Een professioneel netwerk heeft een bijzondere belofte. Het brengt mensen met elkaar in contact, verbindt ervaring met nieuwsgierigheid en laat kennis vrij bewegen. Juist daardoor groeit niet alleen een individu, ook een gemeenschap ontwikkelt zich. Iedere ontmoeting kan een nieuw inzicht opleveren. Iedere discussie kan een bestaande overtuiging verdiepen of juist nuanceren.

Dat uitgangspunt sprak mij altijd aan in LinkedIn. Het platform presenteert zichzelf als dé plek waar professionals elkaar ontmoeten, van elkaar leren en hun expertise delen. Juist daarom voelt mijn eigen ervaring de afgelopen periode zo wrang. Niet uitsluitend vanwege de beperking van mijn account, al heeft die vanzelfsprekend grote gevolgen. De echte vraag ligt een laag dieper.

Wat gebeurt er wanneer een netwerk niet langer alleen mensen met elkaar verbindt, maar ook bepaalt welke stemmen nog gehoord worden?

Sinds enige tijd staat op mijn LinkedIn-profiel een nieuwe werkgever vermeld: Muzzled by LI.

Het is een ironische keuze. Ik kan die nieuwe werkgever namelijk niet met mijn netwerk delen. Een bericht plaatsen behoort niet meer tot de mogelijkheden. Reageren op bijdragen van anderen evenmin. Nieuwe privégesprekken beginnen lukt ook niet. Zelfs de bedrijfspagina’s waarvoor ik verantwoordelijk ben, kunnen door mijn account geen nieuwe inhoud publiceren. Zakelijke communicatie wordt daardoor net zo hard geraakt als mijn persoonlijke profiel.

Die naam is dus geen grap. Het is een beschrijving van de werkelijkheid waarin ik de afgelopen weken ben beland.

Zoals zoveel mensen begon ik met een eenvoudige vraag.

Waarom is mijn account beperkt?

Het leek een vraag waarop een concreet antwoord mogelijk zou moeten zijn. Wanneer een organisatie ingrijpt in het gebruik van een account, ligt een heldere uitleg voor de hand. Juist een professioneel platform zou het belang van transparantie moeten begrijpen.

Het antwoord kwam nooit.

De zoektocht begon bij een AI-chatbot. Dat gesprek leverde vooral algemene teksten op die nauwelijks aansloten bij mijn vraag. Vervolgens diende ik een supportverzoek in. Er kwam een reactie terug, alleen ontbrak opnieuw een antwoord op de vraag die ik daadwerkelijk stelde. Ik opende het verzoek opnieuw, formuleerde mijn vraag zorgvuldiger en gaf aanvullende context. Het verzoek werd gesloten. Daarna volgde dezelfde route opnieuw. Uiteindelijk mocht ik het dossier zelfs niet langer heropenen en begon de hele procedure via een nieuw supportverzoek opnieuw.

In één week tijd ontstond een opmerkelijk patroon. Negentien keer probeerde ik langs verschillende wegen duidelijkheid te krijgen. Negentien keer werd de kern van mijn vraag onbeantwoord gelaten.

Uit nieuwsgierigheid heb ik de reacties naast elkaar gelegd. De overeenkomsten bleken opvallend groot. Het overgrote deel van de tekst was vrijwel identiek, terwijl mijn vragen zich juist steeds verder ontwikkelden. Iedere nieuwe poging bevatte extra uitleg, een andere formulering of een nieuwe invalshoek. De antwoorden bewogen nauwelijks mee.

Op dat moment veranderde mijn frustratie langzaam in verwondering.

Niet vanwege mijn eigen account.

Vanwege het principe dat erachter schuilgaat.

Een professioneel netwerk draait immers niet uitsluitend om zichtbaarheid. Het draait om de uitwisseling van kennis. Mensen publiceren ervaringen, delen onderzoeken, stellen vragen, voeren discussies en dagen elkaar uit om verder te denken dan hun eigen vakgebied.

Dat proces vormt de werkelijke waarde van een netwerk.

Op het moment dat een platform de mogelijkheid krijgt om bepaalde stemmen te beperken zonder inzicht te geven in de redenen daarvoor, verandert ook de manier waarop kennis zich door dat netwerk beweegt. De vraag verschuift dan ongemerkt van wie mag publiceren naar welke kennis bereikt ons eigenlijk nog.

Die gedachte raakt veel meer dan mijn persoonlijke situatie.

Iedere gebruiker vertrouwt erop dat zijn netwerk een zo volledig mogelijk beeld geeft van wat collega’s, vakgenoten en organisaties willen delen. Dat vertrouwen vormt de basis onder iedere professionele gemeenschap. Zodra onduidelijk wordt welke afwegingen een platform maakt om bepaalde bijdragen minder zichtbaar te maken of geheel onmogelijk te maken, ontstaat een fundamentele vraag over de betrouwbaarheid van dat netwerk.

Die vraag gaat niet over één account maar over ons allemaal.

Wanneer kennis de belangrijkste waarde van een professioneel netwerk vormt, verdient iedere beperking een heldere uitleg. Transparantie vormt dan geen vriendelijke service richting gebruikers. Transparantie wordt een noodzakelijke voorwaarde om vertrouwen te behouden.

Juist daarom voelt de naam Muzzled by LI steeds minder als een grap en steeds meer als een spiegel. Niet voor mij, maar voor LinkedIn zelf.

Een organisatie die miljoenen professionals met elkaar wil verbinden, draagt ook de verantwoordelijkheid om open te zijn over de manier waarop zij ingrijpt in die verbindingen. Zonder die openheid ontstaat gemakkelijk de indruk dat het platform niet alleen de infrastructuur beheert, tegelijk ook bepaalt welke kennis zich vrij door dat netwerk mag bewegen. Dat is een verantwoordelijkheid die veel verder reikt dan techniek alleen.

Uiteindelijk bleef voor mij één vraag over.

Wanneer wij een professioneel netwerk gebruiken om onze kennis te vergroten, onze inzichten te verbreden en van elkaar te leren, willen wij dan werkelijk afhankelijk zijn van een platform dat zonder transparantie kan bepalen welke stemmen nog hoorbaar zijn?

Of vraagt een gezonde professionele samenleving juist om netwerken die hun gebruikers volledig uitleggen hoe zulke besluiten tot stand komen, zodat vertrouwen gebaseerd blijft op openheid in plaats van op aannames?

Die vraag gaat allang niet meer over mijn account, die gaat over de toekomst van ieder professioneel netwerk.