In 2020 schreef ik in het Engels een blog over momenten waar ik toen nog geen Nederlandse woorden voor had. Ik noemde ze MIM’s:  Meaningless Important Moments. Momenten die ogenschijnlijk niets betekenen, maar die achteraf alles blijken te dragen. Niet omdat er iets gebeurt, maar juist omdat er niets hoeft te gebeuren. Vijf jaar later kijk ik daar opnieuw naar. Niet om dat verhaal simpelweg te vertalen, maar om het opnieuw te vertellen. Deze tekst is een herschreven Nederlandse versie, met andere woorden, met meer levenservaring – en met een term die voor mij nu beter klopt.

“Meaningless en Important. Twee woorden die elkaar lijken tegen te spreken.

Meaningless: Een woord dat suggereert dat iets geen doel dient. Geen nut heeft. Geen zichtbare waarde toevoegt. Iets wat je gemakkelijk overslaat omdat het nergens toe lijkt te leiden.

Important: In het Engels een woord dat gewicht geeft. Iets is niet zomaar iets – het doet ertoe. Het krijgt waarde omdat we het zo benoemen.

Maar juist daar begon het voor mij te wringen. Want wat als de waarde van sommige momenten niet zit in hun belang, maar in hun onmisbaarheid? Wat als ze niet important zijn in de zin van resultaat, status of betekenis van buitenaf, maar belangrijk om mens te blijven?

Dat besef kwam niet ineens, maar groeide tijdens een lange avond in 2020 bij Marco, een goede vriend. We praatten. Urenlang. Over van alles en niets. Over mooie dingen, kleine dingen, het leven zoals het zich aandient. Over opgroeien. Over ouders die er niet meer zijn. Over ouderschap. Over alles wat je vormt, zonder dat je het kunt plannen.

Ik vertelde hem over mijn leven in een fase waarin werk, zorg en slapen samen bijna de hele dag vullen. Ouderschap is een van de meest bijzondere ervaringen die ik ken, maar ook een allesomvattende. Tijd wordt schaars. Ruimte nog schaarser. Plannen maken voelt soms als een luxe. Zelfs als die plannen belangrijk lijken – of zijn – is er vaak gewoon geen plek meer voor.

Ik hoorde mezelf praten, zoals ik dat al vaker had gedaan. Maar ergens halverwege het gesprek voelde ik dat ik iets probeerde te benoemen wat ik nog niet scherp kreeg. Dat er in dit volle leven, met grote gebeurtenissen en kleine beslommeringen, met dingen die belangrijk lijken en dingen die dat niet zijn, iets is wat we structureel over het hoofd zien.

Ik zocht naar woorden, maar kwam er niet. Het gevoel was helder, de ervaring herkenbaar, maar de taal liet me in de steek. Alsof het leven het al begreep, maar ik nog niet. De juiste woorden vond ik destijds in het Engels.

Nu, vijf jaar later, merk ik dat ik anders kijk. Niet omdat die momenten zijn veranderd, maar omdat ik zelf ben meegegroeid. Door een post van Saskia Paulissen kwam deze blog weer in mijn herinnering. Ik wilde hem eindelijk vertalen, maar het woord important vertaald zich als belangrijk, dat voelt nu te functioneel, te veel gericht op waarde van buitenaf. Wat deze momenten werkelijk zijn, zit dieper. En ineens was daar de Nederlandse variant die wél klopte.

Betekenisloze Essentiële Momenten. Mijn BEM’s

Betekenisloos: Omdat het gaat om momenten waarop er ogenschijnlijk niets gebeurt. Je zit samen op de bank. Geen plannen, geen besluiten, geen gesprekken met gewicht. Je praat over onbelangrijke dingen. Er wordt niets opgelost, niets geproduceerd, niets bereikt.

En toch.

Dit zijn de momenten waarin het leven zich laat voelen. Niet omdat er iets wordt toegevoegd, maar omdat je er gewoon bent. Samen. Zonder doel. Zonder verwachting. Zonder nut. In deze momenten ontstaat verbondenheid. Niet door woorden of daden, maar door aanwezigheid. Je batterij laadt op zonder dat je het merkt. Je ademt uit. Je herinnert je – soms onbewust – hoe het voelt om compleet te zijn. Ze zijn dus Essentieel

Dit zijn de momenten waarin je niet hoeft te worden wie je zou moeten zijn. Je mag er gewoon zijn. BEM’s zijn niet belangrijk voor de buitenwereld. Ze verschijnen niet in agenda’s, niet in doelen, niet in jaarplannen. Maar ze zijn essentieel om door te kunnen. Om mens te blijven. Om het leven niet te reduceren tot een optelsom van prestaties en verplichtingen.

Ik denk dat dit de momenten zijn die we het meest moeten koesteren. Juist omdat ze zich niet opdringen. Omdat ze zich niet aandienen als iets groots of bijzonders. Maar omdat ze stilletjes dragen.

Sla ze niet over.
Plan ze niet vol.
Schrap ze niet weg.

Wees erin – Beleef ze – Koester ze

Want juist in deze BEM’s verandert het leven van iets dat je moet volhouden in iets dat je mag ontvangen.

Dan wordt het leven geen opgave, maar een geschenk.