Afgelopen winter was ik op reis door Noorwegen. Noorwegen is mijn land, niet dat ik daar geboren ben, maar ik voel me daar thuis, op mijn gemak, alsof ik er hoor. Dit keer had ik het geluk een aantal maanden door dit prachtige land te kunnen rondreizen. Met een cabrio is dat een avontuur op zichzelf, maar dat is iets voor een andere blog… Noren zijn prachtige mensen, al zijn ze op het eerste moment redelijk gereserveerd. Soms zeggen zelfs stug en koud. Na zoveel reizen naar en door dit land, is mijn mening daarover echt wel bijgesteld, al begrijp ik goed waar het vandaan komt.
In de koudste periode van het jaar in oost Noorwegen was ik in de buurt van Trysil. Hier reed ik regelmatig met mijn cabrio door de bossen. Het is hier geen Hoge Veluwe, het is hier uitgestrekt en verlaten. Uren kan je er rijden zonder iemand tegen te komen. Prachtig! Ook op de regelmatige wandelingen komt het voor dat je uren gewoon helemaal alleen bent. Alleen de natuur en ik, samen met de uitzichten en als je geluk hebt wat wilde dieren. In de sneeuw zie je geregeld sporen van wild. Soms klein, als van een konijn of een vos, soms zijn het grote sporen zoals van een eland. Er zijn in deze regio ook beren te vinden, maar in de winter liggen deze, meestal, te slapen. Ik zeg meestal, omdat ik hoorde dat met name de mannetjes beren er nog wel op uit trekken om wat te eten te scoren. Maar beren zijn nog zeldzamer dan elanden, gelukkig.
De situatie op de weg is daarbij niet vergelijkbaar met Nederland. Waar in Nederland vrijwel alle wegen worden gestrooid is dat daar niet zo (hooguit wat gruis op de sneeuw). De wegen zijn allemaal gewoon wit, worden geregeld geveegd, wat alleen maar de losse toplaag van de weg wegveegt. Je moet je voorstellen dat je al slingerend door een bos rijdt waar alles, maar dan ook echt alles, wit is. De rand van de weg is hooguit herkenbaar door een opstaande sneeuwrand (van het aan de kant vegen van de sneeuw) met daarin om paar meter een paal met reflectortape er omheen. Zolang je daar tussen blijft zit je op de weg. Het is niet vreemd dat vanaf 1 november (tot en met meestal het paasweekend) winterbanden verplicht zijn in dit land. Want onder deze omstandigheden zijn deze meer dan wenselijk. Ze zijn echt noodzakelijk! En als je er een tijdje rijdt, krijg je de smaak te pakken en rijd je net als de Noren op redelijke snelheid over deze witte wonderlijke wegen door wonderland.
Zo reeds ik op een middag door de bossen. Ik was even in Zweden geweest (wat daar vlakbij ligt) en op de terugweg reed ik stevig door. Ik kende de weg inmiddels goed en genoot enorm van de tocht. Tot ik na een bocht naar rechts midden op de weg een volwassen vrouwtjes eland zag staan. Ik remde, ik slipte en kwam overdwars stil te staan. Op nog geen meter van het imposante dier. Er zat geen gewei op, daarom wist ik dat het een vrouwtje was, maar nog steeds was ze groot. En dan zo vlak voor de auto is dat best schrikken. Het elandvrouwtje was minder onder de indruk en keek me recht aan in de auto. Zij bewoog niet, ik bewoog niet. Voor mijn gevoel duurde dit een aardig tijdje toen ik me realiseerde een foto te moeten maken. Ik greep naar mijn telefoon en opende de deur. Stom natuurlijk, want hierop liep ze het bos in. Ik had natuurlijk eerst IN de auto een foto moeten maken. Maar goed, ik maakte een filmpje terwijl ze het bos in liep. Niet eens rennend, gewoon rustig liep ze bij me vandaan. Totdat ik haar niet meer zag.
Ik stapte weer in de auto en reed, een stuk rustiger verder, toen ik me realiseerde een drone bij me te hebben. Ik draaide om, reed terug naar de plek van de ontmoeting en haalde mijn drone tevoorschijn. Ik stuurde hem in de lucht in de hoop haar tussen de bomen te kunnen vinden. Op het moment dat ik het bijna opgaf kwam er een auto aanrijden. Een vrouw achter het stuur en zij stopte achter mij. Ze stapte uit, liep naar mij toe en vroeg of alles goed was… Ik knikte dat alles goed was en vertelde haar mijn avontuur. Ik liet haar op mijn telefoon de beelden van de drone zien. Ze wenste mij een fijne ‘jacht’ en vooral succes in het vinden van dat ene vrouwtje in dat immense bos. Ze stapte in en reed weer verder.
Even later kreeg ik de eland in beeld, maakte wat opnames, haalde de drone weer terug want ik wilde haar niet verder verstoren en reed terug naar mijn huisje aan het einde van een doodlopende weg. Ik ontmoette Brage, mijn host, en vertelde hem het verhaal van de eland en van de vrouw die stopte. Pas toen ik hem dat vertelde realiseerde ik mij de menselijkheid in het gebaar van die vrouw om te stoppen. Ze had ook door kunnen rijden, ze hoefde niet te stoppen op die weg. En wie zou het haar kwalijk nemen als ze door was gereden? Een vrouw alleen in het midden van niks, niemand in de buurt. Maar ze stopte…. Wellicht had ik pech en had ik hulp nodig. Doorrijden was voor haar geen optie, ondanks eventuele risico’s voor een vrouw alleen. Als ik pech had gehad dan had dat heel anders af kunnen lopen. In dat gebied is er geen bereik met je mobiele telefoon en in de nacht wordt het al snel 30 onder(!!) 0. Iemand met pech met de auto (in mijn geval ook nog eens een cabrio) die een nacht moet doorbrengen in deze kou (zonder de nodige spullen bij zich) zou diep in de problemen kunnen komen.
De menselijkheid van deze vrouw kwam boven haar angst en risico voor een onveilige ontmoeting met een man alleen. Wat een gewone ontmoeting leek te zijn, werd een ervaring van menselijkheid. Het bestaat nog en zo werd deze ervaring, bijna aanvaring, met een eland een moment om niet meer te vergeten.
Ook dit is menselijkheid! Dankbaar voor het mooie gebaar en de prachtige nu meervoudige ontmoetingen!
Steun “Walking for Humanity door op deze link te klikken en een donatie acher te laten: https://www.gofundme.com/f/walking-for-humanity
