Ik word wakker met heerlijk weer en een dito uitzicht. Het ontbijt staat al klaar, lekker verzorgd, en ik neem de tijd om ervan te genieten. Daarna neem ik afscheid van dit mooie gezin. Dankbaar voor hun warme ontvangst en het fijne verblijf zet ik mijn tas weer op mijn rug.

De eerste 2,5 kilometer zijn puur functioneel: terug naar het punt waar ik gisteren mijn route eindigde. Al snel kom ik Dennis (Denno voor vrienden, ik weet nog niet welke ik mag gebruiken) en zijn moeder tegen. We lopen samen op tot het eerste rustpunt, op een derde van de dagetappe. Onderweg en op het rustpunt raken we steeds dieper in gesprek. Ze lopen niet alleen het Pieterpad, maar ook het Marskramerpad – in stukjes, zoals veel wandelaars dat doen. Hagenezen met verhalen vol humor en scherpte, die ze prachtig op papier (digitaal papier van Polarsteps: (Aanrader: Volg Denno‘s trips via https://www.polarsteps.com/DennoWalksTheWorld) weten te zetten. Ik geniet van hun gezelschap (en de thee met koekjes voor onderweg) en bij het afscheid krijg ik van Dennis een armbandje en van zijn moeder een stevige knuffel. Een klein gebaar, maar voor mij groots.

Ik wil nog even proberen mijn vriendin te bellen en blijf daarom zitten als zij vertrekken. Maar lang alleen ben ik niet: een stel uit de Randstad schuift aan. We beginnen, zoals dat in Nederland hoort, over het weer. Van bellen komt even niks, helaas…. Daarna vertel ik over mijn project. Ze vinden het idee om de schoonheid en menselijkheid van Nederland te delen prachtig, maar brengen ook de keerzijde ter sprake: criminaliteit onder derde generatie jongens in hun buurt. Hun zorgen zijn begrijpelijk en verdienen ook een plek in het bredere verhaal. Justitie kan of doet weinig, geven ze aan, maar ze benadrukken ook: wie meedoet in de maatschappij, is welkom.

Als ik mijn tocht weer wil oppakken, ontmoet ik echter Rik. Ik kom maar niet weg van deze plek… Hij is aan het tuinieren op dit erf en woont met zijn vriendin en twee kinderen in een tiny house achrerop het erf. Ze hebben bijna een jaar door het buitenland gereisd. Omdat de kinderen leerplichtig waren, kozen ze voor emigratie en thuisonderwijs. Corona had hen al geleerd dat ze dat konden. En bij terugkomst blijken de kinderen gewoon in te stromen in de nieuwe klassen en is er geen sprake van een achterstand. Ik krijg een rondleiding door hun compacte maar ingenieuze huis en hoor hun plannen voor deze plek: samenleven, delen, verbinden. Alles draait om SAMEN – precies waar mijn tochtok over gaat.Want menselijkheid begint bij SAMEN.

Na een veel te lange, maar o zo waardevolle pauze loop ik verder. Ik neem me voor om pas rond de 10 kilometer mijn tweede pauze te houden. Maar op kilometer 9 moet ik toch stoppen: aan de ventweg staat een Alfa Spider cabrio. Die kan ik niet zomaar voorbijlopen. De eigenaar is een leeftijdsgenoot, ooit ook tijdelijk in Apeldoorn gewoond. We grappen over onze leeftijd: hij zegt dat dit dé leeftijd is om het Pieterpad te lopen, ik kaats terug dat het ook de leeftijd is om cabrio te rijden. “Mannen in hun zoveelste jeugd – wij houden ervan!” We lachen hard. Dan stopt er plots een bekende in een gerecyclede Ferrari staat te lezen op de voorkant. Het is Mathijs, een mede vrijwilliger vij Jeffrey Klok in het team. Toeval wil dat we elkaar hier treffen. Als ik was doorgelopen, hadden we elkaar nooit gezien. Ik realiseer me dat deze reis veel te vol met toeval zit. Dat kan geen toeval zijn…..

Op exact 10 kilometer vind ik een picknicktafel aan de rand van een weiland. Hier eet ik de salade op die ik van Corrie en Marja meekreeg. Heerlijk! Met nieuwe energie loop ik de laatste vijf kilometer naar Vorden. Het is heet, ik zweet als een otter. In Vorden probeer ik hotel/restaurant De Gravin van Vorden. Het wordt mijn eerste echte ‘nee’ van deze tocht. Niet omdat er geen plek is, maar omdat de eigenaar geen interesse heeft – niet in mijn verhaal, niet in mijn doel. Sponsoren zoeken moet ik maar zelf doen. Als er zo weinig menselijkheid getoond wordt, is elke uitleg verspilde moeite. Ik vertrek, vastbesloten hier nooit meer terug te komen.

Gelukkig is het Bakker Hotel een ander verhaal. Vol, maar Siem denkt mee en is zichtbaar geraakt door mijn verhaal. Dat onthoud ik. Bij de VVV krijg ik net voor sluitingstijd nog wat tips en zelfs een telefoonnummer van Loes. Ze zit eigenlijk vol, maar heeft nog een kamer met een klein bed. Dat accepteer ik graag. Bij aankomst blijkt er een tweepersoonsbed te staan dat net te kort is, maar diagonaal pas ik prima. Luxe, vergeleken met mijn tent van gisteren. Wat zo mooi is, dat op een tocht als deze een tent, een Swedish Shelter, een groot of klein bed, allemaal zo liefdevol en waardevol worden aangeboden. Het wordt vast lekker slapen straks…

We eten samen bij Hotel de Bakker – heerlijk. Bij het afscheid wenst Siem me het beste, Loes deelt nog een anekdote uit haar tijd in Amsterdam: AFC kwam hier wel eens voetballen en logeerde dan in dit hotel. Zo mooi hoe cirkels zich telkens weer sluiten. We lopen terug, ik help nog even met het opvouwen van het wasgoed, leg mijn drinkfles in de vriezer en trek me terug op mijn kamer. Blogs schrijven, foto’s ordenen, website bijwerken. Dan is het tijd om te slapen. Weltrusten, tot morgen.