When the Children Cry

Over wat we nalaten aan wie na ons komt

Vanmorgen hoorde ik When the Children Cry van White Lion – een van die vele nummers in mijn “liked”-lijst op Spotify die ik meestal gewoon laat passeren. Maar dit keer bleef ik hangen. Niet vanwege de melodie, maar vanwege de woorden. Ik hoorde ze écht, misschien voor het eerst in jaren.

“What have we become? Just look what we have done.

All that we destroyed, you must build again.”

Die zin bleef in mijn hoofd echoën terwijl ik verder scrolde door het nieuws. En ineens zag ik het contrast scherp: wij, inwoners van een van de rijkste landen ter wereld, behoren tot de bovenste 2% van de mensheid qua welvaart. We hebben alles – veiligheid, vrijheid, kennis, middelen – en toch maken we er een puinhoop van.

We gedragen ons alsof de wereld van ons is, niet alsof we haar in bruikleen hebben. Egoïsme is de nieuwe norm geworden, verpakt in meningen, identiteit en rechtvaardiging. We praten over vrijheid, maar bedoelen vooral onze eigen vrijheid. We wijzen liever naar anderen dan naar onszelf. En intussen brokkelt de wereld onder onze voeten af.

Eerder schreef ik over de lessen die we kunnen leren van kinderen – hun openheid, hun vermogen om te verbinden en hun onvoorwaardelijke vertrouwen in wat goed is. Kinderen zien nog wat wij verloren zijn: dat liefde de standaard is, niet de uitzondering. En toch… terwijl zij nog leren hopen, breken wij hun toekomst stukje bij beetje af. We vullen hun wereld met schulden, afval en verdeeldheid. We praten over duurzaamheid, maar leven alsof het nooit echt onze verantwoordelijkheid is. Alsof zij het straks wel opruimen.

Wat zeggen we straks als ze ons vragen: “Waarom deden jullie niets?” Durven we dan te antwoorden: “We probeerden het, maar we waren te druk met onszelf”? Wat willen wij echt nalaten? When the Children Cry is geen sentimenteel nummer, maar een aanklacht. Een spiegel. En een gebed voor een nieuwe wereld.

“When the children sing, then the new world begins.”

Wat als dat geen droom is, maar een opdracht? Wat als wij, volwassenen, weer zouden luisteren naar het kind in onszelf – dat ooit geloofde dat liefde sterker was dan angst, dat eerlijkheid vanzelf sprak, en dat vrede meer was dan een woord in een geschiedenisboek? We hoeven niet te wachten op regeringen of systemen. De verandering begint in ons gedrag – in de keuzes die we vandaag maken, de woorden die we spreken, de manier waarop we met elkaar omgaan.

We zouden beter moeten weten. Voor nu. Maar vooral voor onze kinderen.

“When the children cry, let them know we tried.”

Maar eerlijk? Alleen proberen is niet meer genoeg. Het is tijd om het anders te doen!

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.