Gisteren, zaterdag 9 augustus, werd ik wakker bij mijn broer Wim, na de verjaardag van mijn zoon een dag eerder. Wim bracht me ’s ochtends naar de Adventkerk in Noordscheschut, waar ik met Emil mee ging naar zijn woning. In de middag maakten we samen met andere gasten uit de kerk een korte wandeling door de omgeving. Daarna bleef ik bij Emil overnachten. Vanochtend bracht hij me naar Coevorden voor de start van de 8e etappe van mijn tocht. Wim en Emil: super bedankt voor jullie gastvrijheid en hulp bij het vervoer. Echt top!

Na een tijdje lopen kwam ik langs melkveeboerderij Familie Reijnders. Daar kocht ik een koek en een ijsje — overheerlijk — op die prachtige manier die nog gebaseerd is op vertrouwen: niemand aanwezig, alleen een prijslijst en een bakje voor het geld. Terwijl ik zit te genieten, komt er langzaam maar zeker een klein meisje aangelopen. Voorzichtig en een beetje verlegen, maar zodra het ijs gebroken is, kletst ze honderduit.

Ze heet Jora, en vertelt me enthousiast over haar broer en zus, Noran en Jinke, over de koeien, en hoe ze helpt bij het melken. Ze laat me weten dat zij wél achter het bordje “Geen doorgang” mag komen, maar ik niet. Even later verschijnt Marleen, die bij de lokale politie werkt. We praten over haar werk, criminaliteit en de uitdagingen die daarbij komen kijken. Ook hebben we het over vluchtelingen en zijn het erover eens dat zij van harte welkom zijn zolang ze een positieve bijdrage willen leveren aan de maatschappij. Een sentiment dat ik vaker hoor, ook in de dorpen rond Ter Apel en andere AZC’s. Ik ervaar Marleen als een mooi mens: open en hartelijk. Fijn om haar te ontmoeten.

Terug bij Jora wil ze, als Josephine belt, dat ik allerlei camerafuncties probeer. Ze ligt helemaal in een deuk van het lachen. Dan schuift haar vader aan en praten we over mijn tocht en mijn doelstellingen. Hij hoopt, net als ik, dat we de wereld weer wat mooier maken voor onze kinderen. Voor ik wegga, stopt hij me nog twee heerlijke kaasjes toe voor onderweg.

Even later ontmoet ik Steffen, een jonge wandelaar die voor het eerst een lange tocht maakt, geïnspireerd door een vriend. Hij heeft vier weken, een volle bepakking en een flinke dosis doorzettingsvermogen. Ik geef hem wat tips om zijn rugzak te verlichten en wens hem veel plezier. We gaan elkaar vast nog eens tegenkomen.

De rest van de tocht naar Hardenberg loop ik rustig door, door een mooie mix van natuur en dorpjes. Eenmaal in Hardenberg stap ik bij de eerste eetgelegenheid binnen: het Barista Café. Ik vraag Noël of ik een brutale vraag mag stellen met een mooi bijzonder verhaal erbij. Ze brengt me in contact met Lody, de manager. Na mijn verhaal biedt hij zonder aarzeling alles aan wat ik maar wil. Ik krijg twee heerlijke wraps die er meteen in gaan.

Lody vertelt over zijn eigen twijfels over de goedheid in de wereld, zelfs zo sterk dat hij twijfelde aan het krijgen van kinderen. Zijn partner wist hem te overtuigen, en nu hebben ze prachtige kinderen. Voor hem is het doel helder: de wereld een beetje mooier maken, en iedereen die daaraan meewerkt verdient zijn respect. Noël vertelt me over haar dromen en plannen, en ik geef haar wat gedachten en mogelijkheden om mee verder te gaan.

Wat een fijne ontmoeting, op een plek die helemaal de houding van Lody uitstraalt: gastvrijheid als middel om de wereld een stukje mooier te maken. Voor hem is dat gastvrijheid, voor mij… ik noem het gewoon “menselijkheid”. We lachen en nemen afscheid.

Mijn overnachting had ik telefonisch geregeld: een B&B waar ook het inmiddels bekende gezin van de afgelopen dagen gisteren al had geslapen. Zij hadden me deze plek aangeraden, en terecht!! Ik kreeg een warme ontvangst, een fijne kamer en een heerlijke douche. Nu tijd voor deze blog en daarna mijn bed in. Morgen wandel ik van Hardenberg naar Ommen — een plek uit mijn verleden. Benieuwd of ik er langs kom en hoe dat voelt. Door de extra 3,5 km van vandaag is de etappe van morgen iets korter. Een fijn vooruitzicht.