Soms kan één simpele vraag een wereld van verschil maken. *What if…* – twee woorden die je hele perspectief kunnen kantelen. Ik hoorde laatst een motivational speaker vertellen over zijn eigen strijd. Tijdens een ultramarathon, met een lichaam dat niet meer mee wilde en een geest die dreigde te breken, stelde hij zichzelf telkens maar die ene vraag: “What if I can pull this off?” Wat als het me tóch lukt? Wat als ik iets kan bereiken waarvan iedereen zegt dat het onmogelijk is? Het was precies die gedachte die hem door de donkerste momenten trok.

Die woorden raakten me, omdat ik ze herken. Ook ik heb op mijn wandeltocht vaak mijn eigen what if’s gehad. Maar mijn what if’s begonnen meestal aan de donkere kant. What if het me niet zou lukken? What if ik geen eten, onderdak of drinken zou vinden onderweg? What if ik ergens vast zou lopen, letterlijk of figuurlijk?

Toch gebeurde er iets bijzonders. Telkens wanneer zo’n negatieve gedachte opkwam, stond er een sterkere what if tegenover. Een what if die me vooruit trok. What if er in elk dorp iemand zou zijn die me wilde helpen? What if er wél een deur open zou gaan, juist op het moment dat ik dacht dat alles dicht zat? En elke dag groeide mijn geloof, omdat het elke keer weer lukte. Er wás altijd iemand. Er was altijd iets. Het vertrouwen in menselijkheid werd sterker dan de twijfel.

Natuurlijk waren er ook momenten van negativiteit. Mensen die me lieten voelen dat ik niet welkom was, die mijn idealen wegzetten als naïef of zinloos. Dat deed pijn en het bracht me soms aan het wankelen. Jullie hebben daarover kunnen lezen in mijn blogs tijdens Walking for Humanity. Maar ook toen was er een krachtiger what if die me overeind hield. What if ik gewoon blijf vertrouwen, blijf lopen, blijf geloven dat er meer goedheid is dan haat? Dat simpele zinnetje gaf me houvast, ook als de stormen om me heen hard bliezen.

Vandaag stel ik mezelf opnieuw die vraag. What if we extreemrechts kunnen verslaan? What if we Nederland weer mooi kunnen maken – een land waar verbinding en menselijkheid sterker zijn dan angst en verdeeldheid? Tijdens Walking for Humanity heb ik gezien hoeveel warmte, hulp en liefde er in dit land leeft. Ook bij de mensen die denken aan een radicaal of zelfs extreemrechtse regering. Ik heb ervaren hoe groot de kracht van gewone mensen is, die een deur openden, een maaltijd deelden, of simpelweg even naast me liepen. Hoe veel wij allemaal samen delen en hoeveel we hetzelfde willen. En dat hoeft niet over radicaal of extreem rechts, sterker nog, die gaan het niet oplossen.

En dus stel ik mezelf opnieuw die vraag: What if… we dit samen kunnen? Wat als wij, met al onze verschillen, besluiten dat we het haatzaaien en de leugens achter ons laten? Wat als we ons land niet overlaten aan schreeuwers, maar terugpakken met zachte kracht? Wat als menselijkheid echt de sterkste kracht blijkt te zijn?

Het mooie van een what if is dat het ons niet vastzet, maar juist opent. Het dwingt ons om te dromen, om ons voor te stellen hoe het óók kan. En als je het je eenmaal kunt voorstellen, dan kan je er ook naar handelen. Mijn wandeling liet me zien: er is altijd meer mogelijk dan je denkt.

Dus stel ik je deze vraag:
What if… we Nederland samen weer mooi maken?
Doe jij mee?