Eros Staring is zestien jaar, op het moment dat ik dit schrijf. Dit weekend werd hij Nederlands kampioen judo “<18”!!

Dat is een prestatie waar je stil van wordt. Niet alleen vanwege de titel, wel vooral vanwege alles wat eraan voorafgaat. Want kampioen word je niet in één weekend. Niet door toeval. Niet omdat het ‘even meezit’. Kampioen word je door jarenlang te kiezen – vaak op momenten waarop niemand meekijkt.

Zeker niet op zestienjarige leeftijd. Kiezen waar anderen kunnen laten. De weg die Eros kiest, vraagt offers. Hij moet dingen laten die voor veel jongens van zijn leeftijd vanzelfsprekend zijn. Minder stappen. Alcohol laten staan. Op tijd naar bed, ook als anderen doorgaan. Hij moet dingen doen die niet altijd leuk zijn: trainen als je geen zin hebt, doorgaan als het tegenzit, herhalen terwijl ontspanning lonkt. Dat zijn geen kleine keuzes.

Dat zijn keuzes die soms lastig zijn. Die botsen met wat ‘normaal’ is op die leeftijd. Keuzes die soms eenzaam voelen, omdat ze vooruitlopen op een toekomst die nog niemand ziet. En zijn het precies die keuzes die richting geven. Die bepalen of iets een hobby blijft, of een pad wordt.

Onderweg, nog niet aangekomen. Voor Eros is dit (Nederlands kampioen) geen eindpunt. Dit is een begin. De volgende stap is Europa. Internationale toernooien. Meer weerstand. Meer druk. En daarachter ligt zijn Olympische droom. Niet als garantie, wel als stip op de horizon. Als iets waar je je leven vandaag al op inricht, terwijl je weet dat de uitkomst nooit vaststaat. Dat vraagt vertrouwen. In jezelf. In het proces. In de lange lijn.

Waarom dit zo goed past bij Uw-topia

Precies hier zit de parallel met hoe wij bij Uw-topia naar onderwijshuisvesting kijken.

Ook wij kiezen niet automatisch voor de makkelijke weg. Niet voor het snelle zesje. Niet voor oplossingen die vooral comfortabel zijn op korte termijn. Wij willen de beste keuze maken – ook als die moeilijk is. Ook als die botst met bestaande routines. Ook als die ingewikkelder is om uit te leggen, te ontwerpen of te realiseren.

Dat betekent soms vertragen waar versnellen verleidelijk is. Doorvragen waar afvinken makkelijker zou zijn. En vasthouden aan kwaliteit, juist als de druk toeneemt. Geen zesje, wel toekomstwaarde. Ons doel is niet ‘voldoende’. Ons doel is kwaliteit die standhoudt. Een acht. Een negen. Misschien zelfs een tien.

Eros traint natuurlijk voor elke titel. Van regionale titel naar een nationale titel en straks voor de Europese titel. Uiteindelijk zijn dat allemaal fases op weg naar zijn Olympische medaille. Het zijn allemaal doelen op korte en lange(re) termijn. Elke stap is belangrijk om uiteindelijk bij dat grote doel “De Olympische titel” te komen. En wij? Zo werken wij ook!! In fases en met tussendoelen en einddoelen… Zo werken wij aan schoolgebouwen die meer zijn dan een zes. Leeromgevingen die voldoen aan normen én bijdragen aan ontwikkeling. Aan eigenaarschap. Aan vertrouwen. Aan toekomstbestendigheid. Gebouwen die ruimte geven om te oefenen, te falen en opnieuw te proberen. Net zoals een judomat dat doet. De lange lijn! Eros laat zien wat er mogelijk is als iemand durft te kiezen voor de lange weg omhoog. Niet omdat het makkelijk is, wel omdat het klopt.

Dat herkennen wij!

En daarom zijn we trots dat we hem mogen ondersteunen – In zijn succes van vandaag en vooral ook in zijn reis van en naar morgen, naar de top van de berg!!