Op 28 maart begon een verhaal in Noorwegen over bruggen, keuzes en de sporen die een mens achterlaat op het pad van anderen. Dat eerste deel, dat verhaal, ontstond rond een lied over spijt en het besef dat elke beslissing een landschap vormt waar we later opnieuw naar kijken. Tijdens dezelfde wandeling door Noorwegen kwam een tweede lied voorbij dat bij mij een andere gedachte opriep. Dit vervolg gaat over afstand, geduld en het inzicht dat liefde soms sterker wordt wanneer een mens stopt met jagen. Het verhaal vormde zich als volgt:

“De ochtend boven de fjord breekt langzaam open terwijl ik mijn pad verder volg langs de helling van de berg. Nachtmist hangt nog laag boven het water en trekt in dunne sluiers tussen de berken omhoog. Het landschap ademt de rustige kracht van het noorden, een wereld waarin haast weinig betekenis heeft en waarin tijd zich geduldig laat zien over rotsen die al eeuwen zwijgen.

Ik loop in een gelijkmatig tempo. De herinnering aan de oude steiger, van gisteren, met de stenen pijlers blijft nog even in mijn gedachten hangen. Het voelt niet als een zwaar beeld dat een mens naar beneden trekt, het voelt meer als een stille aanwezigheid die laat zien dat elke reis sporen nalaat. Een pad loopt nooit alleen vooruit. Het draagt altijd het landschap van gisteren met zich mee.

Het bergpad stijgt langzaam hoger de berg op. Het water van de fjord wordt steeds kleiner naarmate ik verder klim. Bergen openen zich in lagen van blauw en grijs. In de verte ligt een vallei waar sneeuw nog in schaduwrijke kommen is blijven liggen, zelfs in een seizoen waarin het dal al naar zomer ruikt. Wandelen in Noorwegen leert een mens iets over afstand. Wat dichtbij lijkt in de heldere lucht kan uren lopen betekenen. Wat ver weg lijkt kan plotseling verschijnen wanneer een pad zich om een rots buigt. Dat besef brengt rust.

Mijn gedachten gaan terug naar bruggen die ooit verbinding brachten. De scherpste rand van die gedachten is inmiddels verdwenen tijdens de klim van de ochtend. Spijt verandert wanneer een mens lang genoeg kijkt naar het landschap waarin die spijt ontstond. De fjord beneden draagt het water nog altijd naar de zee. Geen golf blijft stilstaan bij een herinnering.

Verderop opent het pad zich naar een hoogvlakte waar de wind vrij spel heeft. Lage struiken groeien tussen rotsblokken en de lucht voelt koeler op deze hoogte. Hier ligt nog sneeuw in brede velden die langzaam smelten onder het licht van de zon. Ik stop even en kijk naar het open landschap.

In de verte bewegen een paar donkere stippen langs de rand van een sneeuwveld. Mensen die hetzelfde pad volgen, alleen op een ander tempo en op een andere afstand. Het hart van een mens kent een instinct dat in zulke momenten wakker wordt. Het wil dichterbij komen, roepen, de afstand verkleinen totdat stemmen elkaar weer kunnen vinden.

Ik voel dat oude instinct even ook door mij heen gaan en verhoog mijn snelheid. De impuls om sneller te lopen, om de afstand tussen hier en daar te verkleinen, maakt zich even heer en meester over mijn gestel. Mijn voet schuift een stap naar voren. De wind strijkt langs de helling en draagt een stilte mee die eigen is aan de bergen. In die stilte komt een andere gedachte naar boven, rustiger en helderder: Niet elke afstand verdwijnt door harder te lopen. Sommige afstanden vragen om tijd.

Ik blijf daarop staan op de rand van de hoogvlakte en kijk naar de figuren in de verte. Hun bewegingen zijn klein in het uitgestrekte landschap. Ze lopen hun eigen pad langs de rand van de sneeuw. Langzaam groeit een besef dat liefde niet altijd betekent dat een mens moet rennen of najagen.

Liefde kan ook betekenen dat een pad zichtbaar blijft zonder eraan te trekken. Het pad waarop ik sta loopt verder over de hoogvlakte en verdwijnt achter een rotswand. De wind beweegt over het plateau en laat het gras zacht ruisen tussen de stenen. Ik ga zitten op een grote rots die door gletsjers ooit is gladgeslepen. Van hieruit is de vallei aan beide kanten zichtbaar. De fjord ligt diep beneden en ook al zie ik hem niet vanaf mijn postie, ik weet dat ze glanst in het middaglicht. Gedachten bewegen langzaam door mij heen.

Wanneer een mens blijft jagen op wat zich verwijdert, groeit de afstand vaak sneller dan het pad kan overbruggen. De wind van verlangen kan een landschap onrustig maken dat tijd nodig heeft om te herstellen. Geduld voelt in zulke momenten als een moeilijker keuze dan beweging. Toch heeft het Noorse landschap altijd dezelfde les voor wie maar lang genoeg kijkt en het durft te zien.

Rivieren vinden hun weg zonder haast. Sneeuw smelt wanneer het seizoen verandert. Bergen blijven staan terwijl wolken komen en gaan. De wolken vinden hun weg om en over de toppen. Het leven heeft een eigen tempo dat niet versnelt door menselijke onrust. In mijn rust op die gladde rots, hoor ik muziek uit een kleine hytte komen. De hytte ligt op een klein rotsheuveltje iets verderop. Ik loop rustig op de muziek en de hytte af. Als ik dichterbij de hytte kom, zie ik de deur open staan en een zachte melodie waait naar buiten met de wind. Ik blijf op een afstandje staan bij het pad en luister dit keer naar:

(blog gaat verder onder de muziek)

Don’t Chase What Runs

De woorden in het lied bewegen rustig door de lucht van de bergen. Ze spreken over afstand, over liefde die geen ketting wil zijn, over het besef dat een mens soms moet leren wachten. Ik luister weer zonder haast, niet als iemand die iets heeft op te geven. De gedachte aan opgeven voelt sowieso vreemd in een landschap dat zo groot is als dit. De bergen dragen te veel tijd om ruimte te laten voor zulke eenvoudige conclusies.

Wat groeit in mij lijkt meer op een ander soort vertrouwen. Een vertrouwen dat verbinding niet verdwijnt door afstand alleen. Verbinding verandert, net zoals een rivier verandert wanneer zij door verschillende dalen stroomt. Ik kijk nog één keer naar de figuren in de verte, langs het sneeuwveld. Ze zijn bijna verdwenen achter een rand van rotsen waar het pad zich splitst.

Daarna vervolg ik mijn eigen pad over de hoogvlakte. De lucht boven Noorwegen opent zich in brede streken licht en wolk. Het pad slingert verder tussen stenen en kleine velden van smeltende sneeuw. Iedere stap voelt rustig en gelijkmatig. Niemand kan teruglopen naar elke brug die ooit werd overgestoken. Een mens kan wel het vuur brandend houden dat ooit warmte gaf aan een verbinding. Niet als een signaal dat iemand moet terugkeren. Alleen als een teken dat het licht nog steeds bestaat. En een ieder uitnodigt om, al dan niet hernieuwd, aan te schuiven.

Ik loop verder de bergen in terwijl de avond langzaam over de hoogvlakte zakt. Het landschap blijft stil en ruim, zoals het altijd is geweest. In die stilte groeit een eenvoudige gedachte die zich nestelt tussen alle andere: Liefde die ruimte geeft heeft vaak meer kracht dan liefde die probeert vast te houden.

Het pad loopt rustig verder tussen rotsen en sneeuwvelden. En ergens in dat landschap blijft een vuur branden dat geen richting afdwingt, alleen licht geeft voor wie ooit weer over hetzelfde pad wil lopen.”