Ik zag een filmpje dat me onverwacht stil kreeg. Een groep leerlingen stond dicht op elkaar, in een kring die iets verborg. Geduw, geroep, opgewonden stemmen. Het leek alsof er middenin gevochten werd. De docent kwam aangesneld, zoals dat altijd gaat. Niet afwachtend, niet analyserend, gewoon ertussen. Zij duwde zich door de kring heen, haalde leerlingen uit elkaar, vastbesloten om de rust te herstellen.

Zij verwachtte chaos, wat ze echter aantrof was iets totaal anders…

In het midden van de groep stond één leerling. Met een grote bos bloemen in zijn handen. Voor haar. De kring brak open en ineens werd duidelijk dat er geen gevecht was, alleen een zorgvuldig geregisseerd moment. De docent bleef staan, zichtbaar ontregeld, haar gezicht zoekend naar begrip. En toen drong het door. Dit was voor haar.

Een dankjewel.

Voor het geduld.
Voor het blijven.
Voor het elke dag opnieuw tussen de storm en de kinderen gaan staan.

Dat beeld raakte me dieper dan ik had verwacht. Het bracht me terug naar meneer Ooms. Hij was mijn leraar op de MAVO. Een oudere man, zacht, vriendelijk, nooit hard in zijn woorden. Hij had geen natuurlijke overwicht over de klas. Hij werd geplaagd, getest, soms ronduit gepest. Er waren momenten dat hij huilend het lokaal verliet omdat hij de controle kwijt was. Als puber zag ik dat en wist ik niet goed wat ik ermee moest.

Wat ik nu zie, met de afstand van bijna veertig jaar, is iets anders.

Hij was de liefde zelf.

Hij was er voor iedereen. Voor de stille leerling die niemand zag. Voor de druktemaker die voortdurend grenzen opzocht. Voor degene die hem net nog had uitgedaagd. Als je hem nodig had, was hij er. Hij sprak geen kwaad woord over je. Hij zocht altijd naar het goede. Hij bleef geloven, ook wanneer jij dat zelf niet deed.

Ik ben inmiddels bijna 54. Meneer Ooms (de banner is met AI gegenereerd en plaats hem weer even voor de klas) leeft niet meer. Hij was toen al op leeftijd. Ik denk dat hij nu rond de honderd zou zijn geweest. Toen ik dat filmpje zag, voelde ik het gemis. Ik had hem zo graag ooit zo’n bos bloemen gegeven. Hem willen laten weten dat zijn zachtheid geen zwakte was. Dat zijn tranen geen falen waren. Dat zijn aanwezigheid van onschatbare waarde was geweest.

Dat moment komt niet meer terug en toch is het niet te laat voor de anderen.

Iedereen kent zo iemand uit zijn schooltijd. Een docent. Een conciërge. Een onderwijsassistent. Iemand die geen podium zocht, geen prijzen won, geen viral filmpje kreeg. Iemand die je naam kende. Die zag wanneer het niet goed ging. Die naast je bleef staan, ongeacht je gedrag.

Onderwijs draait om lesstof, cijfers, regels en roosters. Het draait ook om iets wat je niet in een curriculum vangt: gezien worden. Iemand die gelooft dat jij meer bent dan je fouten. Iemand die elke dag weer door de kring heen stapt, omdat er kinderen zijn die hem nodig hebben.

Met deze blog wil ik hen in het zonnetje zetten. Al die mensen die soms twijfelen of ze het verschil maken. Die zich afvragen of hun inzet wordt gezien.

Het wordt gezien!

Misschien denk jij nu aan jouw “meneer Ooms”of aan die ene juf. Aan die conciërge met dat vaste knikje in de gang. En die lekkere stroopwafels in de pauze…

Wacht niet tot het te laat is, geef ze “hun bloemen”.