Stem & Stroom

Een tijdje terug ontving ik een prachtig verhaal van Lotte Nobelen. Lotte is zangeres en ik ken haar via goede vrienden. Dit verhaal vond ik zo pakkend en mooi dat ik haar heb gevraagd of ik deze integraal mag overnemen op mijn blog-pagina. Ik denk namelijk dat veel mensen zich er in kunnen herkennen en er van kunnen en mogen leren, ik doe dat in ieder geval wel. Vooral haar 25 punten van Kwetsbaarheid, zijn prachtig…

Het is maar een verhaal. Het is echter in a nutshell mijn weg naar meer innerlijke rust en vrijheid in mezelf en op een podium. En ik ben daar dus best wel enthousiast over, dus dat deel ik graag. Daarnaast wilde ik verder kijken dan de stempel ADD. Dat alles heb ik niet gevonden / gedaan door uren stilzittend te mediteren. Misschien komt dat ooit nog. Ik mediteer liever in beweging. Ennuh… wat is mediteren eigenlijk?

Lotte Nobelen – 2021

Kwetsbaarheid, de spotlights & spreken 

Elke dag 👉🏽 note to self : “ Dearing greatly means the courage to be vulnerable. It means to show up and be seen. To ask for what you need. To talk about how you’re feeling. To have the hard conversations. – Brené Brown “

Daar gaan we. De wereld in, vanuit mijn schermpje. Ik denk dat mijn tactiek voor de rest van de dag wordt : Ik vermijd social media. #weeën (owkeej, misschien kijk ik stiekem toch even) 

Dit alles heeft wat zweet en hartkloppingen gekost, en ik vind het nog vrij bizar om te delen. Ook hoor je geen toon en iedereen kijkt met een andere lens en voelt vanuit zijn ervaring. De perfectionist in mij heeft daar ietswat moeite mee, dus ik heb het zo gestructureerd en levendig mogelijk geschreven voor de mede-reiziger die herkenning en verdieping wel kan waarderen. Ik deel het ook een beetje voor mezelf, want als dít eenmaal de wereld in is gegaan, dan wordt het delen van de website peanuts. Onderaan kun je lezen waarom ik Stem & Stroom ben begonnen, maar dat wordt gaandeweg vast helder.

Blog versie 1.0 : Ben gewoon je zelf, draag dat uit en spreek je uit. Alles doet ertoe. Blijf ademen. #eenvoud 🥂 

Ik kán heel kort van stof zijn, zie je? 

Blog versie 2.0 : leestijd ongeveer 20 min. Dit is de langste post ooit! Maar áls we het doen… Pak er wat 🍿 bij.

Het is maar een verhaal. Het is echter in a nutshell mijn weg naar meer innerlijke rust en vrijheid in mezelf en op een podium. En ik ben daar dus best wel enthousiast over, dus dat deel ik graag. Daarnaast wilde ik verder kijken dan de stempel ADD. Dat alles heb ik niet gevonden / gedaan door uren stilzittend te mediteren. Misschien komt dat ooit nog. Ik mediteer liever in beweging. Ennuh… wat is mediteren eigenlijk?

Ik deel o.a. mijn 25 grootste leerpunten in kwetsbaarheid en mijn zoektocht in het vocalist en mens-zijn. Onderaan deel ik mijn samenvatting over waarom de spotlights zo eng en pijnlijk kunnen zijn. Daaronder mijn definitieve ommekeer en besluit. Ik werk ergens naar toe en mijn innerlijke nerd komt los. Misschien heb je er wat aan, misschien ook niet. Doe ermee wat je wilt. Levenswerkje hier, dus ff geduld ja! 😉 Proost op het mens-zijn ! 💕🥂 Oké, daar gaan we…

🥂🥂🥂🥂🥂🥂🥂🥂🥂🥂

De grootste angst is spreken voor een groep. Het is niet de dood, maar jezelf laten zien in alles wat je (niet) bent. Dus…

Een lieve wijze man vroeg mij eens: “ Maak de volgende zin eens af: Ik ben een geboren…….… “

Ik: “……. mede-reiziger. “

Lieve wijze man: “ Wat is jouw moeiteloze talent? ” 

Ik : “… 🤔 ….. (1e ingeving) kwetsbaarheid “. 

Zucht 2.0… nou lekker dan! Kwetsbaarheid is mijn reis, mijn kracht, mijn valkuil. En nee, zo moeiteloos ging en gaat het heus niet altijd. Ik overleefde mijn 1e live-optreden op 14 jarige leeftijd op een dorpse muziekschool met zo’n 20 man publiek, een bonzend hart en kijkend naar de grond. Bij elk optreden, elke nieuwe ontmoeting en onbekende omgeving daarna, trok ik mij (onbewust) uit de comfort-zone. Ik vond vrijwel alles spannend. Ook was vrijuit spreken heel lang een worsteling in een omgeving waar ik mij niet geheel thuis en veilig voelde. Ik voelde me vaak ook dom. Dat kwam met name omdat mijn woordenschat en algemene kennis niet zo groot was (👉🏽 ik had tot mijn 20e misschien 5 boeken gelezen, waarvan spaghetti van menetti – Roald Dahl). Studieboeken las ik ook niet echt 😬 Ik reageerde teruggetrokken op situaties die niet fijn voelde, ik hield me in of paste me keurig aan. Grote groepen, nee dankje. Gelukkig waren daar ook mensen bij wie ik wél compleet mezelf durfde te zijn. Die waren over het algemeen wat gekker en losser. Voor een optreden waar ik 1 lied mocht zingen, oefende ik me rot. Ook kon ik jarenlang alleen maar bananen eten voor een optreden. Op zich wel lekker, maar ik hou ook gewoon van een bord joppiesaus met friet. 

In 2007 deed ik auditie voor de Rockacademie. Verschrikkelijk, maar ik had ‘m redelijk overleefd en fake-te mezelf erdoorheen. Ik deed ook een nummer van Joss Stone met alleen maar drums “Killing Time”. Hóé toepasselijk ! En wist ik veel dat dat best cool was. Ik had gewoon geen andere begeleiders (en mijn hoofd met zijn oordelen zat er toen nog niet zo tussen). De andere twee nummers deed ik dan ook met tape. 🤘🏽 👉🏽 Ik had geen plan B. Ik werd aangenomen. 😅

Ik ken meer muzikanten / kunstenaars die met hun hart en ziel hebben gekozen voor een beroep waarbij het nou eenmaal gewenst is om (jezelf eerst te bewijzen en) in de spotlights te gaan staan, maar werkelijk half kapot gaan voordat ze een podium betreden. Er zijn natuurlijk gradaties, maar het blijkt 1/3 van de beroeps-kunstenaar te betreffen. Ik zou het niet alleen willen betrekken op de beroeps-kunstenaar. In de spotlights staan houdt voor mij kort door de bocht in, dat je zoveel mogelijk jezelf durft te zijn in elke (extremere) situatie én jezelf durft te laten horen. Dat is volgens mij totale vrijheid. Echter….. dan is het wel handig als dat spraakkanaal open staat en je geen fysieke en mentale belemmeringen ervaart zoals faalangst, podiumangst & hyperventilatie.

Jezús, wat een mentale onmenselijke topsport is het eigenlijk! Ik snáp dat kunstenaars aan de verslavende middelen gaan of ….. (vul maar in). En dan heb ik nog een eens hoeven dealen met de pers en dat soort gedoe. 

Angst! Het bestaat écht, wij menswezens ervaren het als intens en dat heeft een goede reden. Het wil ons beschermen vanuit een oer-systeem. Het is alleen verre van relaxed en dient ons niet meer zo. En wat is authentiek jezelf zijn op een podium? Wat houdt dat in? Wie ben je dan? And so the journey continues. Dus….., ik vond / vind authenticiteit een groots woord.

Even een hak-op-de-tak-samenvatting van mijn weg in de muziek. Mijn studietijd sla ik even over. Genoeg drama hieronder: 

In 2012 studeerde ik af met een theater-programma (wat éigenlijk niet kon volgens de school-regels 😏), genaamd “Meisje Loos”. Ik heb 3 keer kort iets sprekend gezegd. Meer durfde ik niet, want “ wie zat daar zou op te wachten? En straks kom ik niet goed uit mijn woorden. ”. Een stukje rappen deed ik dan weer wel .

De live-sessie-muziekwereld: Ik rolde er in vanaf mijn 19e. Ik ervoer het zo alsof ik een soort snel-cursus kreeg in: “ Laat je controle-freak los, want alles loopt last minute anders. Pas je maar aan en entertain! “ NONDEKANONNEN!! En als lead-vocalist mag je dan ook nog ff het programma aan elkaar praten. Het is té grappig voor woorden dat IK voor dit beroep heb gekozen. Of nou ja, “ik”, misschien was het wel iets in mij dat verlangde naar vrijheid.
Mijn eerste coverband-optreden was voor een hockeyclub waarbij een travestiet op het podium kwam meedansen ✌🏽🌈  For the record: Ik vond dat dus te gek, maar even voor het beeld… dit alles was voor mij een totaal nieuwe wereld. Ik kwam uit een boers gereformeerd dorp, en ging nooit ‘stappen’ of naar de discotheek, snap je? Het ging me best aardig af! Daarna heb ik ook vele ‘klussen’ gedaan waar niemand op mij zat te wachten óf waar ik fungeerde als behang. Die vond ik stiekem het leukst, want dan kon je gewoon mooie muziek maken samen. Ik heb ook toetsen geplaybacked met een vuilniszak aan waar glitters op waren gespoten. Inclusief hoge hakken en een blonde staart. Dit verliep via een boekingskantoor waar je uitgekozen kon worden op je kleur haar, je lengte en als ik me niet vergis, ook je cupmaat. Dit alles wilde de artiest, dus ja. Koning Willem Alexander en Maxima zaten in de zaal….. Ook weet ik mijn allereerste grotere sessie-klus nog. Dat hield in dat er diezelfde middag in de kleedkamer werd gemeld dat er 1 van de 3 artiesten ziek was en dat Xander de Buisonjé zou invliegen. Hoppa, ff snel die songs luisteren en GAAN !

‘ Pappaajaaadaaapaapaaadaaaa, oeh oeh oeh! “ 🎤 💃🏻😁

Op den duur werd het makkelijker. En ik schrapte een aantal dingen. Wát een verademing! Ik voelde me een hele tijd veilig en zelfs vertrouwd met het podium en de last minute wijzigingen. Je bent als backing vocal veel meer dan ‘’oeh” en “aah”. Je probeert samen 1 sound te creëren en je bent een blok en steun voor de lead-vocalist. De rollen worden omgedraaid als je lead vocalist bent. Ik vind dat alleen wel een stuk harder werken. En logisch, alle ogen zijn dan meer op je gericht. Dit alles hoefde van mij niet perse, maar ja, de kijker wil ook wat, dus mooi pakje aan, beetje dansen, lachen en zo mooi mogelijk zingen én springen. Pfffffft! Zweten! Soms kreeg ik feedback dat het wat anders mocht hier en daar en heej, daar leren we van… toch? De volgende quote is écht waar! “ Life begins at the end of your comfort zone – Neale Donald Walsch “

Toch zocht ik naar een balans in het ‘werken’ en mijn creativiteit bewaken. Ik volgde mijn enthousiasme en ingeving. In 2016 zette ik For the LOVE of E.A.R.s op. (Eating. Art. Roots.) Kunst, muziek en eten kwamen samen in het Klasse Theater te Tilburg. Verschillende artiesten deelden hun verhaal. Het bleek dat ik improviseren, mensen raken en blij maken, met muziek die mij raakt, veel fijner vind. Dat wist ik ergens al lang, maar ik mocht daar blijkbaar weer aan herinnert worden. Er gebeurde ook iets anders in de zaal, samen met de muzikanten die mij begeleidden. Ik vond het magisch. Ik mocht daarbij buiten de kaders treden. #probleemopgelost 😉 Totdat ik mijn stem eind 2017 half verloor.

Het ergste wat je als vocalist kan overkomen is dat je zelf niet hoort dat je onzuiver zingt, toch? Been their, done that. Ik intoneerde te hoog bij een orkest waarin het woord ‘Koninklijk’ voorbij kwam (dat woord triggert mij) en ik hoorde dat niet op mijn in-ear. Ik wist al dat dit een punt van aandacht was als ik op in-ears speelde. Mijn gehoor is geloof ik niet achteruitgegaan, maar ik had wel een ruis en piep ontwikkeld (die is nog steeds niet geheel weg). Door deze onzekerheid zat mijn lijf vol met spanning. Ook gebeurde er van alles in mijn persoonlijke leven. Gevolg: Élke noot die ik zong, zong ik met mijn hoofd. Élke uitdagende noot ging ik tegemoet met angst.

Ik heb mezelf naar verschillende optredens toe gesleept en de shows gepresenteerd alsof er niets aan de hand was. Backstage ging ik kapot. Niet zoveel mensen zagen daar wat van. Ik heb coachings en workshops gevolgd op allerlei vlakken, ik ben naar stilte-retraites gegaan, maar mijn lijf gaf het op den duur op. De balans was weg. Ik was mijn passie voor muziek verloren. Eigenlijk al heel lang. Ik was toe aan comfort, maar ik werd gek. Hoe dan? Geld! Ik kan niet stoppen, anders verlies ik opdrachtgevers bladiebla. Je snapt het idee.

Toen vroeg een lieve wijze vrouw aan mij: “ Waar heb je behoefte aan? “

Ik zei: “ Rust. “

Ik stopte met alles. Ik ging een BBZ uitkering voor ondernemers in. Dit was in april 2018. Er was eerst schaamte, diepe schaamte. “ Ik ben geen zangeres meer. Wat blijft er nog van mij over? WIE DE FUCK BEN IK?! “ Daarná heb ik voor het eerst in mijn leven rust en vrijheid ervaren. 

Wat ook wel bijzonder was, was dat mijn vader en ik tegelijkertijd thuis zaten en herstellende waren. Hij van een bypass-hart-operatie, ik van een depressie / burn-out. Ik was misschien wel herstellende van hetzelfde orgaan… maar dan anders.

Ik belandde voor een kleine maand in een yurt in Zuid Portugal. Ik hoefde alleen maar te zorgen voor 6 kippen, 3 katten en 5 honden. Ik mocht ook de moestuin voorzien van water. Douchen deed je onder de boom. De stranden van de Algarve vond ik magisch.

Wat bleek nou het ding met optreden en mijn podiumangst ? : Ik vond dat de spanning en mijn onzekerheid weg moest. Ik vond de angst namelijk vet kak, want zo kon ik niet normaal en vrij zingen, dus ik wilde niet dat het er was. Ik ging alsnog vechten als een malle. Werkt niet! 

Terug naar “the show must go on cultuur”, die zich naar mijn weten in elk bedrijfsleven voordoet. Hij is hard, maar achteraf kan ik zeggen dat ik dat onbewust wel fijn vond! Ik hoefde mezelf niet écht te laten zien. Ik hoefde voornamelijk ‘alleen maar’ blij te kijken, te dansen, flink te studeren en on the spot te presteren (met camera’s op m’n kop). Ik zet “alleen maar” tussen haakjes, want potver, wát een respect heb ik voor alle (sessie) muzikanten die in de entertainment wereld werken. En tja… hard werken en presteren loont in deze maatschappij, dus die tactiek heb ik lang volgehouden. Toen kwam daar een yoga-master met een prioriteitenlijstje aanzetten:

  1. Werk & Geld
  2. Zorgen voor anderen
  3. Persoonlijke ontwikkeling
  4. Voor jezelf zorgen

Hij zei iets in de trant van: “ In de Westerse maatschappij leven we deze volgorde na. We mogen dat omdraaien. “ .
Ik dacht: “ Verrek! Zo simpel, zó waar, zo mooi ! “. Voel jij ‘m ook? 

Ik ondervind dat het niet ‘fout’ is om hard te werken en om een podium-masker op te zetten, maar dat het fijn is als ik een bewuste keuze heb. Het is alleen die fucking balans! Eind 2018 ging ik weer wat spelen, maar mijn focus was nog niet geheel terug. Instuderen ging lastig. Ik begon als backing vocal en ik zong een aantal lead-liedjes hier en daar. Ik had destijds wat engel-mensen om mij heen 🙏🏼,  maar het voelde nog veel te spannend. Ik had niet altijd een fijne ervaring opgedaan, waardoor het vertrouwen in mijzelf niet kon groeien. Ook verloor ik in die tijd mijn baan als zang-coach, wat klopte, want er mocht ruimte gecreëerd worden tussen mij en mijn baas (mijn ex, no hard feelings ) en het nieuwe verdiepende concept vergde dat we als coach ook zelf muziek gingen schrijven,… ik vond dat ik daar niet genoeg ervaring in had. Daarnaast was de inspiratie, drive en ontspanning ver te zoeken. Mijn passie voor muziek was nog niet terug. Én… geld en instanties. 🤯 Mijn systeem trekt dat niet! Crisis 2.0 Ik kreeg een ADD-stempel. Ik vond de test wel grappig en er vielen ook wel wat kwartjes, maar verder kon ik er niet zoveel mee. Ik wist dat er meer achter zat. 

Update mesoloog zomer 2019. Zo iemand meet met een apparaatje de waardes van je organen en kijkt mee naar je voedselpatroon :
“ Drink jij veel alcohol ofzo? “ Hij was heerlijk direct. Dat kon ik wel waarderen. Ik dronk destijds geen druppel en heb nooit veel alcohol gedronken. 

Ik: “ Hoezo ? “ 

Hij: “ Je lever ziet er niet al te best uit. “
Wat bleek. Volgens de alternatieve geneeskunde slaat ingehouden woede en frustratie flink op je lever. Ook zagen mijn longen en hersenvliezen er niet goed uit. Ik had dan ook een flinke klap gekregen.

September 2019. (adem in , adem uit)

“Ik mag er niet volledig zijn”. Dit pijnpunt kwam uit élke mede-student op de eerste dag van de zijnsgerichte opleiding Ode an die Freude – Stembevrijding. De leeftijd ging van 27 tot 66 jaar. Deelnemers bestonden o.a. uit therapeuten, vocalisten, coaches, een voormalige rechter, (herstellende) mede-reizigers en een gepensioneerde arts (die laatste man was mijn mattie van 66, om meerdere redenen 🙏🏼). Ook de leidinggevende coaches deelden open over hun proces en worsteling. Er namen dus gewoon mens-wezens deel aan een soort levens-school en er was gelijkwaardigheid, veiligheid en ik mocht imperfect zijn. Zo kan het dus ook! ‘Gewoon zingen’ , een beetje improviseren, HALLELUJA! De stem is eigenlijk een soort trillingsapparaat voor het hele lijf. Mijn onderbuik gebied zat nogal vast, dus ik vibe-te lekker in de laagtes en probeerde te verbinden met de spanning die daar zat, zodat het kon verzachten. Maar uuuhhhh… ik had dus twee workshops gevolgd voordat ik mij inschreef voor de opleiding. Ik had wel wat gelezen hier en daar, maar ‘verdieping’ is een groot woord. Het voelde gewoon juist. Little did I know! Amai! 

Ode aan de vreugde… het werd geleid door van die coaches die niet zoveel zeiden en deden. De ‘zoek-het-zelf-maar-uit’ tactiek. We kregen allerlei verschillende opdrachten die natuurlijk vrijwel allemaal oncomfortabel waren. Waaronder voor een groep gaan staan en improviseren op klank, soms op tekst, soms met een lied. Het idee was dat je de spanning voelde en daar uiting aan gaf. Eenvoud en moeiteloosheid was de sleutel. Je had uiteraard altijd zelf de keus of je daarin mee ging, maar ja… je volgt niet voor niets zo’n opleiding toch? 

Ik heb mijn bange Bambi ontmoet, onderzocht en geuit. Ik heb getrild, geshaket en gejankt voor een groep mensen. I do NOT kid you! Als voormalige angsthaas en ‘zangeres’ overwon ik hier wat extreme gevallen. Ik snapte al waarom, maar toen nóg meer, dat ze het stembevrijding noemde. Ik vond dat voorheen nogal een pretentieus woord namelijk. Maar het lucht echt op en er komt weer ruimte in het hoofd en stroom in het lijf. Soms wist ik niet waar het verdriet in hemelsnaam vandaan kwam, maar dat maakte niet uit. Een primaire emotie duurt maar max 2 minuten, wist ik (controle-freak), dus toe maar Lot, jank maar. En nee, het is niet dat je daarna een bevrijd mens bent, maar stagnatie (opgekropte energie) kan plaats maken voor stroom. 

Ik heb mogen ervaren wat de kracht is van gelijkgestemden, de stem, de adem, stilte, samen zingen en aanwezig leren blijven in je eigen lijf mét al die intensiteit in en om mij heen.  ✨ Echter, dat uiten van woede en frustratie… ik vind het maar lastig. 

Even stilstaan: Wat heb ik geleerd tot nu toe? Volgens mij gaat het erover dat je oké leert zijn met wie je in het hier en nu bent, hoe klote je je ook voelt en dat je daar de ruimte aan geeft. Dat je spreekt en blijft ademen. én… dat alles óók wanneer jij je blij en fijn voelt, maar je omgeving niet. Het licht blijkt veel enger te zijn dan het donker. Daar is een prachtige quote over geschreven door Nelson Mandela:

Waar je ook vandaan komt, waar je ook staat, welk beroep je ook beoefend, iedereen dealt in the end met dezelfde shit. Dus ja, de meeste boeken zijn geloof ik waar, maar alles heeft twee kanten: Je bent al heel én iedereen heeft een innerlijke reis te maken. Die van mij houdt nooit op. Iets met onthechten, sensatie opzoeken, willen creëren en een lichtelijke obsessieve vrijheidsstrijder. Wat me al wel onwijs heeft geholpen is het volgende: Benoem je schaamte, ont-moet jezelf en onderzoek wat zelf-vergeving voor jou inhoud. Vanaf daar … 🥂💓

Halverwege het schooljaar 🧐 : Misschien is dat ‘ hoogsensitief zijn ‘ en in lijn blijven met jezelf toch best een dingetje.

We kregen zowel aanmoediging als niet zoveel aanmoediging. Ik snap wel waarom. Het gaat erom dat er een innerlijke beweging ontstaat ondanks alle ongemakkelijkheid, en je jezelf de toestemming en ruimte geeft om te zijn wie je bent met alles wat daar is. Ook spiegelden we elkaar steeds, dus er kwam genoeg los 😉 En als je hulp nodig had, kon je dat vragen. Ofwel, word je eigen redder. Niet die van iemand anders. En zo worstelde ik wat af. 

Als je tot hier bent gekomen met lezen… ik vind dat heel bijzonder! Dank voor je aandacht. Dan nu… het ongemakkelijkste stuk. “ Ga ik dit echt delen ja? JA! Ooooowkeej dan! “ : 

Corona april 2020:

Ik voelde me verward en leeg. Ik was namelijk weer gebeld door de instantie, dit keer vanwege de fraude dienst die contact had gezocht (👈🏽 check dat woord, én onterecht). Maar dit kende ik. Ik wist dat het voor mij vooral de angst rondom geld en gedwongenheid was. Driemaal is scheepsrecht, zeggen ze 💪🏽 , maar wát een triggers! Ik ging weer twijfelen aan mijn eigen waarheid, ik raakte angstig (angst voor een mentale en fysieke terugval) en wist niet meer wat ik dan te bieden had. Ook is mijn vrijheid verliezen het ergste wat mij kan gebeuren. Ik zag een vooruitzicht als fulltime pakketjes inpakker. Niets mis mee, het past mij alleen niet. Ik was ook al te ver gekomen om mij zomaar over te geven aan een beroep wat mij niet zint. Die beren op de weg kon ik alleen niet zo goed uit mijn systeem krijgen. Ik had alvast bedacht dat ik liever in een verrotte caravan zou gaan wonen of me zou inschrijven bij de Monniken. No joke. Maar ja…  door blijven viben op dat caravan-verhaal was ook niet heel bevorderlijk en voor een klooster moest ik mij bekeren. Daar had ik geen zin in. “Maar moest ik dan toch reeël zijn ? “ Ik ging kijken naar vacatures. Ik werd nog sipper. 

Ik wist ergens precies wat er aan de hand was, maar ik raakte zó in de war. Mijn zenuwstelsel stond de hele tijd op AAN en mijn omgeving gaf mij met de beste bedoelingen adviezen. Ik wist dat dit ‘gewoon weer’ een volgende laag was die ik mocht voelen en doorleven, maar ik kon niet ontspannen. Ik kon niet slapen. 

Het laatste opleidingsweekend was in juni 2020, op mijn verjaardag. Corona had de regels iets versoepeld en we mochten bij elkaar komen op afstand. Ik ben gegaan. Ik wilde iets overwinnen. Namelijk dat deel in mij dat zich altijd terugtrok bij mentale klachten. Ik voelde me raar en het was confronterend, maar het was veilig. Iedereen was gewoon aanwezig. 🙏🏼 Ik geloof dat de lezing van Jan Kortie over wanhoop en wilskracht ging. Er was 1 avond waarop iedereen zijn of haar lied zong, in de kerk van het klooster waar we sliepen. Ik heb ‘mijn lied’ van Lizz Wright ‘Soon As I Get Home’ gezongen op een manier die toen klopte. Ik heb iedereen aangekeken, bedankt en ben de volgende dag ‘naar huis’ gegaan.

ADEM IN, ADEM UIT 😬

Stel nou hè, als we dat woord zelf-compassie eens heel serieus zouden gaan nemen en zo gewenst een besluit zouden nemen rondom een energie-vretende situatie. En we daarbij alle weerstand gaan voelen en gewoon blijven ademen. Wat zou er dan gebeuren? 

De angst & pijnlijkheid van de spotlights: 

Terug naar ‘spreken’. Het is zo eng omdat afwijzing (onbewust) de grootste oer-angst blijkt te zijn met als gevolg eenzaamheid, er niet meer bijhoren. Die pijn wil ons mens-systeem liever niet voelen. In de spotlights staan kan betekenen dat mensen je gaan veroordelen en/of het gaan bestempelen als ‘die wil ook gewoon aandacht’ en totaal jouw harten-boodschap missen. AUW! Zelf-compassie kán worden geassocieerd met arrogantie, ongezond narcisme, en al dat soort dingen meer… kiezen voor liefde vraagt om moed. 

Deze wereld, de mens, oordeelt nogal snel. We zijn allemaal spiegels voor elkaar. Oordelen is in weze zelf-afwijzing. Auw! We doen het alleen niet express. We zijn zo geconditioneerd. Ook hebben we geleerd om vanuit ons hoofd te leven en om niet meer te voelen, DUS het is niet gek dat de mens zoveel weerstand voelt bij kwetsbaarheid en bevrijding. 

Zonder de min-kanten, zouden we de plus-kanten (liefde, vrijheid en verbinding) niet kennen. 👈🏽 dit vond ik een vrij hoopvolle gedachte in tijden van mist. Ik wist dat het anders kon en mocht. Ik wist alleen nog niet hoe. Ik zat vast in overtuigingen, blokkades en overheids-systemen. Het geconditioneerde systeem. En wist ik veel wat mijn moeiteloze talent was en wat mij dan zingeving zou geven. Iets wat moeiteloos / moeitelozer gaat, zie je van jezelf vaak niet. En wat moet je nou met een stem en kwetsbaarheid? 

Dé ommekeer:

Begin augustus 2020. Ik werd wakker op een camping in de Ardennen. Ik wilde even op adem komen en wandelen in de mooie bossen. Ik was daar voor een paar dagen op bezoek met mijn hond Jimi, bij mijn ouders. Ik voelde me nog steeds verdwaald en gefrustreerd. Ook hoorde ik elke ochtend de volgende tune van zo’n fucking irritante kinderkar :

Titel: Theo Theo, wat raar.

“ Dom dom dom, o wat dom dom dom

O wat dom dom, doe niet zo stom

Zelfs een ezel stoot zijn teen, zeker in het algemeen maar één keer aan een steen, dan stapt hij er overheen “ 

Seriously?!? Are you fucking kidding me?! Ik heb het een paar nachten volgehouden en ging schreeuwend naar huis. 

Ik was alleen. Het was stil. Er viel een inzicht, een besluit: “ Ga ik nou serieus mijn leven en gezondheid laten bepalen door het hebben van geen geld, instanties en mijn overlevingsmechanisme? FUCK NO ! “ 

Ik schreef, ik las inspiratie-volle teksten, ik keek video’s van al die guru’s die ik al wat jaren op mijn vizier had en die verhalen deelden van mensen die nog veel ergere dingen hadden meegemaakt. Ik had niets meer te verliezen. Ik zette stapjes, ik visualiseerde, ik liet los. Ik vaarde mee met de stroom. En zo kwam van het een, het ander. Waaronder For the LOVE of E.A.R.s 2.0. Achter wanhoop schuilt een groot cadeau. 

🤔 Wát nou als we het oordeel-en projectie systeem onderzoeken? Wat nou als de mens weer vertrouwen en veiligheid in zichzelf ervaart? Wat nou als de mens vanuit zijn / haar kwetsbaarheid en enthousiasme in de spotlights gaat staan?!? SNAP JE WAAROM IK ZO ENTHOUSIAST BEN OVER ZELF-ONDERZOEK EN KWETSBAARHEID?!?

Na wat holistisch onderzoek naar wat mijn stem nou eigenlijk is, en hoe mijn brein en het mens-systeem nou eigenlijk voor mij werkt, kan ik bewuster kiezen en daardoor ervaar ik vrijheid (al snap ik mijn brein nog steeds niet 🥴). Dat was het begrijp-gedeelte. Inmiddels flow ik aardig op mijn gevoel en innerlijke stem (wat staat voor mijn eigen waarheid en intuïtie). Volgens de alternatieve geneeswijze is de stem de plek van communicatie, expressie en loslaten. Ook zit de stem tussen het hoofd en het hart. Vrij logisch hè? Maar interessant nietwaar? 🤗

Ik hoef niemand te redden. I know, maar wat ik in deze gekke tijd nog wél kan doen is mijn passie en ervaring delen. Ik zou iedereen willen uitnodigen om dat óók te gaan doen, op jouw manier, in jouw tempo. Elkaar inspireren en aanmoedigen. Ook weet ik dat er mede-reizigers zijn die heel graag hun talent willen uitdragen maar dat niet durven. Ik weet ook dat je van een teruggetrokken angsthaas, naar een zelfverzekerder, moeitelozer en liefdevol leven kan en je écht je dromen mag blijven volgen en dat dat zelfs wordt ondersteund door iets groters, wat ze het universum noemen. Ik kan daar niet meer omheen. Het overlevingsmechanisme is echter een beschermer én een killer! En deze westerse maatschappij is gewoon een flinke uitdaging. Het lijkt wel of de mens steeds weer op adem moet komen.

Ik vind kwetsbaar zijn en verzachten dan ook een mega uitdagend iets in een wereld van (schijn)perfectie en verharding. “Gewoon jezelf zijn” en “innerlijke rust” vraagt om stap voor stap alle maskers af te zetten en jezelf te ont-moeten. Ook je schaduwkanten. Een inzicht wat mijn leven heeft gered:

🥂 Het ego is. niet. slecht. !! We zijn onschuldig. We mogen het ego alleen recht in de ogen aankijken en doorvoelen. De ziel wil groeien. De mens wil evolueren. Het maakt niet uit hoe snel of hoe langzaam. Het is een onthechtings-  en rouw-proces. Daarbij is het voor jezelf (en de wereld) zo fijn als jij gaat doen waar jij blij van wordt en je jezelf laat zien en horen. Ook draag je dan iets bij en dát geeft zingeving en dankbaarheid. Vanaf daar… ✨ Dit alles wordt steeds makkelijker, ervaar ik. That’s all folks! Dit is mijn waarheid dan he? Hoeft niet die van jou te zijn. 🥂

Ik vind muziek maken weer fijn en leuk. 🙏🏼✨ en ik ben oké met mezelf inclusief mijn angsten. Daar ging het mij al die tijd om. Dat koester ik en bescherm ik vanaf nu met heel mijn hart. Ik heb alleen een shitload aan ongemakkelijkheden opgedaan, en dat wil ik graag delen. Ik kies voor vrijheid. Ik hoop jij ook. Ik ben precies waar ik mag zijn, ik mag vertrouwen, ik mag meevaren met de stroom. Wat houdt mij tegen? 😏 En dáár hoop ik ooit in beeld te mogen komen voor de mens die verlangd naar meer vrijheid. Of al eerder in het proces. Graag zelfs! Ik durf éindelijk te zeggen dat ik er klaar voor ben. Het maakt niet uit waar je staat. Het maakt mij niet uit wat je wel of niet hebt gedaan. Of je nou komt om te zingen of niet. Ik wil JOU gewoon ont-moeten. Mijn verhaal doet ertoe. Jouw verhaal doet ertoe. Tot zover mijn preek. 

☝🏽 Wat ik toch nog even wil zeggen, van reiziger tot reiziger : Je bent al genoeg. Er hoeft niets aan jou te veranderen. Voor jou is er ook een weg. Daar geloof ik heilig in. Het helingsproces kan alleen niet zonder intensiteit. 🐛🦋✨ En deze tijd is HEUL uitdagend. #findyourfuckitbutton

 Mocht je nog ruimte over hebben….. 🤪👇🏽

🌊🌪⛈ Stem & Stroom – De Waarom 🛶⛅️☀️

Wellicht is het al duidelijk, maar toch hè…

Angst en vertrouwen. Ik ken beide oevers. Mijn familie ook. Hart-operatie, depressies, burn-outs, verlies. Mijn ervaring tot nu toe:

Ik heb allerlei soorten hulpverleners gezien. Hele fijne en wat minder aansluitende. Niet gezien en begrepen worden in de innerlijke reis die je aflegt, is misschien leerzaam , maar niet altijd bevorderlijk voor je proces. Ja, we mogen leren onafhankelijk te worden en met onszelf te leren zijn, maar nee, dat hoef je niet alleen te doen. En het is heus fijn als je af en toe wél gewoon wordt aangemoedigd, want my God , wat kan het leven in de schaduw en in de spotlights intens zijn! 

Hoe vaker ik de confrontatie met mezelf aanga, hoe vrijer ik me door het leven kan bewegen. Hoe meer weerstand ik voel, hoe groter de uitnodiging naar verbinding. Hoe meer ik mij over durf te geven aan iets groters en hoe vaker ik mij durf te laten zien en horen in alles wat ik (niet) ben, hoe meer het stroomt én hoe moeitelozer het leven naar mij toekomt. MAAR! Mijn motto: Stap voor stap. Geduld is mijn grootste les. Dit houdt voor mij in dat ik allerlei plannetjes kan smeden voor Stem & Stroom, maar dat ik misschien totaal iets anders mag gaan doen. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik iets wil bijdragen in het doorbreken van angsten, stempels en destructieve patronen, en het prikkelen van iemands eigen wijsheid, talent en innerlijke stem. Én ik weet dat ik mooie muziek wil maken. Ik wil een muziek-(voor)opleiding starten, ik wil een album opnemen, workshops geven, op vakantie, ik wil nog veel meer. 😉 IK WIL SPELEN! #keuzes #balanceren

△ Door jezelf te ont-moeten kun je een ander ontmoeten. We verbinden met onszelf en daarmee met een ander. De relatie (met onszelf) groeit. Er komt vertrouwen. Ons hart heelt en opent. Is verbinding met jezelf en een ander vanuit dat grootse woord ‘compassie’ niet het enige wat de mens nodig heeft? Mijn antwoord neigt naar voluit “ JAAAAAAAA!!! “

Ik ben geen dokter, geen psycholoog, geen alwetende
Ik kan kijken tot zover ik kan zien

Ik kan horen tot zover ik kan luisteren

Als ik anderen mag ondersteunen naar meer innerlijke vrijheid, dan phoe….. dan is dat werkelijk het meest mooie beroep wat ik me kan wensen. De softie laat hier wat tranen van vreugde.

Als je helemaal tot hier bent gekomen met lezen… wauw! 🙏🏼🥂💕 

Dankjewel voor je aandacht.

En tuurlijk wil ik likes! Tuurlijk wil ik een applaus. Kom maar! Ik ontvang 🤗🤪

Veel liefs van Jimi (mijn Guru) en mij, en een virtuele knuffel voor wie wil, komtie ..… Ook mijn lied:

Soon As I Get Home – Lizz Wright

“ Maybe the journey isn’t so much about becoming anything. Maybe it’s about un-becoming everything that isn’t really you, so you can be who you were meant to be in the first place ~ Paul Coelho “


Vrijheid vs Vrijheid

Vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag waarop we kunnen vieren dat we in vrijheid leven. Een vrijheid die we nu alweer 75 jaar kennen, voelen en ervaren. “Maar wat is nou die vrijheid”? Een zinnetje uit een prachtig liedje van Klein Orkest over de toen nog gescheiden stad Berlijn….

Vanmorgen liep ik een rondje met onze hond en zie her en der de vlag uithangen. Ook ik heb deze vanmorgen uit gehangen. En het doet mij goed, vooral omdat het lijkt alsof er steeds meer gevlagd wordt. Op 5 mei vieren we onze vrijheid, de vrijheid die tussen 1940 en 1945 ons was ontnomen door een nietsontziende oorlog. Een regime dat onze vrijheid weg nam, en een regime dat vele mensen niet alleen hun vrijheid ontnam, maar ook hun (recht op leven) ontnam. Na de aangekondigde capitulatie van de Duitsers op 5 mei 1945 (de formele capitulatie was op 6 mei), vallen er in de eerste dagen van vrijheid nog steeds velen slachtoffers door geweld van de bezetters. Op 7 mei schieten Duitse soldaten op feestende Nederlanders op de Dam in Amsterdam. Op Texel is het pas na 20 mei vrede en vrijheid. Er sterven in die dagen nog honderden Texelaren en Georgische gevangenen. Kortom de vrede is getekend, maar vrij waren we nog allerminst.

Nu 75 jaar later vieren we wél dat we vrij zijn. We kunnen zeggen wat we willen, geloven wat we willen, denken wat we willen, we kunnen kiezen wie we willen bij onze verkiezingen. De dag ervoor herdenken we hen die gevallen zijn in de oorlog, in hun strijd voor onze vrijheid. Niet alleen herdenken we hen in de periode van de tweede wereldoorlog, maar ook hen die vielen in de jaren daarna, tot nu toe. We herdenken een ieder die vecht (op welke wijze dan ook) voor onze vrijheden, waar ook ter wereld.

Ikzelf ben nooit in dienst geweest. Toen ik gekeurd moest worden wilde ik een goede testuitslag, want ik ging studeren aan het CIOS. Een goede uitslag was voor mij belangrijk, althans dat dacht ik, voor mijn toekomst in “de sport”. Ik deed derhalve mijn uiterste best, ik zette mij in, en dat viel op. Aan het einde van de ochtend, de reguliere test zat erop, was ik opgevallen. Ik werd benaderd door een officier (vraag me niet welke rang…) en hij bood mij een nieuw kopje koffie of thee aan. Hij wilde met mij in gesprek, want mijn uitslagen waren zo goed. Hij wilde met mij in gesprek omdat hij interesse had om mij in mijn diensttijd te plaatsen bij de luchtmacht. Ik had de lengte, de gezondheid, de intelligentie (??) voor een diensttijd/carrière bij de luchtmacht… “Wie wil dat nou niet”, zei hij, ”in plaats van bij de zandhazen” voegde hij er smuilend aan toe. Mijn antwoord was ongezout: “Nou, ik niet….”. zijn kaak viel open van verbazing en trachtte opnieuw mij om te halen met mooie verhalen over o.a. het vliegen in een F16 (zal het toen wel geweest zijn…), maar mijn reactie: “Ik wil helemaal niet in dienst”, bracht een andere blik in zijn ogen, en in een laatste poging mij om te halen werd mijn reactie nog smakelozer: “Een militair wordt opgeleid om een ander om het leven te brengen voor een stukje land. Geen enkel stukje land is het leven van een ander waard”. Dit waren ongeveer mijn woorden, of in ieder geval wel de lading die het had.

Ik stond toen snel buiten, en ongepast trots ging ik terug naar huis. Ik had een positieve uitslag en de bodem gelegd voor mijn aanstaande dienstweigering. Van dienstweigeren is het nooit gekomen, eerst kwam uitstel i.v.m. studie, later was mijn lichting de eerste die niet meer werd opgeroepen voor de dienstplicht. Ondertussen ben ik ouder en verstandiger (althans dat wil ik graag geloven). Mijn woorden van toen, brengen nu spijt in mijn gedachten. Mijn reactie van toen maakt mij nu minder trots. Een militair is niet wat ik toen dacht/voordeed dat het was. Nog steeds ben ik geen voorstander van de dienstplicht, maar ik heb wel enorm respect voor hen die strijden voor onze vrijheden. Tegenwoordig ben ik 2 minuten stil en deck ik aan hen die voor ons gevallen zijn. Tegenwoordig hang ik de vlag uit, trots op waar we wonen en wat we in 75jaar bereikt hebben.

Terug naar mijn rondje met mijn hond. Behalve Nederlandse vlaggen zag ik een andere vlag. Één van mijn buren hadden een andere vlag uitgehangen. Een vlag met een mooi groot rood hart en de tekst: “Wij maken ons hart voor Vrijheid”. In eerste reactie vond ik het wel mooi. Je hart (niet met een D maar met een T) maken voor Vrijheid, dat willen we toch allemaal, daar gaat het toch ook om? Dat is toch wat we willen met ons allen? Maar tijdens mijn rondje gingen mijn gedachten verder. Als ‘iedereen’ de Nederlandse vlag uithangt op deze nationale dag van de vrijheid, en je besluit daarvan af te wijken, dan wil je een statement maken. Althans zo ervoer ik deze vlag al mijmerend over de redenen achter deze afwijkende vlag van dat wat doorgaans gedaan wordt. Thuisgekomen verdiepte ik mij in de vlag en de achtergrond. Ik kwam erachter dat de vlag staat voor een beweging, zelfs een politieke beweging (namelijk Lijst30). De url www.hartvoorvrijheid.nl linkt direct door naar www.lijst30.nl.

Op die site aangekomen zie ik wat prominente gezichten welke geregeld in het nieuws zijn gekomen met hun strijd tegen de Corona-maatregelen.  Nu gaat mijn blog niet over het wel en wee van de huidige Anti-Corona-Regels of mijn mening over hoe we omgaan met Corona en wat dit doet met de maatschappij. Waar het mij om gaat is dat er in de maatschappij een beweging is ontstaan die met woorden als “hart voor vrijheid”, “geef ons onze vrijheid terug” en recent de poster van Forum voor Democratie dat de vrijheid die in 1945 is geboren in 2020 is omgekomen. Kortom een beweging die de letterlijk zwaar bevochten en verworven vrijheden van toen gelijk stelt aan de vrijheden die zij zeggen kwijt te zijn geraakt door de Anti-Corona-Maatregelen. En deze vergelijking baart mij zorgen, enorme zorgen….

De vrijheid die wij vandaag vieren, en waarvoor we gisteravond nog een herdenking hadden, gaat om juist die vrijheid waarin je je kan uitspreken over de huidige regels, de vrijheid om te kunnen zijn wie we zijn, om te kunnen zeggen wat we willen. Vrijheid waarin wij onze meningen kunnen ventileren. En waardoor het mogelijk is om juist zo’n vlag op te hangen. Om politiek gezien een partij op te richten om een tegengeluid te kunnen geven. Om ondanks de regels en beperkingen demonstraties te houden om ‘jouw mening’ te laten zien. En ja, als dan het moment waarin je dat mag doen voorbij is, je ook weer moet ophouden en moet vertrekken, en als je dat niet doet, er opgetreden wordt… Datje petities mag starten, websites mag openen, je mening mag delen, verkondigen aanprijzen… Zonder dat je bang hoeft te worden opgepakt, gefusilleerd,  achtervolgt te worden. Zonder dat je huis wordt beklad/belaagd/bekogeld dat je ‘verkeerd’ bent, zonder dat je verplicht wordt om op je jas een teken te dragen tot welk geloof, welke beweging, of wat dan ook behoort.

Gelukkig hebben we die vrijheid. Ik zal dan ook niet aankloppen/aanbellen om te vragen deze vlag te verwijderen. Ook niet om deze websites op zwart te zetten, of om anderszins de mening te kuisen, of zelfs maar aan te passen. Ik neem wel de vrijheid om aan iedereen die dergelijke uitingen doet eens goed na te denken over wat voor signaal je geeft met deze uitingen. Of het terecht is om de bewegingsvrijheid (die echt wel vervelend is) te vergelijken met de vrijheid waarvoor destijds zo gestreden is. Of het terecht is om over de rug van de gevallenen te strijden om jouw stukje beweging weer op te eisen. Of het terecht is om te zeggen dat de vrijheid die in 1945 is geboren ook echt overleden is in 2020. Of het niet schofferend is tegen alle mensen die over de hele wereld vechten voor de vrijheid waarmee jij dit signaal hier en nu gewoon kan geven en toch te zeggen: “we zijn het kwijt”. Ik denk, hoop en heb er vertrouwen in dat als zij diep van binnen kijken, ze maar oh zo blij zijn met de vrijheden die we hebben en dat we daarvoor mogen vlaggen. Maar dan wel met onze nationale vlag, elke andere vlag is, naar mijn bescheiden mening, een schande voor hen die voor ons gevochten hebben en voor hen die gevallen zijn en hun nabestaanden, vrienden, maten, collega’s, medestrijders…


Is het een Museumdag vandaag?

Stel je voor dat elke dag van je leven werd opgetekend. Hoe je je voelde, welke mensen je sprak, hoe je je tijd besteed hebt. En dat er dan aan het eind van je leven een museum gebouwd werd, een  museum waarin men precies kan zien hoe je door het leven gegaan bent. Als je 80% van je tijd besteed hebt aan een baan die je niet leuk vond, gaat het museum voor 80% over het feit dat je ongelukkig zat te wezen in een baan die je niet leuk vond.

Als je vriendschappelijke betrekkingen hebt onderhouden met 90% van de mensen met wie je te maken krijgt, is dat wat er te zien zou zin. Maar als je boos en onredelijk was, en tegen 90% van de mensen met wie je te maken kreeg hebt staan schreeuwen, zou men dat te zien krijgen. Als je dol was op de natuur, of graag tij d doorbracht met j e kinderen af vrienden, of met iemand die je na staat van het leven had willen genieten, maar slechts 2% van je leven besteed hebt aan het warm houden van die liefdes, dan zou je nog zo hard kunnenwensen dat het anders was, maar slechts 2% van je museum zou daar aan besteed worden.

Stel je voor wat het zou betekenen om tegen het einde van je leven door dat museum te lopen. Hoe voel je je dan? Hoe voel je je, in het besef dat je voortaan herinnerd zult worden zoals je in dat museum wordt afgebeeld? Iedereen die er binnenkomt weet precies wat voor mens je geweest bent. Wat je nalaat is niet gebaseerd op je dromen of op het leven dat je als ideaal had, maar op hoe je werkelijk geleefd hebt.

Stel je voor dat de hemel, of het hiernamaals, of hoe je dat ook maar zien mag, in feite eruit bestaat dat je voor eeuwig rondleidingen moet geven in je eigen museum.

Dit en nog veel meer mooie gedachtes en interessante ideeën over leidinggeven en hoe je leven kan leiden…. kom je tegen in het volgende boek: The big five for Life… Een absolute aanrader!!

De passage is, met toestemming van de Big Five for Life-stichting, en integraal overgenomen uit het boek om hier te posten om mensen aan te moedigen hun eigen Big Five for Life en Reden van Bestaan te (helpen) vinden.


Wat een tijd….

Ik werk ondertussen al een hele tijd als Zelfstandig Professional bij verschillende bedrijven in verschillende sectoren. Ik heb het geluk dat ik vrijwel elke keer weer een opdracht vind waarin mijn grootste doelen centraal staan. Of de opdrachtgever is een maatschappelijk onmisbare instantie en werk ik mee aan een prachtig doel. Of de omgeving is dusdanig in beweging dat het fantastisch is een onderdeel te zijn van die verandering. Of beide… Vrijwel nooit hoef ik het schip slechts varende te houden. Niet dat dat verkeerd zou zijn, maar het is niet wat ik het liefste doe. Hoe kan dat toch? Sinds kort heb ik een idee….

Hiervoor moet ik een paar maanden terug in de tijd… Ik was werkzaam bij de Gemeente Rotterdam. Een project waar ik trots op ben om daar ondersteuning te hebben gegeven. Ik sprak met een collega, laten we hem Jeroen noemen, over van alles en nog wat. Hij legde me uit dat ik een individu ben. Weliswaar een product van mijn ouders, maar wel met een eigen ik. Ik wist dat wel, maar realiseerde me in dat gesprek pas dat veel van mijn keuzes, reacties, houdingen ingegeven waren door de rol die of mijn vader of mijn moeder speelde in mijn leven. Ik zeg speelde, ze leven beide al enige jaren niet, maar toch spelen zij kennelijk nog steeds een grote rol. Het doorvragen over wat IK nu precies wilde, maakte mij dat uiteindelijk duidelijk. Eigenlijk best een beetje pijnlijk duidelijk.

Vanaf dat moment heb ik besloten mijn hoofd wat vaker uit te zetten, en mijn hart wat vaker aan te zetten. Dat klinkt raar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Je bekijkt de wereld niet meer feitelijk en oordeelt niet meer naar (opgelegde of aangeleerde?) principes. Je gaat eerst kijken wat het met je doet, wat je erbij voelt. En pas daarna bedenk je wat je er mee kan of wellicht zelfs wil (of juist niet wil…). En zo ontstond er ruimte om te bezien wat ik doe, wil doen, maar ook wat ik gedaan heb.

Ik realiseerde me dat ik in veel van mijn opdrachten de feedback kreeg dat ik zo ‘coachend’ te werk ging. Nooit heb ik daar ECHT bij stil gestaan. Terwijl ik wel heel bewust een bepaalde werkwijze hanteer om bijvoorbeeld een proces bij een klant ingericht te krijgen. Dat ik altijd opteer voor oplossingen die uit de klant-organisatie worden aangereikt is voor mij eigenlijk gewoon logisch. Ik hoor echter ook geregeld dat er gekozen (soms zelfs gevraagd) wordt voor de bekende “best practices”. Maar waarom, of vooral hoe ik daar tegenaan kijk, heb ik nooit heel diep uitgezocht. Ik kan het uitleggen, feitelijk vooral, maar het is vooral hoe ik ‘gewoon in elkaar zit’. Mijn klanten typeren dit geregeld als coachend. Immers laat ik veel aan de ‘eigen’ medewerkers over en stuur ik ‘slechts’ het proces (een kenmerk van een coach?).

En als je dan ineens je hoofd uitzet en je merkt wat er echt op je af komt, dan blijkt ineens dat er een wijziging aanstaande is. Een vriend verteld zich aangesloten te hebben bij Power4Talent (waar je je als coach bij aan kan sluiten): “Is toch ook wat voor jou…”, zei JP tegen mij toen hij er over vertelde. Mijn hoofd reageerde als eerste: “Nee, zonder echte opleiding en kennis kan ik daar niet aan deelnemen”. Dan volgen gesprekken met Laurien, een oud-Olympisch atlete (zie andere item in de nieuwsbrief voor een fantastisch event met haar). En ook zij raad mij aan ‘gewoon te gaan starten’.

Weer zegt mijn hoofd aanvankelijk nee, maar ik verander deze afwijzing in een stap naar voren. Een stap in het diepe, in het onbekende, maar naar een oh zo gave andere (?) toekomst. Ik word aangenomen bij Power4Talent en zal binnenkort een nieuwe coachee gaan ontmoeten. Met hem/haar ga ik het avontuur samen aan. En dan komt er een berichtje van een collega van mijn periode bij de gemeente Rotterdam. Of ik haar man kan helpen in een stukje netwerken. We raken aan de praat en ik spreek de gedachte uit dat hij mogelijk een stukje coaching kon gebruiken. Totaal onverwacht komt de wedervraag: “Kan en wil jij dat dan doen?” en zo komt mijn eerste coachee dus nog iets eerder dan verwacht. We zijn onderweg naar een mooie bestemming, maar genieten nu nog het meeste van de reis…

Wat ik me realiseer en met jullie wil delen….. Doordat ik mijn hoofd uitschakelde en meer naar mijn hart ben gaan luisteren gingen er deuren open waar ik voorheen niet eens aan durfde te kloppen. Kwamen er mogelijkheden op mij af, waar ik voorheen omheen trok. Ik weet nu dat als je open staat voor dingen die je ECHT wil, die dingen zich ook aan zullen dien. Je die zal gaan zien, je die kansen kan gaan pakken.

Ik heb nog één ander voorbeeld waaruit dit bleek. Ik was betrokken bij een klein ongeluk op straat. In de nasleep en afhandeling van de schade kwam ik thuis bij de ouders van de ‘dader’. Ik kreeg te horen dat hij naast ADHD en Autisme nog 3 andere ‘ziektebeelden’’ had die hem al zijn hele leven in de weg zaten. Gedurende de avond ontstond spontaan een moment waarop ik vroeg of het goed was of ik ‘even als coach’ met hem in gesprek zou gaan. Aan het einde van de avond vertelde deze jongen en zijn ouders dat, dankzij ons gesprek, hij voor het eerst in ruim 10 jaar emoties liet zien, en dat hij nu eindelijk begreep wat emoties überhaupt zijn. De dag erna (en bijna elke dag sinds) appte hij mij met hoe zijn dag gaat. Hij was de weg op gegaan om ‘onze situatie’ op te zoeken en zo bewust andere keuzes te maken. Alleen om te leren nooit meer diezelfde keuze te maken als “toen, bij mij”.

Het is een bijzonder tijd… Eerder schreef ik al op mijn blog (in het Engels) dat 2020 een bijzonder jaar was. 2021 lijkt nog specialer te worden. Ben ik klaar met mijn opdrachten als procesmanager? Nee, natuurlijk niet. Want ook dat is fantastisch mooi en leuk om te doen. Ook daar sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Maar dat deze nieuwe richting erbij is gekomen, is niet zomaar een extraatje. Want tenslotte:

Als je de dingen doet die je wil doen, leef je het leven wat je wilt leven!!


2020 – a special year….

A special year is coming to an end. For many it has become a year of grief, of loss, of illness. Above all, I wish these people a much nicer and better 2021. But also for everyone else, I wish a wonderfull, healthy and pleasant 2021 !!

For me, this was not a year of limited freedom, not a year of horrible masks, not a year of bad memories and tough decisions. 2020 was a very valuable year for me. From a business point of view, it was a good year for me with great customers and interesting challenges. For me personally, it was a year of growth, of great developments. Thanks to Corona, there was more time with my wife and children. More time for those things that REALLY matter. More time to think, make choices, and enjoy the people around me who are literally the closest to me – my family!

In 2020 I made choices, made decisions. I have said goodbye to a number of situations. I have said goodbye to certain habits. I have said goodbye to things that consume my energy, and for which I received little or nothing positive in return. For example, I stopped with Social Media phenomenon Facebook, I said goodbye to personal Whatapp groups, I choose not to communicate in a way with people who should literally be close by.

It is the year in which I finally realized that Social Media is A-Social for me. Birthdays that are congratulated via Whatsapp or Facebook. In which important personal developments are announced via Twitter. In which milestones are only shared on LinkedIn. In which every form of personal contact has changed into a digital gathering. Not caused by Corona, but by everyone’s own independent free (!) choice.

Many have labeled this period as a curtailment of our freedoms and experienced a mouthmask as a gag. The lockdown as we know it and have known it in the Netherlands is nothing compared to lockdowns in other countries. They have not curtailed us in anything, they have called on us to make wise choices, and yes, a number of things were / are temporarily no longer allowed. But isn’t freedom much more and much greater than what is currently no longer possible or allowed? Freedom is so much different from what we are (have been) limited in now. And a gag … a face mask? If you call that a gag, then you really are too spoiled in your head. A mouth mask is annoying and it is debatable if it works. But it doesn’t gag anyone at all, at most your ego, but in that case it is about time to do something about it …

See the situation as an opportunity, an opportunity to learn. The opportunity to invest time and energy in yourself and in the people around you. This can be your own family, but also others close by. This is really possible without visitors and without social media and without worrying about Corona.

Stay healthy and look at each other now, in 2021 and beyond ….


Meaningless Important Moments

“Meaningless” and “Important” Just two words who are opposites to each other but together can mean so much….

Meaningless:

A word explaining that what it is about, has no meaning at all ,it has no meaning, it has no value.

Important:

This word on the other side adds value to the subject. It is not just a message, it is  an important message. It is not just a person but an important person. It adds value…

Anyway, what about these words? What is the linking pin on these words? At least for me….

Well, when I visited a very good friend, we had a long night talking about many things. Nothing special, this happens more often. We talked about great things in life, good things in life, minor things in life that still added value to that life. We also talked about growing up, loosing parents, being a parent and other lifechanging experiences. I told him about my life as a parent. That being a parent is one of the most special things in life, but takes so much of my time. That, together with work (and sleeping 😉), it covers my whole day. There is no time left for other things. Making plans is difficult in this stage of life, how important these plans may seem or be, sometimes it just looks like there is no time left….

I spoke about my life as I had done many times before. But at a certain point I tried to make clear that in this life full of things, big things, meaningless things, important things, there is one thing we  take for granted. There are moments we do not cherish, moments we easily miss out, moments we skip or we remove from our calendar of life. I tried to explain what I meant, I tried to explain what moments I was thinking about and could not find the right words. I simply could not find the right description…. Until I came up with “Meaningless Important Moments”.

Meaningless, because these moments are the moments like when you just sit on the couch with your partner, doing nothing, relaxing, talking about nothing of any importance. In these moments nothing of any importance is happening. No plans are made, no decisions are forced, no changes are discussed, nothing of any value is added to this moment.

But these are the moments that make a life worth living, It is in these moments where you feel close to one another, not because of any added value, but because you ‘just’ want to be there. In this moment there is just (the two of) you , and you know this is where you want to be. It is in these moments where you charge your battery, where you fulfil your childhood dreams, where you are complete and happy. These moments are important to be able to keep on going….

These are the Meaningless Important Moments. These are the moments we need to cherish…. Never skip these moments but life them, enjoy them and cherish them. Escape the daily hectic and remember these moments.

Than life becomes a gift!!


Minder Marokkanen……

Ik luisterde net het slotwoord van Geert Wilders, hij zei onder andere: “Alsof ik dat wilde” en even later “vals van Rutte”, toen hij de Marokkaanse kinderen gerust stelde dat ze gewoon mochten blijven…. Man, als je zegt dat je “minder Marokkanen” wil en dat vervolgens “gaat regelen”, roep je dat tegen ALLE Marokkanen, en ja, dan is het mooi dat de premier (en elke andere politicus) duidelijk maakt dat dat niet zal gebeuren, dat ze hier veilig zijn en vooral welkom zijn. Want DAT ze dat bij jouw woorden niet zijn, de heer Geert Wilders, is namelijk wat er uit je woorden opgemaakt kan worden, en eigenlijk ook niet anders uitgelegd kan worden. Je maakt geen #verschil tussen hen die het hier verknallen en hen die het hier prima doen. Je hebt het over “Marokkanen”. Dit is een benaming van een heel volk, niet alleen van de criminelen onder hen…..

Als je het anders had bedoeld, wees dan stoer, neem je woorden terug. ‘#Rephrase’ je woorden. Geef aan dat je de criminaliteit wil terugdringen, en geef daarbij aan dat het helaas uit de cijfers (b)lijkt dat het onder de Marokkanen een groter probleem is. Geef hen de hand om samen te kijken hoe dit komt, waarom het zo fout gaat. En ga zo SAMEN op zoek naar een #oplossing.

DAN sla je #bruggen en los je #problemen op. Nu zaai je #haat en #tweedracht. Niks meer en niks minder. En DAT, de heer #Wilders willen we niet, mag hier niet en hoort hier niet thuis. En DAARvoor sta je #terecht, en weet je: DAT IS TERECHT! Ik hoop uit de grond van mijn hard dat je #schuldig wordt verklaard. De #straf zal ongetwijfeld te #mild zijn, zoals wel vaker door jou en jouw partij de #PVV en ook door #FVD wordt uitgesproken. Laten we dan vanaf nu, met deze uitspraak in de rechtsspraak beginnen met je andere grote wens door te voeren en (veel) zwaarder te straffen.