Over durven leunen op het leven
Er is een dunne lijn tussen vertrouwen en controle. Ik heb lang aan de kant van controle geleefd. Ik dacht dat zekerheid iets was wat je kon afdwingen: door plannen te maken, risico’s te vermijden, alles goed te regelen. Maar hoe beter ik probeerde vast te houden, hoe vaker het leven me liet zien dat echte rust daar niet te vinden is.
Tijdens mijn tocht langs het Pieterpad leerde ik wat het betekent om te vertrouwen. Niet in een zweverige zin, maar gewoon in de dagelijkse werkelijkheid. Wanneer je dagen achter elkaar loopt, leer je vanzelf dat niet alles maakbaar is. Het weer verandert, je voeten protesteren, een bord ontbreekt, de route lijkt kwijt. En toch: elke keer komt er iets of iemand op je pad dat helpt. Een toevallige voorbijganger, een onverwachte lift, een glimlach die precies op tijd komt.
Er was een dag waarop ik volledig natgeregend was. Mijn sokken sopten, mijn humeur zakte met elke stap. Ik wilde stoppen, ergens schuilen, plannen hoe ik de rest van de tocht ging aanpakken. Maar ik liep door, half uit koppigheid, half uit overgave. Een paar kilometer verder stond er plots een boerderij met een open schuur. Binnen zat een vrouw met een thermoskan koffie, “voor de werkers”, zei ze. Ze glimlachte en zei vervolgens: “Kom binnen, je ziet eruit alsof je dit nodig hebt.” Ik kende haar niet. Zij kende mij niet. En toch was dat precies wat vertrouwen doet: het laat je ontvangen zonder bewijs. Ook al lust ik nog steeds geen koffie 🙂
Controle is de illusie dat we het leven kunnen temmen. Vertrouwen is de keuze om mee te bewegen met wat zich aandient. En dat is niet altijd makkelijk. Het vraagt dat je durft toe te geven dat je niet alles weet, niet alles hoeft te weten. Dat je mag leunen op het leven zelf – op mensen, momenten en toevalligheden die groter zijn dan jouw plannen.
Ik merkte dat hoe meer ik probeerde te controleren, hoe minder ruimte er was voor verwondering. En dat wanneer ik durfde los te laten, er ineens (kleine) wondertjes gebeurden. Niet spectaculair, maar echt: een open gesprek, een onverwachte zonnestraal, een gevoel van vrede dat niet te verklaren was.
Vertrouwen betekent niet dat alles goedkomt. Het betekent dat je gelooft dat je ermee om kunt gaan, wat er ook gebeurt. Het is weten dat het leven niet tegen je is, maar met je meebeweegt – zelfs als de richting nog onduidelijk is.
En dat is een van de grootste les die ik onderweg heb geleerd: dat loslaten niet hetzelfde is als verliezen. Het is ruimte maken voor wat zich wil ontvouwen. En in die ruimte, tussen weten en niet-weten, daar leeft het vertrouwen.
