Over feedback, ongemak en echte zorg

In een gesprek tussen Simon Sinek en Trevor Noah valt een ogenschijnlijk simpele, maar confronterende tegenstelling: niceness versus kindness. Twee woorden die we vaak door elkaar gebruiken, maar die in de praktijk iets totaal anders betekenen.

En juist dát verschil raakt de kern van coaching, leiderschap en menselijk samenwerken.

Aardig is een optreden

Trevor Noah verwoordt het scherp: niceness is de performance van kindness. Aardig zijn is vaak zichtbaar, sociaal wenselijk en comfortabel. Glimlachen. Mee knikken. Iets niet zeggen om de sfeer goed te houden. Het is gedrag dat vooral gericht is op het vermijden van spanning – bij jezelf én bij de ander.

Maar aardig zijn vraagt zelden moed.

Kind zijn is handelen

Kindness daarentegen is actie. Het is iets dóén, niet iets laten zien. Soms zacht, soms stevig, maar altijd met het welzijn van de ander als uitgangspunt – ook als dat tijdelijk ongemak oplevert.

Simon Sinek raakt hier een gevoelige snaar:

Harde feedback geven kan niet aardig zijn, maar wél vriendelijk. Geen feedback geven is misschien aardig, maar niet vriendelijk.

In coaching zie ik dit voortdurend terug. Niet zeggen wat je ziet. Niet benoemen waar iemand zichzelf in de weg zit. Niet spiegelen wat wringt. Dat voelt prettig op de korte termijn, maar laat iemand op de lange termijn alleen.

Het ongemak durven dragen

Trevor Noah geeft een klein, bijna banaal voorbeeld: iemand heeft iets op zijn gezicht en niemand zegt het. Iedereen is “aardig”. Maar niemand is vriendelijk.

Waarom?

Omdat vriendelijkheid vraagt dat je bereid bent het ongemak te dragen – dat kleine moment van spanning, schaamte of frictie – zodat de ander verder kan.

En precies dát is waar coaching, leiderschap en echte samenwerking over gaan:

• Durf ik te zeggen wat gezien moet worden?
• Durf ik iets te benoemen dat het even pijn doet?
• Kan ik nabij blijven, juist wanneer het niet comfortabel is?

Coaching is zelden aardig – maar vaak vriendelijk

Goede coaching draait niet om bevestiging, maar om beweging. Niet om pleasen, maar om perspectief. Dat betekent soms:

• feedback geven die niet leuk is om te horen,
• een patroon benoemen dat iemand liever niet ziet,
• een vraag stellen die stilte oproept.

Dat is niet altijd aardig.
Maar het is zorgzaam. En uiteindelijk bevrijdend.

Een uitnodiging

Misschien is de vraag die dit gesprek ons stelt geen theoretische, maar een praktische:

Waar ben ik vandaag aardig geweest, terwijl vriendelijkheid gevraagd werd?

Niet als verwijt.

Maar als uitnodiging om het ongemak niet langer te vermijden – en daarmee de ander én jezelf serieuzer te nemen.

Want echte vriendelijkheid vraagt geen glimlach.
Ze vraagt moed.