Een persoonlijk verhaal – deel 1

Bijna twee jaar geleden liep ons huwelijk alsnog op de klippen. Na ruim 20 jaar samen te zijn geweest, was er een einde gekomen aan ‘samen zijn’. We zullen voor altijd samen ouders zijn van drie prachtige kinderen. Een geschenk dat ons beider is gegeven uit onze ooit prachtige sterke en toekomstbestendige liefde. Toekomstbestendig bleek deze helaas niet te zijn, de liefde voor onze kinderen is dat wel. Het was voor mij ook het moment om te reflecteren op wie ik was, wat ik wilde en vooral waar ik heen wilde gaan, vanaf dit moment. Na een aantal jaren hard werken aan mijzelf, het te boven komen van pijn uit mijn leven, mijn jeugd. Pijn waaraan niemand schuld heeft, maar die nu wel slachtoffers kent. SlachtofferS, meervoud, want niet alleen ik ben slachtoffer. Ook de lieve moeder van mijn kinderen en natuurlijk mijn eigen kinderen. We zijn allemaal slachtoffer van iets waar niemand schuld aan heeft. Dit radicaal accepteren was mijn taak, mijn opgave, mijn reis.

Deze reis begon al in de laatste jaren van ons huwelijk, maar niet snel genoeg om ons huwelijk te redden. Nu begon deze met een sabbatical vanuit ons gezamenlijke huis, een moment dat als natuurlijk voelde. Uit verdriet – de scheiding – ontstaan, maar wel een kans om nu op te pakken. Nog steeds samenwonend in onze oude gezinsvorm ben ik gaan zoeken naar een nieuwe toekomst. Opdrachten kwamen niet, eerst niet zo’n probleem, maar in de loop van de tijd wel een zorg, het potje raakte langzaam op. Eerst een weekje betaald (hoe mooi is dat) naar Noorwegen (dank Roelof voor die mogelijkheid), daarna verder zoeken, verder werken, verder bouwen.

Maar waar ga je bouwen, als je op een plek zit waar je eigenlijk weg moet, weg wil zelfs. Aan een huis kwam ik niet. Mijn cijfers waren te goed voor sociale woningbouw, urgentie was er niet, want gelukkig hebben mijn kinderen een veilig en bekend onderdak. Hypotheek of vrije sector huur lukte niet in de huidige markt.  Als individu ben je kennelijk niet urgent als woningzoekende. Tijdelijke bewoning op een vakantiepark (waar veelal arbeidsmigranten wonen) zat er ook niet in. Elke keer rond de 10^e op de wachtlijst om te kijken en binnen een uur alweer de mail dat het chalet vergeven is, op naar de volgende. Hotels, AirBNB’s zijn onbetaalbaar. Uitzichtloos (b)leek het…

Noorwegen lonkte, even er tussen uit, afstand nemen, rust pakken, nieuwe focus zoeken. Noorwegen is voor mij doorgaans de beste plek om dat te doen. Het bleek een gouden greep. Noorwegen is een stuk duurder in vrijwel alles, behalve in wonen. En daarmee werd Noorwegen ook nog eens een goedkoop alternatief om toch ‘uit het oude huis’ te kunnen vertrekken. In Noorwegen letterlijk een prachtige reis meegemaakt van ongeveer een half jaar. Ook een heftige reis. Ik had een bijna spirituele ontmoeting op het wateroppervlak met (mijn grootmoeder) Mima die mij vertelde: “Het komt goed”. Veel verdriet passeerde mijn gedachtes. Onmetelijk verlies van mijn ouders, het gevoel van falen tegenover diezelfde ouders. Het stranden van mijn huwelijk met de vrouw die mijn ouders hadden opgenomen als hun eigen dochter. En voor wie ze meermaals partij trokken in een onenigheid met mij. Ik redde me wel, zij had hier geen familie. Mijn ouders zouden onze scheiding verschrikkelijk vinden. En ik, eerlijk gezegd ook… Maar inmiddels voel ik dat het beter is zo. We kunnen beiden verder, beiden hebben een nieuwe liefde gevonden, beiden hebben nieuwe doelen en nieuwe vooruitzichten. En samen… samen komen we er ook wel weer. Samen als in een andere vorm van samen dan die we allebei ooit wensten en zochten, maar een samen die zo hard nodig is voor onze kinderen. We komen er wel uit…. Samen!

Ook was het een tijd van afscheid nemen van andere mensen die ooit dicht bij mij stonden. Mensen waar je niet makkelijk en niet snel afstand van neemt, maar ook dat is beter zo. Het gaf en geeft me rust. Ik kreeg letterlijk weer lucht, het ademhalen werd letterlijk lichter en fijner. Al zal de heerlijke lucht in Noorwegen daar zeker aan bijgedragen hebben, dat weet ik ook wel. Maar toch… De rust die deze beslissing gaf, was meer dan welkom, hoe verdrietig en moeilijk die keuze ook was.

Ondertussen stokte het zoeken naar nieuw werk en onderdak nog steeds. Ook vanuit Noorwegen lukt het me niet daar stappen in te zetten. En hoe harder ik zocht, hoe moeilijker het werd. Ik begreep het niet, het voelde niet goed en tegelijk ook weer wel. Ik wist dat ik echt aan de bak MOEST nu, maar elke keer als iets afstootte was er geen gevoel van gemis. Het was goed of terecht dat het niks werd. En dat bracht weer nieuwe twijfels mee: “wat ben ik nu voor vent. Ik kan geen eens werk vinden”. Waar ik jaren goed in geweest ben, kreeg ik niet meer verkocht. Ondanks de verbeterde rust in mijn hoofd, deze stap kreeg ik niet voor elkaar. Na 6 maanden trok ik terug naar Nederland, bijna berooid, nog steeds geen dak boven mijn hoofd (zelfs mijn auto mist een dak, ooit een grapje om duidelijk te maken dat het best goed met me gaat in mijn cabrio) en nog steeds geen inkomen. Waar rekeningen doorlopen en achterstand zich opstapelden als de bergen in Noorwegen… maar dan niet zo mooi.

Ik trok in op een regulier vakantiepark, het was rond de voorjaarsvakantie. Kosten waren mega… Maar ik kon nergens anders terecht, wat moest ik anders? Mijn vriendin vertelde mij dat ze met vakantie terug naar huis mocht voor een maand. Zij is Filipijnse en werkt bij een bijzondere werkgever in Beirut (meer zal ik er hier even niet over melden, maar geloof me, dat is een bijzonder verhaal). Vaak hoort ze pas laat of en wanneer ze naar huis terug kan gaan met vakantie. Nu was dat moment er ineens. Ik checkte een vliegticket en een plek voor mijn auto (dank Anneke) en vloog er ook heen. Dit was bijna een derde van de kosten van een maand waar ik nu zat. Die keuze was dus ook financieel een hele makkelijke. Daarbij zat ik ver in een sollicitatieprocedure die na mijn reis naar haar afgerond zou worden. Dus ook dat zag er goed uit. Een mooie baan bij een mooi bedrijf. Gewoon vast in dienst. Dat opende ook deuren naar een woning. Nog even een maand samen met mijn vriendin door brengen op deze prachtige eilandengroep. Het leven zag er weer eventjes mooi uit…

In een volgende blog deel 2: “Tussen liefde en leegte”