Al jarenlang vertel ik weleens half lachend dat ik de eerste ben in ons gezin met een volledig eigen naam. Dat klinkt kleiner dan het eigenlijk voelt. Pas wanneer je alle namen naast elkaar legt, zie je hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Mijn ouders heetten Willem Marten Hendrik Brinkman en Hendrika Riek Diepraam. En in de namen van mijn broers loopt die genealogische lijn bijna volledig door. Vrijwel iedere naam verwijst terug naar opa’s, overgrootvaders, ooms en bestaande familietakken binnen de families Brinkman familie en Diepraam familie.

Hoe langer je kijkt, hoe duidelijker het patroon wordt: De namen van mijn broers dragen de stamboom verder. En dan kom ik ineens: Ante Paul Christiaan. Drie namen die vrijwel nergens letterlijk terugkomen in de genealogische structuur van het gezin. Dat gegeven heeft mij altijd geraakt. Niet negatief. Integendeel zelfs. Ik ben er eigenlijk altijd ongelooflijk trots op geweest dat ik als eerste van de vijf jongens een volledig eigen identiteit meekreeg in mijn naam.

Of nou ja, bijna volledig. Want Paul komt wel degelijk terug in de familie. Alleen zelfs dát verhaal breekt alweer met de rest. Paul Diepraam, een voorouder aan mijn moeders kant, vertrok begin vorige eeuw met zijn minnares naar Amerika om daar een nieuw leven op te bouwen. Dat verhaal heeft altijd iets bijna romantisch ongemakkelijks gehad. Een beetje stoer. Een beetje fout. En ik maak daar weleens gekscherend een opmerking over: Lekker dan, ben ik dáár naar vernoemd?

Niet vanwege het vreemdgaan natuurlijk. Wel vanwege wat eronder zit, maar door het:
het breken met het bestaande,
het avontuur,
het vertrekken,
het zoeken naar een nieuwe wereld,
het kiezen voor een ander pad.

En juist dat raakt opvallend sterk aan hoe ik zelf in het leven sta. Hoe ouder ik word, hoe meer ik begin te voelen dat mijn naam minder gebouwd lijkt op het voortzetten van bestaande lijnen en veel meer op beweging, zoektocht en identiteit. Dat begon eigenlijk al bij Ante.

In mijn eerdere blog schreef ik al hoe mijn naam verbonden is aan het Scandinavische verhaal van een jongen die van noord naar zuid trekt op zoek naar een betere wereld voor zijn broertjes en zusjes. Jaren later liep ik zelf met Walking for Humanity van Noord-Nederland naar Zuid-Nederland vanuit precies datzelfde verlangen naar meer menselijkheid.

Daarna kwam Paul.

Niet alleen Paulus, in wie ik de worsteling herken tussen vuur, waarheid en menselijkheid, wel ook Paul Diepraam, de man die brak met het bestaande leven en vertrok naar een nieuwe wereld. Twee totaal verschillende verhalen, en toch raken ze voor mij allebei aan beweging, confrontatie en het zoeken naar een andere richting.

En uiteindelijk Christiaan.

Misschien nog wel de meest mysterieuze van allemaal. Mijn moeder heeft die naam later eigenlijk heel eenvoudig uitgelegd: Ze vonden hem gewoon mooi passen. Het was geen groot verhaal met een diep symbolische uitleg. Het was geen genealogie of familiestamboom, maar gewoon een naam die goed voelde naast de andere twee.

En eerlijk gezegd vind ik dat ergens juist mooi. Tegelijkertijd opperde mijn broer later dat de liefde van mijn ouders voor Scandinavië misschien toch ongemerkt meespeelde. Ante kwam al uit die Scandinavische verhalenwereld en ook Christian of Kristian voelt daar veel vanzelfsprekender thuis dan binnen de traditionele genealogische namenreeks van ons gezin,  vertelde hij mij. Misschien ontstaan sommige keuzes precies op die manier. Niet volledig bewust. Wel vanuit een sfeer, een gevoel of een wereld waar mensen zich diep mee verbonden voelen.

En misschien verklaart dat ook waarom mijn drie namen uiteindelijk zo anders aanvoelen dan die van mijn broers. Niet alsof mijn naam belangrijker is. Wel alsof hij minder gebouwd is op afkomst en meer op richting. Wanneer ik die drie namen nu naast elkaar zie, voelt het bijna alsof ze samen een levenslijn vormen.

Ante, werd de wandelaar (zie;
Paul, de worstelaar;
Christiaan, de zoekende.

De zoektocht naar gemeenschap, menselijkheid en geloof tussen mensen in plaats van binnen systemen. Niet een voorbestemd script. Niet alsof mijn leven al vastlag. Wel alsof bepaalde thema’s al vroeg ongemerkt met mij zijn meegegeven:

• wandelen,
• zoeken,
• losbreken,
• onderweg zijn,
• verbinding zoeken,
• botsen met systemen,
• proberen menselijk te blijven in een wereld die soms steeds harder lijkt te worden.

En misschien is dat uiteindelijk wat mij zo raakt in deze ontdekking. Mijn broers dragen vooral de geschiedenis van de familie met zich mee. En ik lijk als eerste degene geworden die een eigen richting op ging.