Wat een tijd….

Ik werk ondertussen al een hele tijd als Zelfstandig Professional bij verschillende bedrijven in verschillende sectoren. Ik heb het geluk dat ik vrijwel elke keer weer een opdracht vind waarin mijn grootste doelen centraal staan. Of de opdrachtgever is een maatschappelijk onmisbare instantie en werk ik mee aan een prachtig doel. Of de omgeving is dusdanig in beweging dat het fantastisch is een onderdeel te zijn van die verandering. Of beide… Vrijwel nooit hoef ik het schip slechts varende te houden. Niet dat dat verkeerd zou zijn, maar het is niet wat ik het liefste doe. Hoe kan dat toch? Sinds kort heb ik een idee….

Hiervoor moet ik een paar maanden terug in de tijd… Ik was werkzaam bij de Gemeente Rotterdam. Een project waar ik trots op ben om daar ondersteuning te hebben gegeven. Ik sprak met een collega, laten we hem Jeroen noemen, over van alles en nog wat. Hij legde me uit dat ik een individu ben. Weliswaar een product van mijn ouders, maar wel met een eigen ik. Ik wist dat wel, maar realiseerde me in dat gesprek pas dat veel van mijn keuzes, reacties, houdingen ingegeven waren door de rol die of mijn vader of mijn moeder speelde in mijn leven. Ik zeg speelde, ze leven beide al enige jaren niet, maar toch spelen zij kennelijk nog steeds een grote rol. Het doorvragen over wat IK nu precies wilde, maakte mij dat uiteindelijk duidelijk. Eigenlijk best een beetje pijnlijk duidelijk.

Vanaf dat moment heb ik besloten mijn hoofd wat vaker uit te zetten, en mijn hart wat vaker aan te zetten. Dat klinkt raar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Je bekijkt de wereld niet meer feitelijk en oordeelt niet meer naar (opgelegde of aangeleerde?) principes. Je gaat eerst kijken wat het met je doet, wat je erbij voelt. En pas daarna bedenk je wat je er mee kan of wellicht zelfs wil (of juist niet wil…). En zo ontstond er ruimte om te bezien wat ik doe, wil doen, maar ook wat ik gedaan heb.

Ik realiseerde me dat ik in veel van mijn opdrachten de feedback kreeg dat ik zo ‘coachend’ te werk ging. Nooit heb ik daar ECHT bij stil gestaan. Terwijl ik wel heel bewust een bepaalde werkwijze hanteer om bijvoorbeeld een proces bij een klant ingericht te krijgen. Dat ik altijd opteer voor oplossingen die uit de klant-organisatie worden aangereikt is voor mij eigenlijk gewoon logisch. Ik hoor echter ook geregeld dat er gekozen (soms zelfs gevraagd) wordt voor de bekende “best practices”. Maar waarom, of vooral hoe ik daar tegenaan kijk, heb ik nooit heel diep uitgezocht. Ik kan het uitleggen, feitelijk vooral, maar het is vooral hoe ik ‘gewoon in elkaar zit’. Mijn klanten typeren dit geregeld als coachend. Immers laat ik veel aan de ‘eigen’ medewerkers over en stuur ik ‘slechts’ het proces (een kenmerk van een coach?).

En als je dan ineens je hoofd uitzet en je merkt wat er echt op je af komt, dan blijkt ineens dat er een wijziging aanstaande is. Een vriend verteld zich aangesloten te hebben bij Power4Talent (waar je je als coach bij aan kan sluiten): “Is toch ook wat voor jou…”, zei JP tegen mij toen hij er over vertelde. Mijn hoofd reageerde als eerste: “Nee, zonder echte opleiding en kennis kan ik daar niet aan deelnemen”. Dan volgen gesprekken met Laurien, een oud-Olympisch atlete (zie andere item in de nieuwsbrief voor een fantastisch event met haar). En ook zij raad mij aan ‘gewoon te gaan starten’.

Weer zegt mijn hoofd aanvankelijk nee, maar ik verander deze afwijzing in een stap naar voren. Een stap in het diepe, in het onbekende, maar naar een oh zo gave andere (?) toekomst. Ik word aangenomen bij Power4Talent en zal binnenkort een nieuwe coachee gaan ontmoeten. Met hem/haar ga ik het avontuur samen aan. En dan komt er een berichtje van een collega van mijn periode bij de gemeente Rotterdam. Of ik haar man kan helpen in een stukje netwerken. We raken aan de praat en ik spreek de gedachte uit dat hij mogelijk een stukje coaching kon gebruiken. Totaal onverwacht komt de wedervraag: “Kan en wil jij dat dan doen?” en zo komt mijn eerste coachee dus nog iets eerder dan verwacht. We zijn onderweg naar een mooie bestemming, maar genieten nu nog het meeste van de reis…

Wat ik me realiseer en met jullie wil delen….. Doordat ik mijn hoofd uitschakelde en meer naar mijn hart ben gaan luisteren gingen er deuren open waar ik voorheen niet eens aan durfde te kloppen. Kwamen er mogelijkheden op mij af, waar ik voorheen omheen trok. Ik weet nu dat als je open staat voor dingen die je ECHT wil, die dingen zich ook aan zullen dien. Je die zal gaan zien, je die kansen kan gaan pakken.

Ik heb nog één ander voorbeeld waaruit dit bleek. Ik was betrokken bij een klein ongeluk op straat. In de nasleep en afhandeling van de schade kwam ik thuis bij de ouders van de ‘dader’. Ik kreeg te horen dat hij naast ADHD en Autisme nog 3 andere ‘ziektebeelden’’ had die hem al zijn hele leven in de weg zaten. Gedurende de avond ontstond spontaan een moment waarop ik vroeg of het goed was of ik ‘even als coach’ met hem in gesprek zou gaan. Aan het einde van de avond vertelde deze jongen en zijn ouders dat, dankzij ons gesprek, hij voor het eerst in ruim 10 jaar emoties liet zien, en dat hij nu eindelijk begreep wat emoties überhaupt zijn. De dag erna (en bijna elke dag sinds) appte hij mij met hoe zijn dag gaat. Hij was de weg op gegaan om ‘onze situatie’ op te zoeken en zo bewust andere keuzes te maken. Alleen om te leren nooit meer diezelfde keuze te maken als “toen, bij mij”.

Het is een bijzonder tijd… Eerder schreef ik al op mijn blog (in het Engels) dat 2020 een bijzonder jaar was. 2021 lijkt nog specialer te worden. Ben ik klaar met mijn opdrachten als procesmanager? Nee, natuurlijk niet. Want ook dat is fantastisch mooi en leuk om te doen. Ook daar sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Maar dat deze nieuwe richting erbij is gekomen, is niet zomaar een extraatje. Want tenslotte:

Als je de dingen doet die je wil doen, leef je het leven wat je wilt leven!!


2020 – a special year….

A special year is coming to an end. For many it has become a year of grief, of loss, of illness. Above all, I wish these people a much nicer and better 2021. But also for everyone else, I wish a wonderfull, healthy and pleasant 2021 !!

For me, this was not a year of limited freedom, not a year of horrible masks, not a year of bad memories and tough decisions. 2020 was a very valuable year for me. From a business point of view, it was a good year for me with great customers and interesting challenges. For me personally, it was a year of growth, of great developments. Thanks to Corona, there was more time with my wife and children. More time for those things that REALLY matter. More time to think, make choices, and enjoy the people around me who are literally the closest to me – my family!

In 2020 I made choices, made decisions. I have said goodbye to a number of situations. I have said goodbye to certain habits. I have said goodbye to things that consume my energy, and for which I received little or nothing positive in return. For example, I stopped with Social Media phenomenon Facebook, I said goodbye to personal Whatapp groups, I choose not to communicate in a way with people who should literally be close by.

It is the year in which I finally realized that Social Media is A-Social for me. Birthdays that are congratulated via Whatsapp or Facebook. In which important personal developments are announced via Twitter. In which milestones are only shared on LinkedIn. In which every form of personal contact has changed into a digital gathering. Not caused by Corona, but by everyone’s own independent free (!) choice.

Many have labeled this period as a curtailment of our freedoms and experienced a mouthmask as a gag. The lockdown as we know it and have known it in the Netherlands is nothing compared to lockdowns in other countries. They have not curtailed us in anything, they have called on us to make wise choices, and yes, a number of things were / are temporarily no longer allowed. But isn’t freedom much more and much greater than what is currently no longer possible or allowed? Freedom is so much different from what we are (have been) limited in now. And a gag … a face mask? If you call that a gag, then you really are too spoiled in your head. A mouth mask is annoying and it is debatable if it works. But it doesn’t gag anyone at all, at most your ego, but in that case it is about time to do something about it …

See the situation as an opportunity, an opportunity to learn. The opportunity to invest time and energy in yourself and in the people around you. This can be your own family, but also others close by. This is really possible without visitors and without social media and without worrying about Corona.

Stay healthy and look at each other now, in 2021 and beyond ….


Corona…. stilte of kans?

Corona….. wat een rare periode is dit geworden. En naar alle waarschijnlijkheid zal het nog wel even zo blijven. Toen mijn opdracht bij Visma Idella stopte, had ik de tijd om enkele niet afgeronde dingen op te pakken. Zowel thuis als ook zakelijk kon ik eindelijk mijn tanden in dingen zetten waar ik anders nooit tijd voor had. Het is een periode van klussen, training, ontwikkeling en bezinning geworden.

En eigenlijk, als ik er nu bij stil sta, is zo’n periode gewoon heel erg fijn. Niet dat Corona-gedeelte, want laten we daar duidelijk over zijn, dat is gewoon niet plezierig. Maar een periode zonder opdracht, zonder verplichtingen, even een pas op de plaats kunnen maken. En eigenlijk met die pas op de plaats flinke passen vooruit zetten en je hoofd en je blik op de toekomst richten. Hoe lekker is dat…

Behalve wat ik in en rond het huis heb kunnen doen, heb ik mij zakelijk verder kunnen verdiepen in bijvoorbeeld de Lean-methodieken. Maar boven alles heb ik andere concepten die nog in mijn hoofd zaten verder kunnen uitdiepen. En dat is toch wel het leukste, denk ik, aan ondernemen: Bezig zijn met het uitdiepen van (nieuwe en oude) gedachtes. Het uitschrijven van mogelijkheden, zoeken naar kansen, veel schrijven en vooral ook veel schrappen. Denken, filosoferen, ontdekken, ervaren, allemaal heerlijke werkwoorden die hier – voor mij – zo’n groot onderdeel van zijn en vervolgens gewoon ondergaan….

Er is in de afgelopen periode weer veel moois in mijn hoofd ontstaan. Grote delen zijn uitgewerkt en liggen her en der al in de week. Klaar om op te starten, klaar om het daglicht te gaan zien. Maar nu nog niet, als de tijd daar is, zal ik daarover vertellen. Voor nu is het verder in de detail uitwerken, netwerken, contact maken met (nieuwe) relaties. Gesprekken aangaan, uitdagingen overwinnen, overtuigingen vastleggen, en dan gewoon genieten van al dat nieuws.

Een heerlijke bezigheid welke zoveel energie geeft. Wat zijn jullie energiegevers? Hoe komen jullie deze tijd door?

 


Onduidelijke RIVM-cijfers

Regelmatig worden wij geïnformeerd over diverse zaken door middel van cijfers. Cijfers over de onze economie, misdaadcijfers. En vandaag de dag natuurlijk cijfers over de ontwikkelingen met betrekking tot de Corona-pandemie. Deze cijfers zijn best wel belangrijk. De maatregelen worden mede gebaseerd op deze cijfers. Als de cijfers oplopen, zullen de maatregelen immers strenger worden, en als deze afvlakken wordt er gekeken of we de maatregelen kunnen versoepelen. Al met al is het voor ons als burgers interessant om te volgen, omdat het ons helpt om te begrijpen waar we staan en wat we kunnen verwachten.

Zo volg ik deze cijfers ook en probeer ook ik in te schatten of het goed gaat en of het zal versoepelen of dat ik verwacht dat de maatregelen aan zullen worden gescherpt. Zeker nu de pandemie voort duurt, de maatregelen weer zijn aangescherpt en de draagkracht lijkt af te brokkelen zijn deze cijfers belangrijker dan ooit. En wat zien we gebeuren, de cijfers zijn vrijwel elke dag niet compleet of incorrect… Over de afgelopen week zijn 4 waarden incompleet of incorrect! (Cijfers van 30 oktober 14:41 – Bron Nu.nl)

Nu werk ik niet bij het RIVM maar heb in mijn werk geregeld te maken met rapportages (stel ze geregeld zelf op). Bij het opleveren van cijfers om duidelijkheid te verschaffen hoe het gaat met bijvoorbeeld een bepaald proces bij mijn klant gaat het vooral om betrouwbaarheid van die cijfers. Immers vormen ze de basis van het zo nodig (bij-)sturen van de organisatie.

Kijk het kan altijd gebeuren dat er iets mis gaat, dat er even niet ingevoegd kan worden door een technische storing. Dat je die pas de dag erna, of nog later, pas in kan voeren is dan ook goed mogelijk. Echter we weten toch vandaag wel welke nog van gisteren waren? Dat wordt (hopelijk) toch bijgehouden. Zodat men goed kan sturen op betrouwbare cijfers?

En voor de media biedt het de mogelijkheid om juiste cijfers aan ons burgers te laten zien. Zodat ook wij goed op de hoogte zijn en gevoel krijgen bij de echte ontwikkeling van de cijfers en al kunnen anticiperen op eventuele verandering van maatregelen. Dit kan toch niet zo moeilijk zijn… Zie dit voorbeeldje:

 

 

Dit komt, denk ik, de helderheid ten goede en daarmee ook de daadkracht. En als er iets nodig is bij het onder controle krijgen van een pandemie is daadkracht bij de burgers.

Houd vol, blijf veilig!