Vrijheid vs Vrijheid

Vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag waarop we kunnen vieren dat we in vrijheid leven. Een vrijheid die we nu alweer 75 jaar kennen, voelen en ervaren. “Maar wat is nou die vrijheid”? Een zinnetje uit een prachtig liedje van Klein Orkest over de toen nog gescheiden stad Berlijn….

Vanmorgen liep ik een rondje met onze hond en zie her en der de vlag uithangen. Ook ik heb deze vanmorgen uit gehangen. En het doet mij goed, vooral omdat het lijkt alsof er steeds meer gevlagd wordt. Op 5 mei vieren we onze vrijheid, de vrijheid die tussen 1940 en 1945 ons was ontnomen door een nietsontziende oorlog. Een regime dat onze vrijheid weg nam, en een regime dat vele mensen niet alleen hun vrijheid ontnam, maar ook hun (recht op leven) ontnam. Na de aangekondigde capitulatie van de Duitsers op 5 mei 1945 (de formele capitulatie was op 6 mei), vallen er in de eerste dagen van vrijheid nog steeds velen slachtoffers door geweld van de bezetters. Op 7 mei schieten Duitse soldaten op feestende Nederlanders op de Dam in Amsterdam. Op Texel is het pas na 20 mei vrede en vrijheid. Er sterven in die dagen nog honderden Texelaren en Georgische gevangenen. Kortom de vrede is getekend, maar vrij waren we nog allerminst.

Nu 75 jaar later vieren we wél dat we vrij zijn. We kunnen zeggen wat we willen, geloven wat we willen, denken wat we willen, we kunnen kiezen wie we willen bij onze verkiezingen. De dag ervoor herdenken we hen die gevallen zijn in de oorlog, in hun strijd voor onze vrijheid. Niet alleen herdenken we hen in de periode van de tweede wereldoorlog, maar ook hen die vielen in de jaren daarna, tot nu toe. We herdenken een ieder die vecht (op welke wijze dan ook) voor onze vrijheden, waar ook ter wereld.

Ikzelf ben nooit in dienst geweest. Toen ik gekeurd moest worden wilde ik een goede testuitslag, want ik ging studeren aan het CIOS. Een goede uitslag was voor mij belangrijk, althans dat dacht ik, voor mijn toekomst in “de sport”. Ik deed derhalve mijn uiterste best, ik zette mij in, en dat viel op. Aan het einde van de ochtend, de reguliere test zat erop, was ik opgevallen. Ik werd benaderd door een officier (vraag me niet welke rang…) en hij bood mij een nieuw kopje koffie of thee aan. Hij wilde met mij in gesprek, want mijn uitslagen waren zo goed. Hij wilde met mij in gesprek omdat hij interesse had om mij in mijn diensttijd te plaatsen bij de luchtmacht. Ik had de lengte, de gezondheid, de intelligentie (??) voor een diensttijd/carrière bij de luchtmacht… “Wie wil dat nou niet”, zei hij, ”in plaats van bij de zandhazen” voegde hij er smuilend aan toe. Mijn antwoord was ongezout: “Nou, ik niet….”. zijn kaak viel open van verbazing en trachtte opnieuw mij om te halen met mooie verhalen over o.a. het vliegen in een F16 (zal het toen wel geweest zijn…), maar mijn reactie: “Ik wil helemaal niet in dienst”, bracht een andere blik in zijn ogen, en in een laatste poging mij om te halen werd mijn reactie nog smakelozer: “Een militair wordt opgeleid om een ander om het leven te brengen voor een stukje land. Geen enkel stukje land is het leven van een ander waard”. Dit waren ongeveer mijn woorden, of in ieder geval wel de lading die het had.

Ik stond toen snel buiten, en ongepast trots ging ik terug naar huis. Ik had een positieve uitslag en de bodem gelegd voor mijn aanstaande dienstweigering. Van dienstweigeren is het nooit gekomen, eerst kwam uitstel i.v.m. studie, later was mijn lichting de eerste die niet meer werd opgeroepen voor de dienstplicht. Ondertussen ben ik ouder en verstandiger (althans dat wil ik graag geloven). Mijn woorden van toen, brengen nu spijt in mijn gedachten. Mijn reactie van toen maakt mij nu minder trots. Een militair is niet wat ik toen dacht/voordeed dat het was. Nog steeds ben ik geen voorstander van de dienstplicht, maar ik heb wel enorm respect voor hen die strijden voor onze vrijheden. Tegenwoordig ben ik 2 minuten stil en deck ik aan hen die voor ons gevallen zijn. Tegenwoordig hang ik de vlag uit, trots op waar we wonen en wat we in 75jaar bereikt hebben.

Terug naar mijn rondje met mijn hond. Behalve Nederlandse vlaggen zag ik een andere vlag. Één van mijn buren hadden een andere vlag uitgehangen. Een vlag met een mooi groot rood hart en de tekst: “Wij maken ons hart voor Vrijheid”. In eerste reactie vond ik het wel mooi. Je hart (niet met een D maar met een T) maken voor Vrijheid, dat willen we toch allemaal, daar gaat het toch ook om? Dat is toch wat we willen met ons allen? Maar tijdens mijn rondje gingen mijn gedachten verder. Als ‘iedereen’ de Nederlandse vlag uithangt op deze nationale dag van de vrijheid, en je besluit daarvan af te wijken, dan wil je een statement maken. Althans zo ervoer ik deze vlag al mijmerend over de redenen achter deze afwijkende vlag van dat wat doorgaans gedaan wordt. Thuisgekomen verdiepte ik mij in de vlag en de achtergrond. Ik kwam erachter dat de vlag staat voor een beweging, zelfs een politieke beweging (namelijk Lijst30). De url www.hartvoorvrijheid.nl linkt direct door naar www.lijst30.nl.

Op die site aangekomen zie ik wat prominente gezichten welke geregeld in het nieuws zijn gekomen met hun strijd tegen de Corona-maatregelen.  Nu gaat mijn blog niet over het wel en wee van de huidige Anti-Corona-Regels of mijn mening over hoe we omgaan met Corona en wat dit doet met de maatschappij. Waar het mij om gaat is dat er in de maatschappij een beweging is ontstaan die met woorden als “hart voor vrijheid”, “geef ons onze vrijheid terug” en recent de poster van Forum voor Democratie dat de vrijheid die in 1945 is geboren in 2020 is omgekomen. Kortom een beweging die de letterlijk zwaar bevochten en verworven vrijheden van toen gelijk stelt aan de vrijheden die zij zeggen kwijt te zijn geraakt door de Anti-Corona-Maatregelen. En deze vergelijking baart mij zorgen, enorme zorgen….

De vrijheid die wij vandaag vieren, en waarvoor we gisteravond nog een herdenking hadden, gaat om juist die vrijheid waarin je je kan uitspreken over de huidige regels, de vrijheid om te kunnen zijn wie we zijn, om te kunnen zeggen wat we willen. Vrijheid waarin wij onze meningen kunnen ventileren. En waardoor het mogelijk is om juist zo’n vlag op te hangen. Om politiek gezien een partij op te richten om een tegengeluid te kunnen geven. Om ondanks de regels en beperkingen demonstraties te houden om ‘jouw mening’ te laten zien. En ja, als dan het moment waarin je dat mag doen voorbij is, je ook weer moet ophouden en moet vertrekken, en als je dat niet doet, er opgetreden wordt… Datje petities mag starten, websites mag openen, je mening mag delen, verkondigen aanprijzen… Zonder dat je bang hoeft te worden opgepakt, gefusilleerd,  achtervolgt te worden. Zonder dat je huis wordt beklad/belaagd/bekogeld dat je ‘verkeerd’ bent, zonder dat je verplicht wordt om op je jas een teken te dragen tot welk geloof, welke beweging, of wat dan ook behoort.

Gelukkig hebben we die vrijheid. Ik zal dan ook niet aankloppen/aanbellen om te vragen deze vlag te verwijderen. Ook niet om deze websites op zwart te zetten, of om anderszins de mening te kuisen, of zelfs maar aan te passen. Ik neem wel de vrijheid om aan iedereen die dergelijke uitingen doet eens goed na te denken over wat voor signaal je geeft met deze uitingen. Of het terecht is om de bewegingsvrijheid (die echt wel vervelend is) te vergelijken met de vrijheid waarvoor destijds zo gestreden is. Of het terecht is om over de rug van de gevallenen te strijden om jouw stukje beweging weer op te eisen. Of het terecht is om te zeggen dat de vrijheid die in 1945 is geboren ook echt overleden is in 2020. Of het niet schofferend is tegen alle mensen die over de hele wereld vechten voor de vrijheid waarmee jij dit signaal hier en nu gewoon kan geven en toch te zeggen: “we zijn het kwijt”. Ik denk, hoop en heb er vertrouwen in dat als zij diep van binnen kijken, ze maar oh zo blij zijn met de vrijheden die we hebben en dat we daarvoor mogen vlaggen. Maar dan wel met onze nationale vlag, elke andere vlag is, naar mijn bescheiden mening, een schande voor hen die voor ons gevochten hebben en voor hen die gevallen zijn en hun nabestaanden, vrienden, maten, collega’s, medestrijders…


Mijn moeder bestaat niet…

Onlangs kwam ik dit verhaal tegen. Het is het verhaal van mijn neef Mattijs Diepraam over zijn moeder (95 jaar!!) die nog steeds wacht op een vaccinatie en tussen wal en schip lijkt te vallen in de planning. Hieronder zijn verhaal!

Even mijn gemoed in het openbaar luchten, want dit schandaal verdient publieke aandacht. Het is inmiddels 12 april 2021 en mijn moeder van 95 is nog altijd niet gevaccineerd. De reden? Mijn moeder bestaat niet in vaccinatieland.

Waarom niet? Het begint al met het feit dat mijn moeder nooit een oproep heeft ontvangen. Met dat probleem hebben in januari een heleboel huisartsen te maken gehad, zo blijkt. Huisartsen hadden brieven moeten ontvangen van het RIVM, waarna zij senioren moesten polsen met de vraag of die voor vaccinatie in aanmerking wilden komen. Veel huisartsen hebben die nooit ontvangen, ook die van mijn moeder niet. Officieel zit ze dus nog steeds te wachten. Waarschijnlijk zou dat voor eeuwig zijn geweest als ik niet was gaan bellen.In een vorige post schreef ik jullie al over mijn wanhoop en hoe die een kafkaëske zoektocht langs huisarts, GGD en RIVM in gang zette. Niemand die wist hoe het zat, niemand die kon helpen. In arren moede zette de huisarts van mijn moeder haar maar op een lijst voor thuisvaccinatie, in de hoop dat hij in maart toch eens wat spullen binnen zou krijgen.

Maar de hele maand maart bleef het stil. De spullen waren niet in zicht en de termijn waarop ze in beeld zouden verschijnen, was volkomen onduidelijk, zo zei de huisarts.Inmiddels weet ik meer, na opnieuw zo’n rondje van kastje naar muur. Huisartsen mógen ouderen niet eens vaccineren. Zij krijgen alleen vaccin voor mensen tot 60 die tot de risicogroepen behoren. Als zij toch ouderen willen vaccineren, krijgen zij daarvoor geen vergoeding. Huisartsen moeten dat dus uit eigen zak betalen. Maar zelfs dat mag niet, want ze krijgen precies zo veel vaccin als er mensen op hun lijst staan die tot de risicogroepen behoren. Daar komt nu bij dat ze het AstraZeneca-vaccin sowieso niet mogen gebruiken voor mijn moeder, omdat ze buiten de daarvoor resterende doelgroep valt. Een ander vaccin is er niet voor huisartsen. Met andere woorden: de categorie ‘senior en thuiswonend, maar niet in staat om naar een priklocatie te komen’ bestaat niet.

Het voorstellingsvermogen van de beleidsmakers schoot tekort om deze groep in het vizier te hebben. Zelfs nu huisartsen moord en brand schreeuwen, wordt er niet geluisterd. Zal ik even een beeld schetsen van de manier waarop mijn moeder thuiswoont? Zodat beleidsmakers een idee krijgen van het type ouderen dat nog steeds thuis moet/mag wonen? En daarna een beschrijving geven van de manier waarop zij naar een priklocatie moet komen?Mijn moeder zit de hele dag broos en kromgegroeid in haar stoel en wordt met alles geholpen door de thuiszorg of door mij. Ik doe haar boodschappen, de thuiszorg zet haar eten klaar. Het gaat allemaal nog nét, ook ingegeven door het feit dat ze het afgelopen jaar thuis nog veiliger zat dan in een verpleeghuis.

Een loopje van de kamer naar de keuken duurt bij haar tien minuten. Ze komt niet meer over de drempel naar buiten, om in een rolstoel te gaan zitten. Vervolgens lukt het haar niet meer om van de rolstoel in de auto te gaan zitten, ook niet met hulp, en hetzelfde geldt voor het uitstappen. Voordat ze op de priklocatie is aangekomen, had ze al twee keer naar de wc gemoeten. Om dezelfde reden gaat ze ook niet meer naar de tandarts.Natuurlijk kunnen we proberen om haar krakende lijf met drie man over de drempel en in de auto te tillen, ook al mogen we eigenlijk maar met één tegelijk over de vloer komen. Natuurlijk kunnen we haar een luier aandoen. Maar hoeveel menselijker zou het zijn als de huisarts gewoon even langskomt, net als voor de griepprik?

Het aparte is dat deze categorie ouderen bewust is gecreëerd door het overheidsbeleid van de afgelopen 20 jaar. Verzorgingshuizen werden massaal gesloten en ouderen moesten in deze ‘zorgzame samenleving’ zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Nu het erop aankomt, heeft diezelfde overheid opeens geen idee.Maar misschien ben ik nog het meest teleurgesteld in de ruime meerderheid van Nederlanders die in de afgelopen verkiezingen voor voortzetting van dit beleid heeft gekozen.

Een overheid hoeft geen overheid te zijn die niet meer opkomt voor haar burgers. Maar dat gebeurt wel als jouw stem een beleid in stand houdt dat een ander soort overheid ambieert: een overheid die haar handen lostrekt en de overgebleven restjes versnippert, in plaats van te investeren in voorzieningen die er voor ons allemaal zijn. En vervolgens een ‘functie elders’ bedenkt voor een van de weinigen die zich nog bekommeren om de slachtoffers van dat beleid. Die ruime meerderheid in hun doorzonwoningen. Die er de afgelopen jaren netjes een paar procent op vooruit is gegaan en niets wil inleveren. Die niets geeft om groepen die buiten de boot vallen, en het ook niet interesseert dat de rijkste Nederlanders er intussen tientallen procenten bij kregen. Als ze zelf maar mogen houden wat ze hebben.

Ik ben een liberaal in hart en nieren, maar waar is het liberalisme gebleven dat staat voor vrijdenken en ruimdenken? In plaats daarvan zie ik een steeds bekrompener maatschappij waarin liberaal weinig anders meer betekent dan conservatief en egoïstisch: alles bij het oude houden en straks weer zo veel mogelijk verre vliegvakanties.

Verder hou ik van jullie allemaal!

blog van Mattijs Diepraam!


Onduidelijke RIVM-cijfers

Regelmatig worden wij geïnformeerd over diverse zaken door middel van cijfers. Cijfers over de onze economie, misdaadcijfers. En vandaag de dag natuurlijk cijfers over de ontwikkelingen met betrekking tot de Corona-pandemie. Deze cijfers zijn best wel belangrijk. De maatregelen worden mede gebaseerd op deze cijfers. Als de cijfers oplopen, zullen de maatregelen immers strenger worden, en als deze afvlakken wordt er gekeken of we de maatregelen kunnen versoepelen. Al met al is het voor ons als burgers interessant om te volgen, omdat het ons helpt om te begrijpen waar we staan en wat we kunnen verwachten.

Zo volg ik deze cijfers ook en probeer ook ik in te schatten of het goed gaat en of het zal versoepelen of dat ik verwacht dat de maatregelen aan zullen worden gescherpt. Zeker nu de pandemie voort duurt, de maatregelen weer zijn aangescherpt en de draagkracht lijkt af te brokkelen zijn deze cijfers belangrijker dan ooit. En wat zien we gebeuren, de cijfers zijn vrijwel elke dag niet compleet of incorrect… Over de afgelopen week zijn 4 waarden incompleet of incorrect! (Cijfers van 30 oktober 14:41 – Bron Nu.nl)

Nu werk ik niet bij het RIVM maar heb in mijn werk geregeld te maken met rapportages (stel ze geregeld zelf op). Bij het opleveren van cijfers om duidelijkheid te verschaffen hoe het gaat met bijvoorbeeld een bepaald proces bij mijn klant gaat het vooral om betrouwbaarheid van die cijfers. Immers vormen ze de basis van het zo nodig (bij-)sturen van de organisatie.

Kijk het kan altijd gebeuren dat er iets mis gaat, dat er even niet ingevoegd kan worden door een technische storing. Dat je die pas de dag erna, of nog later, pas in kan voeren is dan ook goed mogelijk. Echter we weten toch vandaag wel welke nog van gisteren waren? Dat wordt (hopelijk) toch bijgehouden. Zodat men goed kan sturen op betrouwbare cijfers?

En voor de media biedt het de mogelijkheid om juiste cijfers aan ons burgers te laten zien. Zodat ook wij goed op de hoogte zijn en gevoel krijgen bij de echte ontwikkeling van de cijfers en al kunnen anticiperen op eventuele verandering van maatregelen. Dit kan toch niet zo moeilijk zijn… Zie dit voorbeeldje:

 

 

Dit komt, denk ik, de helderheid ten goede en daarmee ook de daadkracht. En als er iets nodig is bij het onder controle krijgen van een pandemie is daadkracht bij de burgers.

Houd vol, blijf veilig!