Sommige mensen dragen muziek niet alleen in hun vingers, maar in hun hele wezen. Emiel Scholsberg is zo iemand. Al sinds onze jonge jaren ken ik hem als een jongen/man die met zijn gitaar niet zomaar muziek maakt, maar mensen meeneemt. Op zomerkampen liep hij voorop als een moderne ‘rattenvanger van Hamelen’ – maar dan één die niet verleidde, maar verbond. Met een paar akkoorden kreeg hij een hele groep kinderen in beweging, op weg naar de centrale plek voor de dagopening. Groot van postuur, sterk van karakter, en bovenal groothartig en zacht vanbinnen.
Het is precies die combinatie – kracht en gevoeligheid – die in alles doorklinkt wat Emiel doet. Zijn muziek ademt menselijkheid: Verhalen van pijn, hoop en bevrijding, gedragen door de overtuiging dat we elkaar beter kunnen begrijpen als we leren luisteren – écht luisteren.
Ik vind het een eer om zijn verhaal hier te mogen delen, als onderdeel van mijn reeks over muziek en menselijkheid. Zijn woorden en muziek raken aan de kern van wat deze reeks voor mij betekent: Dat muziek niet alleen iets is wat we maken, maar ook iets wat ons herinnert aan wie we werkelijk zijn. Hieronder volgt zijn verhaal:
“Al sinds ik mij kan herinneren raken de verhalen van vluchtelingen van over de hele wereld mij diep – van de vroegste geschiedenis tot nu. Hun ontzagwekkende, ingrijpende ervaringen doen mij soms duizelen, en hun kracht en hun hoop vormen voor mij een voortdurende bron van inspiratie. De track “Aye Nana (Raw demo)” is de oorspronkelijke demoversie van het gelijknamige nummer dat in 2010 op mijn album Frimangron verscheen. Deze ruwe, ongepolijste opname heb ik destijds volledig in mijn eigen studio geproduceerd.
Het idee voor deze track ontstond destijds toen ik beelden zag van moeders met hun kinderen, op de vlucht door de dorre woestijn van Darfur. De verhalen van deze mensen gaan over pijn, verlies en ontbering – maar dus onvermijdelijk ook steeds over hoop, bevrijding en liefde. Het zijn geen verhalen van grote daden op een slagveld, maar juist van de anonieme helden – ongeacht leeftijd, geslacht of afkomst – en in het bijzonder van kinderen. Zij die, ondanks al het verdriet, een pure levenslust weten door te geven aan de wereld om hen heen. Zij die ons laten zien wat de mensheid nog te leren heeft.
Met “Aye Nana” heb ik geprobeerd mij te verplaatsen in een kind dat daar loopt – midden in die hel. Een meisje, dat haar vragen stelt aan haar moeder, zoals velen voor haar diezelfde vragen ongetwijfeld hebben gesteld aan hun moeders, de moeders van deze wereld (in Sranantongo is “nana” een woord voor “vrouwelijke voorouder”). Ik geloof erin dat het delen van verhalen mensen helpt zich in elkaar te verplaatsen. Dat zorgt voor meer begrip, meer zachtheid, en dus meer verbinding. Met mijn muziek wil ik daaraan bijdragen, door persoonlijke verhalen tot klinken te brengen.
De versie die ik nu uitbreng is de oorspronkelijke, rauwe demo van Aye Nana. Tijdens de opnamesessies in 2010 ontstond er een andere, lichtere versie die uiteindelijk op het album terechtkwam. Toch bleef juist die eerste, ongepolijste versie mij raken – de rauwe energie, de eerlijkheid ervan. In de zomer van 2025, toen ik in al mijn materiaal aan het grasduinen was, kwam ik deze opname weer tegen. Ze raakte me opnieuw, en ik voelde toen heel duidelijk:
“Dit wil ik delen, precies zoals het is”.”
