Er komt een nieuw 4-luik aan. Dit keer geen maatschappelijk of politiek thema en geen analyse van systemen of verschuivende verhoudingen. Dit keer schrijf ik over iets wat dichter op mijn huid zit dan mij soms lief is. Over relaties. Over de mensen met wie ik verbonden was, met wie ik verbonden ben en met wie ik geen contact meer heb, terwijl de gezamenlijke geschiedenis nog steeds deel van mij is.

Ik heb lang gewogen of ik deze reeks wilde publiceren. Wie persoonlijk schrijft over liefde, schrijft nooit alleen over zichzelf. Er leven andere mensen in deze verhalen. Wat ik opschrijf is mijn beleving gekleurd door mijn verwerking vanuit mijn perspectief. Dat kan mij raken en die keuze is van mij. Het kan ook anderen raken, en die verantwoordelijkheid neem ik eveneens. Ik schrijf niet om iemand vast te zetten in mijn woorden. Ik schrijf omdat dit mijn waarheid is zoals ik haar nu zie. Omdat eerlijkheid voor mij een vorm van zorg is. Omdat uitspreken ruimte kan maken om te helen, in mijzelf en hopelijk ook bij wie zich herkent in de onderstroom van deze verhalen.

In deze vier blogs kijk ik terug en vooruit tegelijk. Ik onderzoek hoe aandacht in mijn jeugd een stille les in mij heeft achtergelaten die ik pas veel later ben gaan begrijpen. Ik kijk naar een relatie die eindigde en zie hoe een oude reflex van afstand zich vermomde als kracht, terwijl zij in werkelijkheid bescherming was, maar op latere leeftijd een bedreiging werd. Ik sta stil bij een ontmoeting die vuur bracht, levendigheid en herkenning, en die mij liet zien dat niet alles wat intens voelt ook richting hoeft te worden. En ik schrijf over de relatie die ik bewust koos, waarin stilte geen leegte is en rust een bedding vormt.

Deze verhalen zijn persoonlijk en soms pijnlijk. Ze zijn geen aanklacht en geen verdediging. Het zijn pogingen om mijn eigen patronen onder ogen te zien en ze niet langer onbewust te laten sturen. Ik heb geleerd dat liefde zich niet laat vangen in gelijk of ongelijk. Dat breuken vaak beginnen in kleine verschuivingen die pas achteraf zichtbaar worden. Dat je iemand kunt liefhebben en toch tekortschieten. Dat je iets kunt voelen en het toch niet hoeft te volgen. Dat aantrekkingskracht energie is en rust geen tekort.

Ik deel deze reeks omdat ze nog leeft. Omdat ik geloof dat kwetsbaarheid een vorm van verantwoordelijkheid is. Omdat de belangrijkste lessen in mijn leven niet voortkwamen uit succes, wel uit verbinding, verlies, verlangen en uit keuze.

Wat van vroeger neem je mee…. (29 maart)

De eerste blog gaat over aandacht en wat die met een kind doet. Over opgroeien in een liefdevol gezin waar zorg logisch verdeeld werd, en over hoe een jongen leerde zichzelf zelfstandig te maken om het systeem niet extra te belasten. Het is een verhaal over hoe die vroege les onzichtbaar doorwerkte in volwassen relaties.

Ik ben niet meer het kleine broertje… (Verschoven naar 19 april)

De tweede blog gaat over mijn breuk met drie van mijn vier broers. Over rollen die in een gezin vanzelf ontstaan en soms blijven bestaan wanneer iedereen allang volwassen is. Het is een zoektocht naar grenzen, gelijkwaardigheid en de pijn van afstand zonder vijandschap.

Het vuur dat ik niet kies… (Verschoven naar 24 april)

De derde blog gaat over het vuur dat ik niet koos. Over aantrekkingskracht die levendigheid brengt en tegelijk een spiegel wordt. Over erkennen wat je voelt zonder het om te zetten in een toekomst. Het is een reflectie op volwassenheid, op richting kiezen terwijl je intensiteit niet ontkent.

I choose you… (Verschoven naar 3 mei)

De vierde blog gaat over de relatie die ik bewust kies. Over thuiskomen in stilte, over rust die niet leeg voelt en over liefde die geen spektakel nodig heeft om diep te zijn. Het is een verhaal over samen blijven bewegen, over aandacht in de kleine momenten en over kiezen voor een toekomst die gebouwd wordt in vertrouwen.

Daar ligt mijn richting. Daar ligt mijn keuze.