Een persoonlijk verhaal– deel 2

In mijn vorige blog “Wat overblijft als alles verschuift” schreef ik over de eerste periode na mijn scheiding. Mijn zoektocht naar werk en naar onderdak. Aan het einde vertel ik dat ik een nieuwe liefde heb gevonden bij de Filipijnse Josephine. En dat ik daar een maand naar toe kon om haar te ontmoeten en een maand samen door te brengen. Een heerlijke tijd was het. Eindelijk echte tijd met elkaar. Deels met ons tweetjes, deels met haar familie. Prachtige plekken geweest en mooie dingen samen gedaan. Wat een warm welkom in dit gezin. Een boerenfamilie op de rijstvelden op Mindanao. Bijzonder om ook dit leven van dichtbij mee te maken, mee te helpen en te ondergaan hoe het is om daar te leven.

Ik zat lekker in mijn vel. Immers ik was bij mijn nieuwe liefde, leerde haar familie, haar zoon en haar geboortegrond kennen. Nog nooit eerder was ik in dit deel van de wereld. Na mijn relatie met een Braziliaanse, waarmee ik ook die wereld heb mogen meemaken en ervaren, nu de Filipijnse wereld. Wat bijzonder en fijn. Daarbij zou ik na mijn reis een laatste gesprek hebben met een mooie werkgever. Dus bij terugkomst zag de toekomt er gelijk weer rooskleurig uit. Hoe anders is dit verlopen….

Maar eerst wil ik een lichtpuntje benoemen. Terwijl ik op reis was werd ik in contact gebracht met een vriendin van een vriendin. Zij woont in Ruinen, na ja, het buitengebied van Ruinen (wat voor velen onder jullie al een buitengebied op zich is). Zij heeft een mooie wijngaard met een aantal gebouwen. In één daarvan zit een volledig zelfstandige woonunit die beschikbaar was voor tijdelijke bewoning. We wisselden nummers uit en legde haar open en eerlijk mijn onzekere financiële situatie uit. “We zouden het er wel over hebben als ik terug was in Nederland”, was haar nuchtere antwoord. Ik kwam ’s avonds aan op Schiphol, eind mei (Hemelvaartsdag). Ik boekte nog een maal een hotel in de buurt van Schiphol. Op vrijdag zou ik bij Anneke mijn auto ophalen en gelijk doorrijden naar Ruinen om kennis te maken met Marjan.

Marjan had niet veel woorden nodig, ik kon erin trekken. Financieel kwam wel een keer. Eerst maar tot rust komen en vanuit die situatie werk zoeken en dan kwam het zeker wel goed. Waar ik een kamer-achtige plek had verwacht, is dit een eerste klasse appartement. Een grote woonkamer/leefkeuken, een ruime slaapkamer en een fijne badkamer is meer dan ik had durven dromen. En dan die omgeving… in het buitengebied, op een wijngaard. Nu drink ik geen wijn, maar druifjes vind ik wel lekker. En dan weilanden om je heen, wat een genot.

Al snel kwam wel de eerste klap. De baan bij deze werkgever ging niet door, na 6 gesprekken een afwijzing op een intern slecht afgestemde overdracht. Dus afgezien dat werk toch niet wilde vlotten werd mijn wereld ondertussen wel ernstig kleiner. Elke cent die ik had moest naar eten en drinken gaan. Ik kreeg af en toe wel wat lekkers om de hoek geschoven van Marjan, maar verder ging alles op de zuinigste manier. De auto verdween in de schuur, want die kon ik niet betalen. Benzine is duur. Boodschappen deed ik lopende (toch nog zo’n 4km). Openbaar vervoer komt er niet langs en dan is het eerst nog een bus, dan een trein en dan zit je pas in Zwolle. En dan is zo achteraf wonen wel erg ver weg en wel erg alleen. Het ligt ook op geen enkele route. Eventjes langskomen zit er gewoon niet in. Ik was alleen en zo voelde ik me ook. Ja er is liefde, maar alles was op afstand. Apeldoorn was ineens niet een uurtje rijden, maar een onoverbrugbare afstand geworden. En dan is het fijn om mooi te wonen, bijzonder dat ik er mag wonen, maar verschrikkelijk om dat juist hier alleen maar te kunnen. Het voelde echt als een beproeving.

Mijn zoektocht naar werk ging door en bleef moeizaam verlopen. Daarnaast maakte ik mij meer zorgen over het politieke klimaat. Met meer tijd dan goed voor me is, kon ik me daar volledig op richten. Ik maakte (en eigenlijk nog steeds wel) me zorgen over het politieke klimaat en werd online steeds activistischer. Wat veel haat en zelfs bedreigingen opleverde. Ik kon het wel plaatsen en moest er geregeld ergens wel om lachen. Maar dreigementen dat “we wel even langskomen met een knokploeg” is nooit plezierig om te ontvangen. Ook niet voor mijn kinderen om te horen of te lezen. Na een gesprek met hen, beloofde ik milder te worden en ze te laten zien dat menselijk bestaat in dit land. Meer dan er nu lijkt te zijn in de politiek en de media.

In augustus liep ik daarvoor het Pieterpad als vluchteling. Een tocht van 550km door Nederland, van Pieterburen (rondje Waddenzee vooraf) naar de St.Pieter nabij Maastricht. Als vluchteling? Ja, zo heb ik het kort samengevat. “Walking for Humanity” heb ik het genoemd. Maar wat houdt dat in? Ik liep in volledige afhankelijkheid van de mensen die ik onderweg zou ontmoeten, voor eten, drink maar ook voor onderdak. Ik had niks daarvan mee, dus een volledige afhankelijkheid, zoals een vluchteling die op zijn/haar vlucht eigenlijk ook constant heeft. De hulp die zij onderweg mogen ontvangen bepaalt het succes en veiligheid van de tocht. Nu was veiligheid voor mij natuurlijk geen probleem, en na een gesprek met Meb (zelf vluchteling) over zijn vlucht realiseerde ik mij dat mijn tocht niet in de schaduw kan staan van een echte vlucht. En een succes werd het. 30 dagen ben ik onderweg geweest. 4 dagen/nachten heb ik bij vrienden en familie mogen onderbrengen. De overige 26 (en het waren ook 26 etappes) heb ik gehaald met eten, drinken en onderdak van wildvreemden. Op de site van Walking for Humanty kan je hier alles over lezen. Ook op deze blogsite kan je alle blogs over deze tocht vinden. Via de kalender naar augustus en elke dag vind je een blog met mijn ervaringen…

Moe, maar zo voldaan, keerde ik eind augustus weer terug in Ruinen. Trots en met vertrouwen naar de toekomst hervatte ik mijn zoektocht naar werk en vast onderdak vanuit Ruinen. Mijn cursus bij “365 dagen succesvol – The Miracle Road Map” begon ook nog eens in september. Op de eerste online dag nodigde Arjan Vergeer mij uit om mijn verhaal over het Pieterpad te vertellen. En dat veranderde mijn leven waanzinnig. Al wist ik dat op dat moment nog niet… Jonas, een mede-cursist, hoorde mijn verhaal en maakte contact via LinkedIn. Al snel vroeg hij mij om hem te coachen. Hij stelde het budget vast (wat hoger lag dan wat ik doorgaans vraag) en we gingen van start. Onconventioneel, geen beproefde planning, geen vaste agenda met oefeningen, maar gesprekken. Diepe bijzondere gesprekken. Waar ik niet alleen luisterde naar zijn verhaal en dat voor hem spiegelde maar hij dat ook bij mij deed. “Wie was nou de coach”, heb ik hem meerdere malen gevraagd, maar dit was wat hij nodig had. En ik eerlijk gezegd ook.  

Ondertussen had ik mij aangemeld bij Willemsen de Koning als taxichauffeur speciaal vervoer in deze regio. Voor dit werk zijn altijd mensen nodig. En financieel snap ik het, maar in voldoening, kan ik het iedereen aanraden. Wat een mooi en dankbaar werk is dat zeg…. Zo kwam er stilletjes wat geld binnen. Kon ik gaan betalen voor mijn appartement, kon ik weer wat rekeningen in gaan lopen en kwam het water niet meer hoger te staan en lijkt het zelfs weer iets te zakken. Niet snel, maar het zakt. Een opluchting….

Vanuit deze coaching ontstond de vervolgvraag om hem te helpen met het organiseren met een tweedaagse voor een heel mooi nieuw concept. Ik zag genoeg ruimte in de coachofferte, maar Jonas wilde een aparte offerte hiervoor. En zo organiseerden wij samen de 24uur van Lunteren. En dit was een doorslaand succes. En zo ben ik ineens partner in een startup met een prachtige doelstelling: In 2050 willen wij namelijk alle kindinstellingen (0-18 jaar) duurzaam en circulair gebouwd hebben, daarnaast zullen al deze gebouwen innovatie en inspirerend van aard zijn. Een pittige doelstelling, maar het kan, daar geloven we in.

Meer hierover in een deel 3: “Waar wonderen beginnen”