Vandaag was een rustdag om onder andere de verjaardag van mijn zoon te vieren. Dus even terug naar Apeldoorn en vandaag weer terug in de regio Coevorden. Daarover morgen wat meer. Vandaag deel ik een stukje achtergrond over mij….

Mijn naam draag ik namelijk niet zomaar. Ik ben vernoemd naar Ante uit “Kinderen van de grote fjeld”,een Zweeds kinderboek. Het verhaal van een jongen die, meer dan honderd jaar geleden, met zijn zes broertjes en zusjes door het barre noorden van Zweden naar het zuiden trok. Hun ouders waren er niet meer. Zonder vangnet, zonder zekerheid, maar met één duidelijke opdracht die hij zichzelf gaf:, en zijn moeder had beloofd, zijn familie in veiligheid brengen en hen een betere toekomst geven.

Ante had geen luxe uitrusting, geen GPS, geen netwerk. Hij had alleen de geit, wat moed, en het vertrouwen dat er onderweg mensen zouden zijn die wilden helpen. Die hulp kwam soms in de vorm van eten of onderdak, soms in een vriendelijk woord. Zijn weg voerde van het noorden naar het zuiden, dwars door kou, sneeuw en vermoeidheid heen. Elke stap bracht hem dichter bij zijn doel.

En nu, ruim een eeuw later, loop ik zelf een tocht van noord naar zuid. Geen Zweedse fjelden, maar het Pieterpad door Nederland. Geen sneeuwstormen of bevriezende nachten, maar wel dagen van stevige wind, regen, warme zon of lange etappes die hun sporen achterlaten in mijn spieren. Pittig, soms vermoeiend, maar altijd de moeite waard.

Net als mijn naamgenoot loop ik op vertrouwen. Ik vertrouw erop dat mensen me onderweg helpen. Soms door me een maaltijd aan te bieden, soms door een bed te regelen voor de nacht. Soms is het niets tastbaars, maar gewoon een gesprek of een glimlach die nieuwe energie geeft. Deze ontmoetingen zijn geen toevallige bijkomstigheid — ze vormen de brandstof van mijn reis.

Het doel van mijn tocht is anders, maar de kern is hetzelfde. Ante liep voor de toekomst van zijn broertjes en zusjes. Ik loop voor een grotere familie: de mensheid. Voor mensen die hun thuis moesten verlaten, voor wie veiligheid en menselijkheid geen vanzelfsprekendheid zijn. Ik wil laten zien dat er in de wereld nog steeds schoonheid, verbondenheid en hoop te vinden is — en dat we die samen moeten koesteren.

Er zit iets bijzonders in de symboliek. Twee keer een Ante, twee keer een route van noord naar zuid in het eigen land. Twee keer een reis die alleen mogelijk is door het vertrouwen in anderen. Twee keer de overtuiging dat een betere wereld niet ontstaat door stil te blijven staan.

De eerste Ante bewees dat liefde, vastberadenheid en menselijkheid zelfs de zwaarste winter kunnen trotseren. De tweede Ante — ik dus — wil bewijzen dat diezelfde waarden vandaag de dag nog steeds het verschil maken. En dat elke stap, hoe klein ook, ertoe doet.

Tijdens mijn Walking for Humanity verzamel ik verhalen die ik hier deel maar ook op diverse social media post. Om mijn volgers en iedereen die toevallig langs komt deelgenoot te maken van de mooie ontmoetingen en verhalen die ik onderweg verzamel. Daarnaast loop ik voor Stichting Vluchtelingenwerk Nederland, door middel van donaties hoop ik ook daar veel geld voor op te halen. Want vluchtelingen hebben vaak een soortgelijke reis als Ante achter de rug. Zij verdienen mijn en uw steun na hun barre reis naar veiligheid en zekerheid. Maar vooral naar menselijkheid, want dat is uiteindelijk waar ik het voor doe: MENSELIJKHEID