De ochtend begint traag – maar goed. Terwijl de regen onafgebroken op het dak tikt, geniet ik van een heerlijk ontbijt bij Eliane van Krakende Wagens. Alles aan deze plek klopt. Het voelt warm, oprecht en vol aandacht. Buiten is het nat en grijs, maar binnen is het licht, stil en aangenaam. Ik vertrek pas laat in de ochtend. Niet alleen vanwege de regen, maar ook omdat ik hier simpelweg nog even wilde zijn.

Met die warmte nog in mijn rugzak loop ik Winsum uit – en al snel kom ik Frank tegen, samen met zijn hond Max. We maken even een praatje. Hij vertelt dat hier in Winsum een AZC zit. “En daar zijn we blij mee,” zegt hij. “Het gaat hier zo mooi en fijn.” Zo eenvoudig kan menselijkheid klinken.

We hebben het even over hoe bijzonder dat eigenlijk is – en hoe het in andere delen van het land zó anders klinkt. Frank wil me iets geven. Hij stelt voor om samen terug te lopen naar een kaasboerderij, een klein stukje kaas als gebaar. Maar het is bijna een kilometer terug – en met een lange etappe voor de boeg sla ik vriendelijk af. Even later stopt hij alsnog en geeft me contant geld. “Dan maar zo,” zegt hij met een glimlach. Ik ben er stil van. We wensen elkaar een goede tocht en vervolgen ieder ons eigen pad.

Ongeveer halverwege de route snap ik even niet wat ik zie. Uit het maaiveld steekt de kajuit van een rivierschip. Het lijkt alsof dit schip hier gestrand of begraven is. Dichterbij zie ik dat het een kiosk is: De Kajuit. Een plek waar je koffie, thee, frisdrank, ijs en wat lekkers kunt kopen – maar er is niemand te bekennen.

Er ligt een handgeschreven briefje met een QR-code. Help jezelf, vertrouw op de ander.
Ik breek mijn principe om onderweg geen geld uit te geven. Want wat hier gebeurt, is precies waar Walking for Humanity over gaat. Ik betaal voor een blikje fris en een Cornetto – en ga op het bankje zitten. Eerst eet ik mijn meegenomen lunchpakket, daarna wacht ik op mijn belmoment met RTV Apeldoorn.

Het waait hard – buiten bellen is geen optie – dus blijf ik nog even in deze vreemde, charmante plek. De uitzending verloopt goed. Ik mag vertellen over de tocht, mijn doel, en de hoop op een vriendelijker Nederland. Ze gaan me volgen. Volgende week weer, en op de laatste zaterdag nog een keer.
Tijdens het wachten schuift een gezin aan. Twee tienerzonen, een moeder en vader. Ze komen uit Vlissingen en zijn net als ik onderweg naar Groningen. Daar nemen ze een lang weekend rust, en daarna lopen ze de volgende acht etappes van het Pieterpad.

Ook zij delen hun verhaal. Hij heeft net een nieuwe baan, eindelijk op zijn plek na wat omzwervingen. Zij – bijna tien jaar geleden genezen van borstkanker – werkte in de zorg, met plezier. Deels afgekeurd, maar inmiddels bouwt ze langzaam aan haar eigen massagepraktijk. “Handig op zo’n wandeltocht,” lacht ze.
Ze kijken rond over het landschap. “Dit doet iets met je,” zegt ze. “De uitgestrektheid opent je geest. Je wordt bijna gedwongen om na te denken over het leven. Het werkt helend.”

Maar vlak voor Groningen gaat het mis.

Ik loop op een prachtig, maar smal pad. Een fietser komt eraan, dus ik wijk uit naar het hoge gras. Ik zie de ongelijkheid in de bodem niet en mijn linkerknie draait mee… maar niet zoals hij hoort. Het lopen wordt moeilijker. Pijn onder de knieschijf. Niet fijn.

Gelukkig is mijn overnachting bij Meb – een goede vriend die ik zo’n negen jaar geleden ontmoette bij het AZC in Apeldoorn. Hij moest destijds vanwege de grillige asielwetten naar Groningen vertrekken, maar we zijn altijd vrienden gebleven. Nu helpt hij mij aan een onderdak voor de nacht.

Onlangs schreef hij een ontroerend gedicht over hoe belangrijk mijn steun voor hem was in die tijd. Voor mij voelde het niet als iets bijzonders, maar voor hem was het een teken van menselijkheid die hem kracht gaf om hier opnieuw te beginnen.

Meb haalt me op met een glimlach. “De kinderen weten nog niet dat je komt,” zegt hij geheimzinnig. En inderdaad – wat een verrassing wordt dat. Er wordt gelachen, geroepen, geknuffeld. We eten een traditionele maaltijd – uiteraard met de rechterhand – en praten tot laat in de nacht. Vandaar dat deze blog ook iets later verschijnt.

Ik neem een besluit. Alles wat niet strikt noodzakelijk is, laat ik hier achter. Mijn opruimactie levert me maar liefst vijf kilo gewichtsbesparing op – een derde van mijn bepakking. Dat scheelt enorm.
Nu maar hopen dat één nacht rust genoeg is. Met een lichtere rugzak en frisse moed hoop ik morgen gewoon weer verder te kunnen.

Tot morgen!

PS. Wil je Walking for Humanity blijven volgen? Of mijn missie steunen voor een Nederland vol menselijkheid? Kijk op w4h.site of volg me op Instagram, Facebook of Polarsteps.