Een ontmoeting in Ruinen
Op 25 juli liep ik mijn tweede oefentocht in aanloop naar Walking for Humanity. Een bescheiden tocht van zo’n 13 kilometer – maar het werd een dag die me diep raakte. Want soms is het niet de afstand, maar wat je onderweg tegenkomt dat het verschil maakt. Het Drentse landschap was prachtig. Een afwisseling van bos en open veld, met slingerende paden, wuivende grassen en die karakteristieke stilte die je alleen in Drenthe vindt. Een koe in de verte, een paddenstoel onder een boom, een zandpad dat nergens heen leek te gaan maar toch de juiste weg bleek te zijn.
Ik liep in rust. Testte mijn spullen, luisterde naar m’n voeten, liet de wind m’n gedachten leegwaaien. Alles ging goed – maar ik wist nog niet dat het hoogtepunt van deze wandeling pas aan het eind zou komen. In Ruinen, vlak voor ik mijn route wilde afronden, stond hij daar. Een man van 85. Voor zijn huisje. Een klein, oud huisje met een nette tuin. Hij keek op, knikte, en vroeg: “Waar gaat de reis naartoe?” Dat ene simpele zinnetje was genoeg.
Ik vertelde hem over Walking for Humanity – over de 26 dagen wandelen, de AZC’s, de verhalen van hoop en verlies, en de oproep tot menselijkheid. Hij luisterde. En begon toen zijn eigen verhaal te delen.
Als jonge man werkte hij in Zierikzee, maar woonde in Ruinen. Elke maandag vertrok hij met het openbaar vervoer naar Arnhem. Daar stapte hij achterop de motor van een collega, en samen reden ze richting Zeeland. De hele week sliep hij bij gastgezinnen. Op vrijdag weer terug. Het was zwaar, maar zo hoorde het toen.
Hij vertelde over de tijd dat hij met zijn vrouw in een stacaravan bij Rotterdam woonde. En toen, eindelijk, vonden ze hun plekje weer in Ruinen. Ze kochten een huisje – precies dat huisje waar hij nu nog altijd woonde – voor 20.000 gulden. “Alles bij elkaar gespaard,” zei hij, met een mengeling van trots en weemoed. En daar stond hij dus. In de voortuin van het leven dat hij samen met zijn vrouw had opgebouwd. In een verhaal van eenvoud, volharding en liefde. Geen groot gebaar. Geen heldendaden. Gewoon: trouw zijn. Doorgaan. Blijven. En onderweg iets opbouwen wat standhoudt.
Ik mocht even luisteren. En dat is precies wat ik met Walking for Humanity hoop te doen. Niet alleen kilometers maken, maar ook ruimte maken. Voor verhalen zoals deze. Voor echte ontmoetingen, die je pas vindt als je bereid bent te vertragen.
De wandeling zelf was mooi. Maar dit gesprek, in die voortuin in Ruinen, was het échte geschenk van de dag. En dat neem ik mee, op weg naar 1 augustus.
➡️ Steun Walking for Humanity via: W4H Gofundme
