Vandaag zou ik eigenlijk naar Zuidlaren lopen. Etappe 3 van Walking for Humanity stond keurig in de planning. Maar al vroeg wist ik: dat ga ik niet doen vandaag. Soms voel je dat het beter is om te blijven. En dit keer besloot ik daar gehoor aan te geven. Ik ben gebleven in Groningen. Bij Meb en zijn familie. Meb is een goede vriend van me, en dat al bijna tien jaar. We ontmoetten elkaar in het AZC in Apeldoorn. Hij moest door de grillige asielwetten verhuizen naar Groningen, maar we bleven elkaar opzoeken, spreken, steunen. Toen hij hoorde dat ik langs zou komen tijdens deze tocht, kwam hij speciaal eerder terug van vakantie – alleen om mij een plek te geven om te overnachten. En dat zegt veel.

Na het ongelukje met mijn knie gisteren voelde het ook als een verstandige keuze. Een dagje extra rust. Geen kilometers, geen haast. Gewoon even zijn. Mijn lijf had het nodig. Mijn hoofd misschien nog wel meer. En eerlijk: wat een verblijf is dit. Gisteravond aten we samen een traditioneel Eritrees diner. Grote schalen op tafel, alles delen, met de rechterhand proberen te eten zoals het hoort. Het smaakte heerlijk – maar nog mooier was wat daarna kwam.

We zaten tot laat. We praatten. Over vroeger, over nu. Meb vertelde over zijn vlucht. Hoe hij via Sudan de woestijn doorging. Over de hitte. Over de angst. Over Libië. En de oversteek over de Middellandse Zee. Ik had het ooit gehoord, in flarden. Maar nooit zo. Nooit in zoveel detail, met zoveel rust én emotie tegelijk.
En toen vertelde Milena, zijn vrouw, over haar tocht. Over haar onzekerheid. Over hoe het voelde om te wachten op een teken van leven. Hoe ze elkaar soms heel even konden spreken. Tien seconden soms. Maar dat was genoeg om hoop te houden. Het raakte me. De kwetsbaarheid. De kracht. En het vertrouwen dat ondanks alles bleef bestaan.

Het werd laat. Maar het was alsof de tijd er even niet toe deed.

Vanmorgen stonden we pas laat op. Geen wekker. Geen doel. Alleen een rustige start van de dag. We brunchten samen met de jongens. Zij hadden duidelijk ook genoten van mijn aanwezigheid. We trapten samen nog wat tegen een bal in het park. En voor even voelde het alsof ik gewoon bij het gezin hoorde.
De vriendschap die hier ligt, is zo waardevol. Zo echt. Blijven was de juiste keuze. Later op de middag – lunch was allang geen lunch meer – kwam er een dampende schaal lasagne op tafel. Het rook heerlijk. En het voelde wederom als thuiskomen.

Morgen moet ik weer verder. Maar ik ga niet alleen.

Meb loopt de etappe naar Zuidlaren met me mee. En dat betekent veel voor me. Want ergens begon deze hele reis – deze tocht voor menselijkheid – bij onze ontmoeting in het AZC in Apeldoorn. Daar werd voor mij zichtbaar wat een verschil het kan maken om gewoon naast iemand te gaan staan. Gewoon te luisteren. Gewoon mens te zijn.

Nu, bijna tien jaar later, lopen we samen een stuk van de weg. De cirkel voelt even rond.
Dit onverwachte rustpunt gaf me precies wat ik nodig had. Niet alleen voor mijn knie – al ben ik ook daar blij mee – maar vooral om weer vol verhalen, ervaringen en inspiratie mijn tocht te vervolgen.
Tot morgen.

PS. Wil je Walking for Humanity blijven volgen? Of mijn missie steunen voor een Nederland vol menselijkheid? Kijk op w4h.site of volg me op Instagram, Facebook of Polarsteps.