De nacht van goede voornemens en hoopvolle wensen ligt achter ons. We zijn laat naar bed gegaan, gedragen door feestgedruis en vuurwerk dat de lucht in stukken brak. En dan wordt het ochtend. De eerste ochtend van het nieuwe jaar.

Brak van het weinige slapen begint de dag laat, en koud. De stilte voelt anders dan op gewone ochtenden. Gedurende de dag druppelen de laatste nieuwjaarswensen binnen van mensen die je de nacht ervoor niet hebt gesproken. En ook ik stuur er nog een paar, naar mensen die alsnog langs mijn gedachten komen. Namen die even blijven hangen voordat ik ze wegklik of juist aantik.

En precies daar, in dat moment, worden de eerste twijfels zichtbaar.

Niet over de mensen die ons ontvallen zijn. Zij waren, zijn en zullen er altijd zijn. Maar over de mensen die ooit met je meewandelden, soms lange tijd, en die nu geen onderdeel meer lijken te zijn van je pad naar de toekomst. Mensen die jou liefhadden – of misschien nog steeds liefhebben. Mensen die jij ooit liefhad – of wellicht nog steeds liefhebt – maar met wie het contact is verdwenen. Verbroken.

De redenen daarvoor zijn zo divers als de vuurwerkpijlen van de nacht ervoor. Sommigen waren helder en lichtgevend, bleven lang hangen aan de hemel. Anderen waren een doffe knal en een korte flits. Niet minder indrukwekkend. Niet minder echt. Gewoon anders.

Moeten ze terug op je pad?

Horen ze bij je verleden, of is er nog een plek voor hen in de toekomst?
Zijn de keuzes die zijn gemaakt – door hen of door jou – wel de juiste geweest?
Is dit een moment om die keuzes voorzichtig terug te draaien?
Of laat je het hierbij en zie je wel wat de toekomst brengt?

En ligt de bal eigenlijk bij hen?

Of is die afwachtende houding wederkerig – en staat juist dát een hernieuwd contact in de weg?

Zoveel gedachten passeren bij mij elk jaar weer op 1 januari. Ik vind die dag eigenlijk maar niks. De euforie van de nacht ervoor is verdwenen. Het lijf en het hoofd zijn moe van te weinig slaap. En juist dan ontstaat er ruimte. Ruimte voor twijfel. Ruimte voor vragen die zich de rest van het jaar vaak laten wegdrukken.

Je guard is in ruste.

Je verdediging tegen twijfel slaapt vaak langer uit dan jijzelf.

En toch…

Juist dit maakt 1 januari ook waardevol. Hoe moeilijk, pijnlijk en confronterend het soms ook is. Deze dag laat me vaak dieper reflecteren dan de hele maand december bij elkaar. Niet omdat ik antwoorden vind, maar omdat ik mezelf toestaat de vragen er te laten zijn.

Dus laat het maar gebeuren.

Laat de gedachten maar passeren.

Ze hoeven niet opgelost….

Alleen gezien….

Te worden!