Op oudjaarsdag 2025 verscheen deze blog, van mijn hand, op de socials van Taxiwerq. Ik vind het ook de moeite waard om deze op mijn site op te nemen.

“Het werk van een taxichauffeur zit vaak in de kilometers, de tijden en de planning. In ritten die op elkaar volgen, adressen die je herkent en gezichten die je soms maar één keer ziet, soms dagelijks. Maar af en toe is er zo’n rit die blijft hangen. Niet omdat hij spectaculair is, maar juist omdat hij klein en menselijk is. Een rit die je dag anders afsluit dan hij begon.

Daniëlle, collega bij Taxiwerq, had zo’n dag.

Ze haalde een meneer op die naar het ziekenhuis moest voor een chemobehandeling. Geen haast, geen drukte. Gewoon een rustige rit, zoals er zoveel zijn. Tijdens het rijden raakten ze in gesprek. Meneer vertelde. Over zijn behandeling, over hoe het was om alleen te zijn, over de dingen die je bezighouden als je vooruitkijkt naar een ziekenhuisafspraak waar je liever niet naartoe gaat. Daniëlle luisterde. Zoals taxichauffeurs dat doen. Met aandacht, zonder oordeel, zonder haast.

Bij aankomst vroeg meneer of Daniëlle met hem mee naar binnen wilde lopen. Niet omdat het moest, maar omdat hij dat prettig zou vinden. Dat kon ook, omdat Daniëlle anders toch op hem zou wachten tot hij klaar was. Na een kort overleg met de centrale kreeg ze alle medewerking vanuit Taxi Jansen en dus liep ze met hem mee. Even samen. Even niet alleen. Het meelopen was meer dan een paar stappen op de gang. Daniëlle ging mee naar de wachtkamer, wachtte met meneer tot hij naar binnen kon voor zijn behandeling en ze was er ook toen hij weer naar buiten kwam. Echt even samen dit moment delen, hem steunen en er ‘gewoon’ even voor hem zijn…

Na afloop van de behandeling reed ze hem weer naar huis. De rit terug was rustiger. Moe, maar opgelucht. Vlak voor aankomst vroeg meneer voorzichtig: “Ben je hierna vrij?” Daniëlle antwoordde dat ze dat was. “Zou je dan nog een kopje koffie willen drinken bij mij thuis?” vroeg hij. “Ik wil je dat zo graag aanbieden.” Daar kon ze geen nee tegen zeggen. Ze dronken samen koffie. Met een stukje slagroomtaart. Geen groot verhaal, geen zware gesprekken. Gewoon aan tafel. Twee mensen. Meneer was zichtbaar dankbaar. Voor het vervoer. Voor het meelopen. Voor het luisteren. Voor het gezelschap.

Daniëlle kijkt er met warmte op terug. “Wat was dat een mooie ervaring,” zegt ze. “Daar doe je het toch voor.” Dit zijn de momenten die je niet terugvindt in een rittenoverzicht. Ze staan niet in de planning en ze laten zich niet afdwingen. Maar ze maken het werk wel bijzonder. Taxiwerk is meer dan iemand van A naar B brengen. Het is ook aanwezig zijn op momenten die ertoe doen. Juist op dagen die spannend, kwetsbaar of eenzaam kunnen zijn.

Voor veel mensen is een taxichauffeur even de enige constante op zo’n dag. Degene die op tijd is. Die weet waar hij heen moet. Die rustig blijft. Die luistert. Dat hoeft niet groots te zijn. Vaak zit het in kleine dingen: even meelopen, even wachten, even blijven zitten voor een kop koffie.

Het verhaal van Daniëlle laat zien hoe dichtbij menselijkheid kan zijn. Geen grote gebaren, geen zware woorden. Gewoon doen wat past, op dat moment. Dat is het mooie van dit vak. Elke dag opnieuw.

We delen dit verhaal aan het begin van het nieuwe jaar. Dagen waarin veel mensen terugkijken, en misschien ook wat extra behoefte hebben aan aandacht en nabijheid. Aan kleine momenten die het verschil maken. Laat dit verhaal iets zijn waarmee samen het nieuwe jaar in kunnen stappen en met ons mooie werk ook in 2026 het leven van zoveel mensen net even iets mooier en fijner kunnen maken, gewoon door er, al is het maar even, voor iemand te zijn…

Wij wensen iedereen al het beste voor 2026 – en zorg een beetje extra voor elkaar.”