In een wereld waarin sollicitatieprocedures vaak bestaan uit strak geregisseerde gesprekken, gestandaardiseerde vragen en algoritme-gestuurde selectietools, is het makkelijk om te vergeten dat er achter elk CV een mens schuilgaat. Een verhaal. Een karakter. Een potentieel.

We zoeken naar de perfecte kandidaat met de juiste diploma’s, competenties en ervaring — en verliezen daarmee soms uit het oog dat werk niet alleen draait om vaardigheden, maar vooral om mensen. Om wie ze zijn, waar ze vandaan komen, wat hen drijft. En vooral: wat ze kunnen worden, mits ze gezien en gehoord worden.

Ik wil je meenemen naar het moment waarop ik mijn allereerste echte baan kreeg. Een moment dat niet draaide om de vraag wat ik kon, maar wie ik was. En dat veranderde alles.

Het telefoontje dat ik weigerde

Het begon allemaal met mijn broer. Hij werkte bij een IT-bedrijf en was enthousiast over zijn baan, zijn werkgever én over mij. Hij wilde me graag binnenhalen. Zonder dat ik het wist, had hij zijn baas over mij verteld. Die wilde me graag spreken. Toen mijn broer mij vroeg contact op te nemen, weigerde ik. Ik had immers totaal geen ervaring in de IT en voelde me simpelweg niet gekwalificeerd. Wat had ik daar te zoeken?

Maar zijn baas hield vol. Hij wilde me alsnog spreken. Gewoon even kennismaken. Uiteindelijk stemde ik toe en reed ik na een werkdag in mijn tijdelijke baan rechtstreeks door naar het bedrijf. In mijn werkkleding, niet gekleed op een sollicitatiegesprek. Tot mijn verrassing trof ik daar de directeur zelf. Ook hij was in een soortgelijk kloffie: nuchter, toegankelijk. Geen pakken en stropdassen. Geen afstand. Gewoon mens tot mens.

Een gesprek over volleybal

Het gesprek duurde een uur. We spraken over van alles, maar bovenal over volleybal — mijn sport, mijn passie. Over teams, coaching, winnen en verliezen. Na ongeveer een uur vroeg ik hem: “Waarom praten we eigenlijk al die tijd over volleybal?” Zijn antwoord verraste me, maar raakte precies de kern. En toen bood hij me een baan aan, met een boodschap die ik nooit ben vergeten:

“Wat je niet kan, kan ik je leren. Wie je bent, kan ik je niet leren.”

Menselijkheid als sleutel tot potentieel

Ik werd aangenomen zonder ervaring, zonder voorbereiding, zonder sollicitatiebrief. Niet omdat ik de beste papieren had, maar omdat iemand bereid was verder te kijken dan mijn CV. Iemand die nieuwsgierig was naar wie ik ben, wat mij beweegt en wat ik kon betekenen. Iemand die menselijkheid voorop stelde.

En ja, het was mijn eerste baan. Maar het werd ook het begin van een reis waarin ik groeide, leerde, faalde en opnieuw opstond. Omdat iemand in mij geloofde. Niet op basis van een functiebeschrijving, maar op basis van een gesprek. Een menselijk gesprek.

Solliciteren kan ook anders

Wat als we sollicitatieprocedures wat menselijker zouden maken? Wat als we vaker de vraag zouden stellen: “Wie ben jij?” in plaats van alleen: “Wat kun je?” Wat als we kandidaten niet alleen als invullers van vacatures zien, maar als mensen met een verhaal en potentie?

Menselijkheid in sollicitatieprocessen is geen zwakte. Het is een kracht. En misschien wel de sleutel tot loyale, betrokken medewerkers die niet alleen goed zijn in hun werk, maar ook echt passen in je organisatie.

Want wat iemand niet kan, kun je leren. Maar wie iemand is – dat is het fundament waarop alles rust.