Een tijdje terug verstoorde ik, volslagen per ongeluk, de kerkdienst in Meppel. Mijn vriendin stuurde mij een WhatsApp-berichtje. Mijn telefoon stond op stil, zelfs de trilfunctie stond uit. Het berichtje kwam binnen op mijn horloge. Dat is zo subtiel, dat voel ik alleen maar (denk ik). Ik pakte mijn telefoon – het was tijdens het kinderverhaal – om het berichtje even snel te lezen en natuurlijk te beantwoorden. Geen probleem, toch?

Via de taskmanager wilde ik naar WhatsApp gaan, maar ik klikte net niet goed: Instagram opende op een reel met achtergrondmuziek van Kate Bush – Running Up That Hill. Waar mijn geluid voor meldingen netjes op stil stond, stond het volume voor audio nog vol aan. In mijn auto luister ik steevast Spotify en dus is dat volume indrukwekkend hoog. Resultaat: een paar seconden – het zullen er twee of drie zijn geweest – schalde dit, overigens prachtige, nummer door de kerkzaal.

Het verhaal viel stil.
De kerk viel stil.
De kopjes draaiden zich om.

Het schaamrood maakte heer en meester van mij. Kort daarna werd de dienst hervat en was er kennelijk voldoende begrip voor mijn domme fout. Geen boze woorden, geen boze blikken meer. Gelukkig. Maar er gebeurde wél iets anders. Een dame in de rij voor me krabbelde iets op een klein papiertje, draaide zich half om en gaf het aan me:

“Nu zie ik wel Kate Bush voor me die een heuvel op rent.”

Ik kon er – in mijzelf, om niet nogmaals de dienst te verstoren – wel om lachen. Waarom wist ik op dat moment niet, maar het nummer liet me die dag niet meer los. Het beeld uit de clip van het liedje bleef mij bezighouden. Thuisgekomen draaide ik het nummer een aantal keer achter elkaar, luisterde naar de tekst en ineens begreep ik waarom dit lied op deze manier onder mijn aandacht kwam. Het is de beeldspraak die bleef hangen…

“Het lied is het onderwerp voor een blog, omdat het ons iets leert over menselijkheid”, voelde ik aan alles. Waar het eigenlijk een liefdeslied is waarin twee mensen er alles aan willen doen om de ruimte tussen elkaar te verkleinen, kun je het ook zien als een les in hoe wij als mensen proberen de kloof tussen onze werelden te overbruggen.

De heuvel tussen twee mensen

De afgelopen maanden heb ik gemerkt dat menselijkheid vaak begint op de plek waar we elkaar níet begrijpen. Waar woorden tekortschieten, waar intenties botsen, waar iemand iets voelt wat jij niet kunt zien – of andersom. Precies daar, in dat stille gat tussen twee mensen, ontstaat het verlangen dat Kate Bush zo mooi vangt in Running Up That Hill: het verlangen om even van plek te ruilen, om te voelen wat de ander voelt, om de afstand tussen twee werelden kleiner te maken.

Tijdens Walking for Humanity kwam ik dat verlangen telkens opnieuw tegen. Soms in gesprekken met mensen die hun land moesten verlaten en hier, op een koude ochtend, opnieuw moesten beginnen. Soms in ontmoetingen met wandelaars, vrijwilligers, toevallige voorbijgangers die hun verhaal met mij deelden. En soms in mezelf – wanneer ik probeerde te begrijpen hoe iemand tot bepaalde keuzes komt, waarom iemand zich vastklampt aan angst of wantrouwen, of waarom iemand zich juist openstelt.

En telkens voelde het alsof ik een heuvel op liep. Niet eentje van heide of zand, maar een innerlijke. Een hill van misverstanden, pijn, aannames, verschil in achtergrond – de heuvel die tussen mensen in staat. En misschien is dat wat menselijkheid écht vraagt: dat we die heuvel tóch beklimmen. Niet om boven te komen, maar om de ander halverwege te ontmoeten. Want wat Kate Bush zingt – dat verlangen naar een “deal with God”, om van plek te ruilen – dat is precies waar menselijkheid begint. Niet in het winnen van een discussie. Niet in het gelijk halen. Maar in het fluisterzachte:

“Wat als ik even in jouw schoenen zou kunnen staan?”

Op het Pieterpad merkte ik dat er momenten zijn waarop dat bijna lukte. Een blik, een gedeelde stilte, een kort gesprek dat meer zegt dan een heel boek. Soms hoef je niet letterlijk van plek te ruilen om elkaar te begrijpen. Soms is het genoeg om even te stoppen, je ogen op te tillen, en te zien dat we allemaal onze eigen heuvel op rennen – soms wanhopig, soms moedig, soms met de laatste kracht die we hebben.

Walking for Humanity is misschien niets anders dan dat: te erkennen dat ieder mens zijn eigen berg draagt, en dat de wereld zachter wordt als we die van elkaar proberen te begrijpen.

En misschien is dat de enige deal die we werkelijk kunnen sluiten:
Niet met alleen God, maar ook met elkaar.