Over schrijven, richting en een nieuwe fase

Sinds 27 juli 2025 heb ik letterlijk elke dag een blog geplaatst. Geen uitzondering. Geen pauze. Soms zelfs meerdere blogs op één dag. Wat begon als een dagboek voor mijn tocht, ging over in een experiment, maar werd een gewoonte. En wat een gewoonte werd, groeide uit tot een vast onderdeel van mijn leven. Niet omdat het moest, maar omdat het niet meer weg te denken is. Schrijven is voor mij een manier geworden om te reflecteren, te ordenen en betekenis te geven aan wat ik meemaak en zie gebeuren.

Na ruim een half jaar dagelijks publiceren voelt het nu wél tijd om het roer iets om te gooien. Niet om minder te schrijven – dat ga ik niet doen – maar om breder te schrijven. Met meer ruimte voor diversiteit in onderwerpen, invalshoeken en perspectieven.

Eerst een kijkje in de keuken

Dagelijks publiceren is niet altijd haalbaar. Tijdens Walking for Humanity lukte dat nog vanzelfsprekend, maar in het dagelijkse leven werkt het anders. Er gebeuren dingen, ik ontmoet mensen, zie ontwikkelingen – in de maatschappij, in de politiek, in het (werkende) leven – die me raken. Vanuit mijn wens om bij te dragen aan een mooie wereld vol menselijkheid, bleef mijn aandacht de afgelopen tijd sterk op dat thema gefocust. Zeker omdat ik zie hoe menselijkheid steeds vaker onder druk staat. Vooral in de radicaal- en extreemrechtse politiek, maar ook in het commerciële denken waar rendement soms belangrijker lijkt dan mensen.

Mijn manier en frequentie van schrijven is daarbij grillig maar eerlijk: als mijn hoofd “aan” staat, schrijf ik meerdere blogs achter elkaar. Vaak vanuit één lijn of gedachte, maar telkens met een andere invalshoek. Die blogs plan ik vervolgens vooruit – niet lukraak, maar bewust gespreid. Ik houd daarvoor een planning bij: onderwerpen, publicatiedagen, en de bijbehorende post-momenten voor Instagram/Facebook (meestal op de avond) en LinkedIn (de ochtend erna).

Structuur die hielp

In de loop der tijd ontstond er ritme:

• Donderdag: coachblogs
• Vrijdag: politiek (in de actualiteit)
• Zaterdag: menselijkheid door, met of in muziek
• De rest van de week: zakelijk, reflecterend, observerend

Alles met één rode draad: menselijkheid zichtbaar maken. Of juist het gebrek eraan benoemen, om te laten zien waarom die menselijkheid zo hard nodig is. Al ben ik er geregeld van afgeweken, dit werd wel mijn houvast.

Een paar maanden geleden kwam daar De Kwestie bij: een vast onderdeel op vrijdag, exclusief op LinkedIn en op de zakelijke site van I-Cons. Een dilemma dat iemand aandraagt – uit mijn netwerk of inmiddels ook daarbuiten – waarop ik mijn antwoord en advies geef. Zonder vastgeroeste kaders. Zonder “zo hoort het”. Dat levert soms verrassend werkbare oplossingen op. En soms niet. Ook dat is prima. Als het iemand helpt om met een “out of the box” inkijkje een “inside the box”-oplossing te vinden, is dat wellicht nog wel mooier…

Maar nu…. Een nieuwe fase

Vanaf nu gaat het anders. Niet rigoureus, maar wel bewust. Ik voel dat ik breder wil schrijven. Meer onderwerpen wil aanraken. Dat heeft alles te maken met mijn nieuwe werk bij Uw-Topia, waar ik me mag bezighouden met duurzame en circulaire onderwijshuisvesting. Werken aan plekken waar kinderen leren, groeien en zichzelf mogen zijn. Niet alleen voor nu, maar ook voor volgende generaties.

Die toekomstgerichtheid zit al jaren in mij. Niet voor niets heet mijn eigen organisatie Ideas4Life.pro, en draag ik mijn blogs onder de naam (en op de site) Ideas4life.blog. Menselijkheid blijft daarin een kernwaarde – die laat ik nooit los.

Walking for Humanity blijft eveneens bestaan. Tussen alles door werk ik aan het boek over mijn Pieterpad-tocht van vorig jaar. Blogs die écht vanuit dat gedachtegoed geschreven worden, blijven die categorie houden – met de herkenbare sepia W4H-banner. Andere blogs krijgen een neutralere uitstraling.

Daarnaast zullen er blogs verschijnen over onderwijs, onderwijshuisvesting, duurzaamheid en alles wat ik onderweg tegenkom. Ook de bestaande categorieën blijven bestaan en probeer ik op dezelfde vaste momenten te blijven publiceren. En ja, ook mijn ervaringen als invalchauffeur bij Willemsen-De Koning krijgen een eigen plek.

Meer diversiteit, één kern

Het wordt dus meer divers. Breder. Minder in hokjes. Maar met één duidelijke gemeenschappelijke deler: schrijven over wat de wereld mooier maakt – of kan maken. En het benoemen van wat die schoonheid onder druk zet, als dat nodig is.

Ik kies dus niet voor minder, maar voor meer ruimte. Meer onderwerpen. Meer perspectieven. Met dezelfde intentie als altijd: bijdragen aan een wereld die menselijker mag zijn. Je bent natuurlijk welkom om mee te blijven lezen.