Het begon met een mail van school. Een zorgvuldig geformuleerde uitnodiging voor een informatieavond over een internationale uitwisseling. Een avontuur voor leerlingen, een bijzondere ervaring die bij kan blijven tot ver na het eindexamen. In de mail werd benoemd dat het spannend is, niet alleen voor de leerlingen, maar ook voor ouders. Dat raakte me, omdat het precies klopt. Dit is spannend. Je laat je kind los, vertrouwt het toe aan een ander gezin en stelt tegelijk je eigen huis open voor iemand die je nog niet kent.

Juist omdat het spannend is, verwacht je ontmoeting. Elkaar even zien. Andere ouders aankijken en herkennen wat er in je leeft. Niet om zorgen op te stapelen, maar om ze samen te dragen. In mijn hoofd hoorde bij deze fase geen link, maar een ruimte. Stoelen. Een tafel. Misschien koffie. Een gesprek dat niet alleen over formulieren en paspoorten gaat, maar ook over wat je voelt als ouder.

Toen bleek dat deze bijeenkomst online zou plaatsvinden, merkte ik weerstand bij mezelf. Geen afkeer van technologie, geen principiële strijd tegen online werken. Ik gebruik het zelf dagelijks. Maar dit voelde anders. Dit ging niet over informatie alleen. Dit ging over vertrouwen, loslaten en verantwoordelijkheid. Over kinderen in een leeftijd waarin alles in beweging is. En juist daar voelde een online bijeenkomst als een verarming.

Ik heb daarop gereageerd, in een mailwisseling die uiteindelijk ook de aanleiding werd voor De Kwestie die ik onlangs publiceerde. Ik vroeg of het mogelijk was deze bijeenkomst fysiek te organiseren, juist vanwege de persoonlijke en emotionele lading van deze stap. Mijn argument was niet dat online niet werkt, maar dat het iets mist. Dat ontmoeting iets toevoegt wat zich moeilijk laat digitaliseren.

De reactie vanuit school was correct, beleefd en consistent. Men gaf aan dat deze bijeenkomsten al jaren online plaatsvinden, dat dit praktische voordelen heeft en dat de ervaring leert dat ook online ruimte is voor vragen en gesprek. Mocht dat onvoldoende zijn, dan is er altijd nog de mogelijkheid om via de mentor een persoonlijk gesprek te voeren.

Ik begrijp die redenering. Echt. Ik snap hoe organisaties werken, hoe agenda’s vollopen en hoe keuzes gemaakt worden. Toch bleef er iets knagen. Niet omdat mijn voorstel werd afgewezen, maar omdat wat ik probeerde te benoemen nauwelijks werd geraakt. De spanning werd erkend, maar tegelijk werd die spanning vooral benaderd als iets wat je kunt managen met goede uitleg en duidelijke procedures.

Daar zit voor mij de pijn. Niet in het besluit zelf, maar in wat het besluit zichtbaar maakt. Dat menselijkheid steeds vaker wordt georganiseerd als uitzondering. Dat ontmoeting iets wordt voor wanneer er een probleem is, in plaats van iets wat preventief ruimte krijgt. Terwijl juist bij spannende momenten ontmoeting de basis kan zijn waarop vertrouwen groeit.

In De Kwestie heb ik deze situatie geanalyseerd vanuit het spanningsveld tussen systeemlogica en menselijkheid. In deze blog wil ik vooral delen wat het met mij deed. Als ouder. Als mens. Als iemand die gelooft dat onderwijs niet alleen draait om wat kinderen leren, maar ook om wat volwassenen voorleven.

Want wat leren we kinderen wanneer we zeggen dat iets spannend is, maar elkaar vervolgens niet opzoeken? Wat geven we mee als nabijheid iets wordt wat je moet aanvragen, in plaats van iets wat vanzelfsprekend is? En wat verliezen we als we steeds efficiënter worden, maar ongemerkt armer in ontmoeting?

Dit is geen aanklacht tegen een school of tegen mensen die hun werk zorgvuldig doen. Het is ook geen pleidooi om alles weer “zoals vroeger” te doen. Het is een vraag die blijft hangen, juist omdat hij niet eenvoudig te beantwoorden is.

Wanneer is iets spannend genoeg om elkaar echt te ontmoeten?

Misschien begint menselijkheid precies daar: niet bij het perfecte antwoord, maar bij het durven stellen van die vraag.