Vandaag een bijzondere etappe. Eigenlijk had ik deze gisteren al willen lopen, maar het besluit om een dag langer te blijven bij Meb en zijn gezin voelde goed. Was goed. Zie daarvoor de blog van gisteren. Vandaag was het zover – en met een extra bijzonder tintje: Meb liep mee.

Na een rustig ontbijt met z’n tweeën worden Milena en de kinderen wakker. De jongens zijn teleurgesteld dat ik alweer vertrek en willen dolgraag mee. Maar probeer maar eens aan twee kinderen uit te leggen dat één keer twintig kilometer lopen toch echt iets anders is dan vier dagen lang vijf kilometer per dag wandelen. Ze zwaaien ons enthousiast uit.

We zijn net op pad als we een man ontmoeten die ook het Pieterpad loopt. In twintig etappes, waarbij hij in de weekenden naar huis gaat en doordeweeks flinke afstanden maakt – gemiddeld zo’n 30 kilometer per dag. Hij loopt stevig door, op weg naar zijn dagdoel. Even een kort praatje, en hij is weer verdwenen.
Niet veel later komen we een oudere dame tegen met een grijze, wat stramme hond. Die laatste blokkeert ons pad – letterlijk – door voor ons te gaan staan en te bedelen om een aai. We raken aan de praat met haar baasje. Ze vertelt openhartig over een spannende week: haar hond werd ineens ernstig ziek en ze dachten dat het einde nabij was. Maar de medicatie sloeg aan. Ze is weer terug, en dat doet wat met je. Emoties, liefde, zorg – soms zit menselijkheid gewoon in de band met je huisdier.

Halverwege de route zien we een klein bordje: “Kom es an.” Het staat net naast de route, een klein huisje in het bos naast een woning. Nieuwsgierig slaan we het bospad in. Het blijkt een charmant, zelfbedieningshuisje vol lekkernijen. Geen personeel, geen prijslijst – alleen een vriendelijk briefje met het verzoek: “Geef wat jij het waard vindt.” De werkwijze doet denken aan De Kajuit van dag 2, maar de setting is anders. Hier geen open veld, maar bos en stilte. Terwijl we even pauzeren en wat uitzoeken om mee te nemen, raken we in gesprek met een andere bezoeker: Pieter-Jan van Merendonk. Net als wij wandelaar – en zichtbaar geraakt door het doel van Walking for Humanity. Het gesprek raakt hem. En ons.

Hij noemt ons “goede mensen”. We nemen het compliment aan, maar later praten we er nog even over door. Waarom worden we als ‘goed’ gezien? We doen gewoon. Proberen mens te zijn. Pieter-Jan keert later nog even terug en drukt ons spontaan een donatie in de hand. Als hij weer vertrekt, kijken Meb en ik elkaar aan… Wat is het toch bijzonder om onderweg steeds zulke mensen tegen te komen.

We lopen verder. De tijd lijkt sneller te gaan als je samen loopt. In Middenlaren mis ik de routepaaltjes terwijl ik zoek naar de juiste afslag. Meb ziet echter een bord dat ik over het hoofd zie: een verwijzing naar hunebedden. We besluiten van de route af te wijken. En terecht. Want hier staan niet één, maar twee hunebedden – in elkaars verlengde. Een indrukwekkend gezicht. Daar raken we in gesprek met drie mensen: twee dames en een man, waarvan één uit Italië. Ze vertellen dat ze exact vijftig jaar geleden elkaar leerden kennen. En op de dag af zijn ze nu, na al die tijd, weer samen op reis.

“Puur toeval,” zegt een van hen. Ik reageer dat ik niet in toeval geloof, en vertel kort over mijn visie daarop. (Op mijn blog www.ideas4life.blog kun je daar trouwens meer over lezen.) Een van de vrouwen kijkt me verbaasd aan – het blijkt Anne Heleen Bijl te zijn, TedX-spreker over… precies dit onderwerp: “Remarkable coincidence”. Het was geen verbazing, maar herkenning. Meb raakt met haar in gesprek over Afrika. Zij kent mensen met dezelfde achternaam als Meb. Er worden herinneringen opgehaald, verhalen gedeeld, een stukje herkenning gevonden. Wat een onverwacht en bijzonder moment. We wisselen LinkedIn-gegevens uit en nemen afscheid.

Niet veel later bereiken we Zuidlaren. We ploffen neer op een bankje tegenover het beeld van Berend Botje. Eindelijk weet ik hoe het afloopt – het kinderliedje liet hem immers ‘nooit meer om’ gaan, maar blijkbaar is hij toch in Zuidlaren aangekomen. Een jeugdtrauma opgelost.

We bekijken hoe Meb zijn terugreis kan aanvangen en hij pakt even later de bus bij het Brinkhotel in het centrum. En ik? Ik besluit daar even naar binnen te lopen. Ik krijg een kamer aangeboden. Zomaar. Wat een verrassing. Even later loop ik Italiaans restaurant Saporie la Fiera binnen, waar Sophie spontaan besluit mijn initiatief te steunen met een heerlijke pizza van het huis. Zo sluit ik de dag af – gevoed, voldaan en geraakt.

Vandaag heb ik Walking for Humanity met zoveel mensen kunnen delen. Maar de meeste betekenis zat in het samen lopen met Meb. Mijn inspiratiebron, mijn vriend, die ooit moest vluchten en vandaag aan mijn zijde liep. We deelden verhalen. We deelden stiltes. En bovenal: we hoefden niets. We mochten gewoon zijn. Want naast de vele ontmoetingen, was er ook de ontmoeting met elkaar. Een dag samen zonder moeten, maar vol delen. Meb vertelde openhartig over zijn vlucht, zijn angsten, zijn hoop – en over de liefde voor Milena, die hem erdoorheen trok. Hij is nu weer thuis, bij zijn gezin. En ik voel me rijker. Wat ik met zijn verhaal ga doen, weet ik nog niet. Maar dat ik er iets mee wil, is zeker.

Tot morgen.

PS. Wil je Walking for Humanity blijven volgen? Of mijn missie steunen voor een Nederland vol menselijkheid? Kijk op w4h.site Daar vind je alle opties om te volgen: Instagram, Facebook en Polarsteps