon niet plezierig. Maar een periode zonder opdracht, zonder verplichtingen, even een pas op de plaats kunnen maken. En eigenlijk met die pas op de plaats flinke passen vooruit zetten en je hoofd en je blik op de toekomst richten. Hoe lekker is dat…

Behalve wat ik in en rond het huis heb kunnen doen, heb ik mij zakelijk verder kunnen verdiepen in bijvoorbeeld de Lean-methodieken. Maar boven alles heb ik andere concepten die nog in mijn hoofd zaten verder kunnen uitdiepen. En dat is toch wel het leukste, denk ik, aan ondernemen: Bezig zijn met het uitdiepen van (nieuwe en oude) gedachtes. Het uitschrijven van mogelijkheden, zoeken naar kansen, veel schrijven en vooral ook veel schrappen. Denken, filosoferen, ontdekken, ervaren, allemaal heerlijke werkwoorden die hier – voor mij – zo’n groot onderdeel van zijn en vervolgens gewoon ondergaan….

Er is in de afgelopen periode weer veel moois in mijn hoofd ontstaan. Grote delen zijn uitgewerkt en liggen her en der al in de week. Klaar om op te starten, klaar om het daglicht te gaan zien. Maar nu nog niet, als de tijd daar is, zal ik daarover vertellen. Voor nu is het verder in de detail uitwerken, netwerken, contact maken met (nieuwe) relaties. Gesprekken aangaan, uitdagingen overwinnen, overtuigingen vastleggen, en dan gewoon genieten van al dat nieuws.

Een heerlijke bezigheid welke zoveel energie geeft. Wat zijn jullie energiegevers? Hoe komen jullie deze tijd door?

 


Onduidelijke RIVM-cijfers

Regelmatig worden wij geïnformeerd over diverse zaken door middel van cijfers. Cijfers over de onze economie, misdaadcijfers. En vandaag de dag natuurlijk cijfers over de ontwikkelingen met betrekking tot de Corona-pandemie. Deze cijfers zijn best wel belangrijk. De maatregelen worden mede gebaseerd op deze cijfers. Als de cijfers oplopen, zullen de maatregelen immers strenger worden, en als deze afvlakken wordt er gekeken of we de maatregelen kunnen versoepelen. Al met al is het voor ons als burgers interessant om te volgen, omdat het ons helpt om te begrijpen waar we staan en wat we kunnen verwachten.

Zo volg ik deze cijfers ook en probeer ook ik in te schatten of het goed gaat en of het zal versoepelen of dat ik verwacht dat de maatregelen aan zullen worden gescherpt. Zeker nu de pandemie voort duurt, de maatregelen weer zijn aangescherpt en de draagkracht lijkt af te brokkelen zijn deze cijfers belangrijker dan ooit. En wat zien we gebeuren, de cijfers zijn vrijwel elke dag niet compleet of incorrect… Over de afgelopen week zijn 4 waarden incompleet of incorrect! (Cijfers van 30 oktober 14:41 – Bron Nu.nl)

Nu werk ik niet bij het RIVM maar heb in mijn werk geregeld te maken met rapportages (stel ze geregeld zelf op). Bij het opleveren van cijfers om duidelijkheid te verschaffen hoe het gaat met bijvoorbeeld een bepaald proces bij mijn klant gaat het vooral om betrouwbaarheid van die cijfers. Immers vormen ze de basis van het zo nodig (bij-)sturen van de organisatie.

Kijk het kan altijd gebeuren dat er iets mis gaat, dat er even niet ingevoegd kan worden door een technische storing. Dat je die pas de dag erna, of nog later, pas in kan voeren is dan ook goed mogelijk. Echter we weten toch vandaag wel welke nog van gisteren waren? Dat wordt (hopelijk) toch bijgehouden. Zodat men goed kan sturen op betrouwbare cijfers?

En voor de media biedt het de mogelijkheid om juiste cijfers aan ons burgers te laten zien. Zodat ook wij goed op de hoogte zijn en gevoel krijgen bij de echte ontwikkeling van de cijfers en al kunnen anticiperen op eventuele verandering van maatregelen. Dit kan toch niet zo moeilijk zijn… Zie dit voorbeeldje:

 

 

Dit komt, denk ik, de helderheid ten goede en daarmee ook de daadkracht. En als er iets nodig is bij het onder controle krijgen van een pandemie is daadkracht bij de burgers.

Houd vol, blijf veilig!


Meaningless Important Moments

“Meaningless” and “Important” Just two words who are opposites to each other but together can mean so much….

Meaningless:

A word explaining that what it is about, has no meaning at all ,it has no meaning, it has no value.

Important:

This word on the other side adds value to the subject. It is not just a message, it is  an important message. It is not just a person but an important person. It adds value…

Anyway, what about these words? What is the linking pin on these words? At least for me….

Well, when I visited a very good friend, we had a long night talking about many things. Nothing special, this happens more often. We talked about great things in life, good things in life, minor things in life that still added value to that life. We also talked about growing up, loosing parents, being a parent and other lifechanging experiences. I told him about my life as a parent. That being a parent is one of the most special things in life, but takes so much of my time. That, together with work (and sleeping 😉), it covers my whole day. There is no time left for other things. Making plans is difficult in this stage of life, how important these plans may seem or be, sometimes it just looks like there is no time left….

I spoke about my life as I had done many times before. But at a certain point I tried to make clear that in this life full of things, big things, meaningless things, important things, there is one thing we  take for granted. There are moments we do not cherish, moments we easily miss out, moments we skip or we remove from our calendar of life. I tried to explain what I meant, I tried to explain what moments I was thinking about and could not find the right words. I simply could not find the right description…. Until I came up with “Meaningless Important Moments”.

Meaningless, because these moments are the moments like when you just sit on the couch with your partner, doing nothing, relaxing, talking about nothing of any importance. In these moments nothing of any importance is happening. No plans are made, no decisions are forced, no changes are discussed, nothing of any value is added to this moment.

But these are the moments that make a life worth living, It is in these moments where you feel close to one another, not because of any added value, but because you ‘just’ want to be there. In this moment there is just (the two of) you , and you know this is where you want to be. It is in these moments where you charge your battery, where you fulfil your childhood dreams, where you are complete and happy. These moments are important to be able to keep on going….

These are the Meaningless Important Moments. These are the moments we need to cherish…. Never skip these moments but life them, enjoy them and cherish them. Escape the daily hectic and remember these moments.

Than life becomes a gift!!


Minder Marokkanen……

Ik luisterde net het slotwoord van Geert Wilders, hij zei onder andere: “Alsof ik dat wilde” en even later “vals van Rutte”, toen hij de Marokkaanse kinderen gerust stelde dat ze gewoon mochten blijven…. Man, als je zegt dat je “minder Marokkanen” wil en dat vervolgens “gaat regelen”, roep je dat tegen ALLE Marokkanen, en ja, dan is het mooi dat de premier (en elke andere politicus) duidelijk maakt dat dat niet zal gebeuren, dat ze hier veilig zijn en vooral welkom zijn. Want DAT ze dat bij jouw woorden niet zijn, de heer Geert Wilders, is namelijk wat er uit je woorden opgemaakt kan worden, en eigenlijk ook niet anders uitgelegd kan worden. Je maakt geen #verschil tussen hen die het hier verknallen en hen die het hier prima doen. Je hebt het over “Marokkanen”. Dit is een benaming van een heel volk, niet alleen van de criminelen onder hen…..

Als je het anders had bedoeld, wees dan stoer, neem je woorden terug. ‘#Rephrase’ je woorden. Geef aan dat je de criminaliteit wil terugdringen, en geef daarbij aan dat het helaas uit de cijfers (b)lijkt dat het onder de Marokkanen een groter probleem is. Geef hen de hand om samen te kijken hoe dit komt, waarom het zo fout gaat. En ga zo SAMEN op zoek naar een #oplossing.

DAN sla je #bruggen en los je #problemen op. Nu zaai je #haat en #tweedracht. Niks meer en niks minder. En DAT, de heer #Wilders willen we niet, mag hier niet en hoort hier niet thuis. En DAARvoor sta je #terecht, en weet je: DAT IS TERECHT! Ik hoop uit de grond van mijn hard dat je #schuldig wordt verklaard. De #straf zal ongetwijfeld te #mild zijn, zoals wel vaker door jou en jouw partij de #PVV en ook door #FVD wordt uitgesproken. Laten we dan vanaf nu, met deze uitspraak in de rechtsspraak beginnen met je andere grote wens door te voeren en (veel) zwaarder te straffen.


Het imago van het VMBO – deel 1

Dit jaar doe ik mee met een werkgroep die nadenkt over hoe we het VMBO interessanter kunnen maken voor de leerlingen en hun ouders. Uit de eerste gesprekken blijkt dat er een imagoprobleem is aangaande het VMBO. Dit imago is echter niet terecht en doet te kort aan het goede onderwijs wat gegeven wordt en moeten we zien te veranderen.

Maar hoe poets je een imago op? Waar komt dit imago vandaan? Waar ligt de bron van dit imago, wie werpt dit op en wie houdt dit in stand? Zomaar wat vragen die passeren als we nadenken over dit probleem. In een aantal blogs bespreek ik een aantal van deze problemen. In deze eerste blog probeer ik eerst het onderwijssysteem kort uit te lichten, hieruit komen de eerste ‘vreemde’ situaties al gelijk naar boven die leiden tot de bijzondere situatie.

Om een en ander te begrijpen is het van belang dat we snappen hoe het onderwijssysteem grofweg in elkaar zit. In het bovenstaande schema is dit schematisch weer gegeven.

Het Praktisch Onderwijs laat ik in het geheel buiten beschouwing in de blogs en richt mij slechts alleen op de 3 overige stromingen welke vanuit het BO (basisonderwijs) gekozen kunnen worden, te weten:

  • VWO
  • HAVO
  • VMBO

De eerste verbijzondering dient zich al aan. HAVO is een vreemde eend in de bijt. Waar de MAVO is verdwenen van het toneel (dit heet voortaan VMBO-TL) bleef de HAVO als instantie bestaan. Het zou in de lijn der verwachtingen liggen als ook deze een aanpassing behoeft naar bijvoorbeeld VHBO. Zie ter ondersteuning de doorstromingen (blauwe pijlen) welke plaatsvinden. Hiermee zou de volledige indeling logisch en begrijpelijk zijn.  Echter zou je je af kunnen vragen, wat maakt het nu uit hoe het heet? Maar toch zit hier een bron van het imagoprobleem waar het VMBO mee speelt.

Laten we als voorbeeld Apeldoorn pakken. Apeldoorn is de 11e gemeente (bron: Wikipedia 2019) van Nederland met ruim 160.000 inwoners. Apeldoorn kent 20 voortgezet onderwijsscholen, waarvan 10 scholen binnen de scope van dit blog vallen. Gezamenlijk bieden deze scholen 7x VWO, 6x HAVO en 3x VMBO aan (bron: Scholenopdekaart.nl 2019). Bijzonder is dat er ook (nóg steeds) 8x “MAVO” wordt aangeboden via de eigen sites van deze scholen. Een onderwijsstroom die formeel niet eens bestaat!! Van de 8 zijn er 3 specifieke VMBO-scholen, scholen die zich dus specifiek op het VMBO hebben gericht, maar alle drie via hun website “MAVO” ook nog steeds als stroming onderkennen.

Kennelijk wordt “MAVO” graag gelezen door de ouders van (toekomstige) leerlingen, of is er in ieder geval het gevoel bij de scholen dat dit zo is. MAVO lijkt een marketingterm te zijn geworden. Dit wordt trouwens gestaafd door de termen MAVO+, MAVO Extra, etc.  Dit zou te maken kunnen hebben met de mogelijke doorstroming naar de HAVO! Er zijn 5 scholen die een “MAVO” aanbieden, waar ook een HAVO-afdeling aanwezig is. Doorstroom hier zou makkelijk moeten zijn en naar verwachting ook veel gebruikt moeten worden. Echter de cijfers uit 2018 (bron: Onderwijsincijfers.nl 2018) bewijzen een totaal ander beeld:

  • Doorstroom VMBO-MBO: 17900 (97%)
  • Doorstroom VMBO-Havo: 600 (3%)

Kortom de doorstroming die de indeling van ons onderwijssysteem voor ogen heeft, is ook de doorstroming die het overgrote merendeel van de leerlingen volgt (mbt het VMBO dan). Toch kiest ruim de helft van alle ouders van leerlingen voor de onderwijsinstellingen waar MAVO-HAVO-VWO aangeboden wordt tov de VMBO scholen. Kennelijk houden we vast aan oude termen en oude gevoelens en zou de praktijk ons moeten leren dat het VMBO een plaats verdient in ons stelsel en in imago niets onder hoeft te doen aan de andere stromingen.

 


Halve Marathon van Amsterdam???

Gisteren heb ik mij door FB-loze Marco uit laten dagen om een nieuw doel te stellen. Waar ik ondertussen al veel te lang beklaag over mijn fysieke gestel, leek het hem een logische stap….


Een paar jaar geleden deed hij dat ook al. Dat resulteerde in een prachtige levenservaring in Noorwegen door een meerdaagse wandeltocht. Met een tussen-mijlpaal bij de 8 van Apeldoorn….


Nu, ligt het niet veel anders. De tussen-mijlpaal hebben we anders gezet en mijn uiteindelijke doel wordt een trailrun door de #Noorse bergen moet gaan worden in #2020 is de tussenmijlpaal voor mij een doel op zich en zeer zeker iets waar ik al 46 jaar NIET aan heb gedacht:


De halve, maar toch, marathon van Amsterdam op 20 oktober 2019 #tcsam_19


Waar ben ik aan begonnen……😅


De olie in je auto….

Een paar jaar geleden schreef ik op Facebook over slecht nieuws: Mijn auto was kapot, om precies te zijn de motor (krukas), hij bleek financieel total loss te zijn. Oorzaak: Door te weinig olie, liep deze in de soep. Onherstelbaar zo bleek. Het waarschuwingslampje ging echter pas branden toen het leed al geschied was. Erg zuur en met een slechte timing.

Een motor wordt vaak als metafoor gebruikt voor verschillende dingen in het leven. Ook daar is de olie wel eens op, of smeert deze en en ander even minder goed. Ook hier gaat het waarschuwingslampje soms niet op tijd branden en is ook dan het leed vaak ook al geschied. De olie levert eigenlijk niets (concreets) op, het geeft geen extra boost aan je auto of zoiets. Maar de olie is juist net datgene (of beter DIEgene) die jouw motor (soepel) draaiende kan houden. Pas op momenten dat zulke momenten zich voordoen realiseer je je de kracht van die olie, en ben je blij dat je jezelf omringd hebt door goede olie.

Binnen bedrijven wordt die olie vertegenwoordigd door procesmanagers. Een procesmanager heeft geen concreet eindproduct. Hij fungeert als de olie in de organisatie. Hij zorgt ervoor dat de hele keten de neuzen dezelfde kan op hebben. Hij zorgt ervoor dat mensen met de juiste prioriteit en aandacht het werk kunnen verzetten. Of het nu gaan om de Incident- of de Changemanager, of een andere procesmanager, dat maakt eigenlijk geen verschil.

Door het afwezig zijn van een concreet resultaat worden deze functies vaak als eerste aan de kant geschoven in tijden van bijvoorbeeld bezuinigingen. Dan worden deze functies omgezet in rollen of erger nog worden ze zelfs overbodig verklaard. Als dan na verloop van tijd de motor te lang te droog heeft gedraaid, de rek eruit is, draait deze in de soep. De schade die daaruit voortvloeit kan grote gevolgen hebben voor de organisatie en/of erger…. voor haar medewerkers. De medewerkers zitten vast, zijn overwerkt, veel zaken lopen niet meer zoals het hoort. Oplossingen komen moeizaam vooruit, terwijl iedereen hard (lijk) te werken. Er lijkt geen ruimte te zijn voor verbeteringen, medewerkers werken defensief. Ze verbergen fouten, ze durven geen initiatief meer te tonen. Wat de innovatie en inspiratie lam legt. Hoe langer dit duurt, hoe meer schade ontstaat aan mens en organisatie.

Zijn deze punten voor u herkenbaar? Heeft u het controlelampje gemist? Kijk dan eens naar uw processen! Zijn deze nog actief en up 2 date? Werken ze optimaal? Zijn ze ‘geborgd’ als rol, die in de drukte weleens onder geschoven kan worden?

Ik hoor graag hoe het met u en uw organisatie gaat! 

 


Workaround! Incident of Problem Management?

Ik heb laatst een vraag op LinkedIn Workaround!Incident of Problem Management geplaats over de positionering van de “Workaround” binnen de ITIL-processen. Volgens de theorie (bv te lezen op site van Pink) is Problem Management het proces waarbinnen deze wordt opgeleverd. Echter is het het Incident Proces dat verantwoordelijk is voor een spoedig (quick & dirty) herstel van de verstoring. Incident Management kent veelal doorlooptijden op voor het oplossen van verstoringen, waar Problem Management juist gaat voor kwaliteit van de oplossing en geen doorlooptijden erkent. Een schijnbare tegenstrijdigheid die in bovenstaande vraagstelling in de theorie kan botsen. Ik vroeg derhalve de volgende vraag:

“Als Incident Management het proces is om de storing zo spoedig mogelijk te verhelpen, waarom ligt dan de verantwoordelijkheid voor het vinden van de workaround bij Problem Management?”

Terwijl de vraag niet gesteld was uit een hulpbehoefte, maar ter discussie wilde stellen waar de theorie een mogelijke tegenstrijdigheid opwerpt, leverde deze toch interessante en mooie inkijkjes op. Na bijna 9000 views en een aantal reacties en commentaren inventariseer ik de stand van zaken. Al zou ik heel graag nog veel meer reacties willen zien.

Ondanks het beperkt aantal reacties (in verhouding met de views) lijkt het mij redelijk veilig te stellen dat niemand de verantwoordelijkheid voor het opleveren van de workaround binnen Problem Management plaatst. In mijn ogen is dit ook logisch, aangezien het proces Incident Management – tijdsgebonden – de verstoring moet verhelpen. Afhankelijk zijn van een niet tijdsgebonden proces is dan niet wenselijk.

Het spreekt, voor mij, voor zich dat de ITIL-theorie niet 1op1 doorgevoerd moet worden, en dat deze aangepast moet worden als de situatie daartoe vraagt. Toch komen bij mij een aantal vragen naar boven borrelen in dit vraagstuk:

  • Is de theorie dan zo afwijkend van wat wij doorgaans in de praktijk uitvoeren?
  • En slaat de ITIL-theorie hier dan volledig de plank mis?
  • Is het logisch dat een “Best Practice-theorie” een keuze maakt die (kennelijk) door niemand gevolgd wordt?
  • Moet de theorie dan niet aangepast worden of speelt er iets wat we nog niet weten of snappen?

Ik herken wel een grote verantwoordelijkheid t.o.v. de workaround in het proces Problem Management. Wellicht ligt daar de basis van ITIL om “Workaround” in het Problem Managementproces te plaatsen. Dit wordt duidelijk als we de stappen van de workaround gaan bekijken. Als we het in een eenvoudige tijdlijn zetten, kom ik tot het volgende plaatje:

Groen is de reguliere “Running organisation”, in het rood wordt het incident weergegeven, in paars de toegepaste workaround en vervolgens in het groen weer de definitief herstelde situatie. Om vervolgens te bekijken wat er gebeurt als er een incident plaatsvindt zoomen we in op het stukje in de rode explosie en dan zien we volgens mij het volgende gebeuren:

Zodra een incident zich voordoet, welke niet direct opgelost kan worden, wordt er in de kennisdatabase gekeken of er een bekende workaround voor handen is. Zo ja, wordt deze uiteraard toegepast. Is deze niet bekend dient, binnen de gestelde oplostijden een workaround te worden opgesteld. Zodra deze is opgesteld en toegepast zal deze worden geverifieerd worden op toepasbaarheid, haalbaarheid, betrouwbaarheid, ed. Zodra deze workaround is goed gekeurd (en waar nodig aangepast) zal deze moeten worden geborgd en gedocumenteerd in de kennisdatabase.

In bovenstaand figuur vinden de blauwe stappen plaats onder het proces Incident Management en de gele stappen onder Problem Management. Daarmee is een mogelijke achtergrond van de ITIL-keuze aan het licht gebracht.

De vragen die bij mij opborrelden zijn hiermee niet (volledig) beantwoord, dat laat ik graag aan jullie – de lezer – over en zie ik dan ook graag tegemoet.