Het is zondag, en dat merk je onderweg. Het pad is levendig, gevuld met wandelaars en fietsers die, net als ik, de dag benutten om buiten te zijn. Er ontstaan wat gesprekken, en meerdere mensen raken geïnteresseerd in en geboeid door mijn missie. Sommigen besluiten me zelfs te gaan volgen. Dat voelt bijzonder en krachtig tegelijk.

Één medewandelaar is echter verreweg het meest bijzonder: Robin! Robin loopt ook het Pieterpad. Gisteren 17km en vandaag weer zo’n 17km. Op zich heel normaal, bijna iedereen die ik tegenkom loopt het Pieterpad en heeft dus deze etappes gelopen. Robin echter is 30 juli 5 jaar geworden… Robin verteld zelf… over de broek. Robin heeft een afrits broek met kleurtjes, zodat je weet welk deel aan welke kant hoort. Heel cool! Voor nu, niet echt nodig, maar de afgeritste delen laat Robin gewoon op de enkele hangen. Wel zo koel, net zo handig.

Na tweederde van de route hou ik lunchpauze, op Herman’s bankje. Een plek nét naast het pad, rustig maar toch verbonden: ik zwaai en groet af en toe een wandelaar of fietser. Op het moment dat ik wil vertrekken, schuift er een stel aan. We raken in gesprek, maar al snel verandert de toon. Wanneer ik vertel dat ik met mijn tocht een tegengeluid wil laten horen tegen extreemrechts, zie ik zijn gezicht verstrakken. Hij wordt zichtbaar geïrriteerd, wil mijn verhaal niet meer horen. Ik bied aan mijn plek te verlaten zodat zij in rust kunnen eten.

Niet iedereen ervaart mijn boodschap als positief. En dat mag. Maar vandaag was er geen brug te slaan. Zelfs toen ik vertelde over de dreigementen die ik in het verleden ontving, bleef begrip uit. Zulke momenten hakken er even in. Tegelijkertijd bewijzen ze dat deze tocht nodig blijft. Juist omdat er nog zoveel muren bestaan, is het belangrijk om menselijkheid te blijven delen – ook wanneer er tegenwind is.
Een eindje verderop ontmoet ik een dame met haar hondje. We lopen samen een stuk op, praten over het leven en delen verhalen. Bij Karel’s drinken we nog iets, en dan vervolgt ieder weer zijn eigen weg. Haar warme woorden en aanbod tot hulp raken me. “Je kan het, je bent een mooi mens” Zulke ontmoetingen doen goed. Ik geloof in haar: zij is een mooi mens.

Aan het eind van de dag bereik ik mijn onderkomen: een adres via Vrienden op de Fiets, bij Willem en Yvonne. Om er te komen moet ik een half uurtje teruglopen, maar in dit landschap voelt dat eerder als een extra cadeau dan als een straf. Daar word ik ontvangen met een kop verse muntthee, een fijne douche en later zelfs een heerlijk soepje gevolgd door rode kool met zuur vlees en frietjes. Pure verwennerij na een dag vol indrukken.

ls ik aan deze blog begin komt Lex binnen. Een man van 70, maar dat zie je er niet aan af. We kijken samen het journaal en zo komen we in gesprek over de wereld en ook over mijn tocht. Hij constateert dat mijn tocht weleens een spiritueler kan zijn, dan ik zelf durf toe te geven. Ik ben een pelgrim, zegt hij. Hij heeft wel eens Santiago gelopen en herkent de bijzondere verhalen. We praten door over spiritualiteit en wat dat voor hem betekend. Wat een fijn en open gesprek zo op avond. Dit gaat mij nog lang bezig houden, schat ik in…

Nu zit ik weer even aan deze blog te schrijven, dankbaar voor alles wat er vandaag is gebeurd – de vrolijke ontmoetingen, de scherpe randjes, de warmte en bijzondere ontmoeting aan het eind. Morgen wacht de langste etappe van deze tocht: bijna 25 kilometer. Met een volle maag, een rustig hart (al vrees ik dat het hoofd na vanavond wel eens onrustig kan zijn) en de wetenschap dat menselijkheid altijd de moeite waard is, ga ik mijn bed in. Klaar voor wat komen gaat.