We zijn een paar dagen het nieuwe jaar in. De lijstjes zijn geschreven, de woorden uitgesproken, de goede voornemens gedeeld. Gezondheid. Rust. Focus. Verandering. Misschien zelfs geluk. En toch… precies in deze dagen, waarin alles nog open ligt en tegelijk alweer schuurt, komt die ene songtekst bovendrijven. Een lied uit 1999, van City to City, dat onverwacht actueel blijkt: The Road Ahead.

The road ahead is empty / It’s paved, with miles of the unknown.

Dat is misschien wel de meest eerlijke openingszin die je kunt horen aan het begin van een nieuw jaar. Geen belofte. Geen routekaart. Geen garantie. Alleen een weg. Leeg, en tegelijk vol van het onbekende. Precies dat ongemak proberen we vaak te bezweren met voornemens. Alsof we met genoeg plannen het onbekende kunnen temmen. Alsof richting hetzelfde is als zekerheid.

Maar dit lied doet iets anders. Het haalt de illusie onderuit.

Whatever seems to be your destination / Take life the way it comes, take life the way it is.

Dat is geen passiviteit. Het is ook geen berusting. Het is eerder een uitnodiging tot eerlijkheid. Je kunt een bestemming kiezen, ja. Je kunt dromen hebben, doelen formuleren, verlangens koesteren. Maar het leven laat zich niet dwingen in Excel-kolommen of jaarkalenders. De weg geeft geen belofte af. Niet vooraf. Soms zelfs niet onderweg.

Horizon in the distance / So close, and yet so far away.

Wie ooit echt onderweg is geweest – te voet, in stilte, of gewoon in het leven zelf – herkent dit. De horizon lijkt bereikbaar. Nog even. Nog die bocht. Nog dat ene besluit. En dan, bij aankomst, blijkt het anders te zijn dan gedacht. Niet slechter per se. Soms wel pijnlijker. Soms leeg. Soms bevrijdend. The dream has flown away, zingt het lied. Niet om cynisch te zijn, maar om te laten zien dat dromen veranderen zodra je ze nadert.

Wat me raakt, is dat angst in dit lied geen hoofdrol krijgt.

And fear is not here to stay.

Angst hoort erbij, ja. Onzekerheid ook. Incertainty as your guide. Maar ze zijn niet blijvend. Ze lopen met je mee, een stuk, en verdwijnen weer. Net als regen op de voorruit. Raindrops on your windscreen. Ze komen van boven – of dat nu hemel of hel is – maar ze bepalen niet blijvend waar je heen gaat. Je blijft rijden. Soms het licht in, soms de duisternis in. Beide horen bij dezelfde weg.

En dan die zin die misschien wel het meest schuurt aan het begin van een nieuw jaar:

The road ahead never answers any questions.

Dat botst met hoe we vaak starten. We willen antwoorden. Duidelijkheid. Zekerheid over morgen, over werk, relaties, gezondheid, betekenis. Maar deze song zegt: de weg zwijgt. Je krijgt geen uitleg vooraf. En zelfs onderweg blijft veel onuitgesproken. Nothing is sure along the way, not even tomorrow.

Dat klinkt somber, maar voor mij zit hier juist ruimte. Vrijheid ook. Want als de weg geen beloftes doet, hoef jij ze ook niet allemaal waar te maken. Je hoeft niet te weten waar je exact uitkomt. Je hoeft alleen bereid te zijn om te gaan. Om te bewegen. Om te leven zoals het komt, en zoals het is.

Misschien is dat wel de les van deze tekst, zo aan het begin van het jaar. Niet minder dromen. Niet minder verlangen. Maar minder kramp. Minder doen alsof we controle hebben over wat per definitie open is. De weg vooruit is soms een snelweg. Soms een doodlopende straat. En vaak ontdek je dat pas als je er al op zit.

With miles of the unknown ahead of you…

Dat is geen dreiging. Dat is een werkelijkheid. En misschien, heel misschien, ook een uitnodiging. Om dit jaar niet te beginnen met beloften aan jezelf die je moet waarmaken, maar met vertrouwen dat je onderweg leert wat je nodig hebt. Stap voor stap. Zonder garantie. Maar wel in beweging.