Over gemis, volwassen worden en wat in je is achtergebleven

Er zijn van die periodes in het jaar waarin het gemis zich nadrukkelijker aandient. Niet als een plotselinge klap, maar als een stille aanwezigheid die overal net iets doorheen sijpelt. Voor mij is dit zo’n periode. Mijn vader overleed op Valentijnsdag. Mijn moeder begin april, vlak voor haar verjaardag op 12 april. Het zijn momenten die zich niet laten wegdrukken, hoe vol het leven ook is. In deze weken is het gemis net iets groter dan anders, en tegelijk ook helderder voelbaar.

Juist in deze periode kwam ik een verhaal tegen dat me raakte, maar me ook aan het denken zette. Het verhaal over een Cherokee-ritueel waarin een jongen de overgang naar volwassenheid maakt. Zijn vader brengt hem het bos in, blinddoekt hem en zet hem op een boomstam met één opdracht: blijf hier zitten tot de zon opkomt. De jongen moet de nacht alleen doorbrengen, zonder hulp te vragen, zonder te weten wat er om hem heen gebeurt.

Die nacht is vol geluiden en onzekerheid. Elk ritselen kan gevaar betekenen, elke stilte kan iets aankondigen. De jongen weet niet wat echt is en wat zijn verbeelding doet. En toch blijft hij zitten. Hij maakt keuzes. Hij verdraagt. Hij houdt stand, niet omdat iemand hem vertelt wat hij moet doen, maar omdat hij het zelf moet dragen.

Bij zonsopgang doet hij de blinddoek af en ontdekt hij dat zijn vader al die tijd naast hem zat. Zwijgend. Waakzaam. In staat om in te grijpen als het nodig was, ook al wist de jongen dat niet. Precies daar merkte ik dat het verhaal voor mij begon te schuren, omdat mijn werkelijkheid anders is. Mijn ouders zitten niet meer naast mij. Ze kunnen niet ingrijpen. Ze kunnen mij niet beschermen tegen wat zich aandient. En dat verschil mag er zijn.

Toch raakte het verhaal mij diep, juist omdat de kern niet zit in die fysieke aanwezigheid, maar in wat de jongen daadwerkelijk doet. Hij blijft zitten. Hij gaat door. Hij overleeft zijn nacht. Net als ik, net als zovelen, verder ben gegaan zonder de mensen die ooit naast mij stonden. Niet omdat zij er nog waren, maar omdat wat zij mij hebben meegegeven is blijven bestaan. Hun lessen, hun vertrouwen, hun waarden leven niet naast mij, maar in mij.

Voor mij staat de vader in dit verhaal daarom symbool voor alles wat in je achterblijft wanneer iemand wegvalt. Voor steun die niet meer van buiten komt, maar van binnen wordt gedragen. Voor richting die niet meer wordt aangereikt, maar is geïnternaliseerd. De jongen wordt niet volwassen omdat zijn vader er was; hij wordt volwassen omdat hij de nacht heeft doorstaan. Die kracht zat al in hem voordat hij wist dat hij niet alleen was geweest.

En dat is precies de les die in dit verhaal besloten ligt. Iedereen heeft deze kracht in zich. Soms komt die voort uit ouders, soms uit vrienden, soms uit ervaringen, soms simpelweg uit het leven zelf. Waar die kracht ook vandaan komt, één ding staat vast: je bent hier nu. Dat betekent dat jij jouw nacht al hebt overleefd.

Misschien niet één nacht, maar meerdere. Misschien niet in een bos, maar in het leven.

Daarin ligt bewijs. Daarin ligt kracht. Kracht om verder te gaan, om door te pakken, om keuzes te maken, ook als niemand meer naast je zit. Kracht om op jezelf te vertrouwen, niet omdat alles zeker is, maar omdat je al hebt laten zien dat je kunt blijven zitten wanneer het donker is. En misschien is dát wel de meest duurzame vorm van steun die er bestaat: weten dat je verder kunt, waar die kracht ook vandaan is gekomen.