Het imago van het VMBO – deel 2

In de afgelopen dagen zie ik geregeld posts voorbij komen over de “Baas van morgen” (een prachtig initiatief van JINC). Ik word er enorm blij van dat bedrijven de deuren van de directiekamer open stellen om deze jonge mensen van de toekomst een kijkje in de keuken te geven. Niet zelden komen de kinderen met prachtige reacties waarvan ik hoop de die bedrijven er ook daadwerkelijk iets mee gaan doen. Zo las ik een reactie van Marit die aangaf dat bij #Visma|Raet dat zij diversiteit een offciele doelstelling moeten maken. En dit zowel in- als extern uit te dragen. En gelijk heeft zij, ik hoop dat Visma|Raet deze oproep beantwoord en zich daarvoor ook in zal zetten. Of Maxime en Reda (bij #Rabobank Amsterdam) door te vertellen wat hun dromen zijn leren hoe belangrijk eigenwaarde en gelijke kansen zijn. Erik (de betrokken directeur in deze) voegt de daad bij het woord en start een whatsapp groep en is al gelijk actief bezig zijn netwerk in te zetten. Ik word hier enorm blij van en hoop dat er velen van deze acties zullen volgen….

Gelijke kansen, diversiteit, inclusiviteit… het staat op dit moment redelijk onder druk. Niet alleen door de Corona pandemie (die ons meer en meer verdeeld), maar ook door de verhardende maatschappij. Sterk volgend op diezelfde trend in de politiek (of zou dit andersom zijn volgordelijkheid hebben?). Inclusiviteit staat niet eens in de Vandale, en wordt door Word niet herkend en wordt zelfs‘verbeterd’ naar “exclusiviteit”. Voor de slimme zoekers: ”Exclusiviteit” staat (gelukkig) ook niet in het woordenboek….

Inclusiviteit op Internet
Inclusiviteit in Word

Wel is te lezen dat het woord “inclusiviteit” sinds 2017 een “flinke opleving” mee maakt. Het wordt in verband gebracht met een toenemende diversiteit in de samenleving en gebruikt in de strijd tegen allerlei vormen van discriminatie. De stichting jINC is al bijna 20 jaar bezig om hier aandacht aan te geven. “Baas van morgen” is daar één uiting van.

Maar afgelopen week besefte ik maar eens te meer dat we nog veel te bereiken hebben. Alweer een lange tijd geleden schreef ik deel 1 van een blog over het “Imago van het VMBO”. In dit blog beschreef ik de indeling van het Nederlandse onderwijs en de rare gevolgen die dit met zich meebrengt. Het imago van het VMBO-onderwijs is, in mijn ogen ten onrechte, niet zo best te noemen. Niet voor niets blijven scholen vasthouden aan het aanbieden van MAVO (ipv de juiste benaming VMBO-TL). Ik ben nog niet toegekomen aan de volgende delen over het VMBO, dus beschouw ik deze maar als zodanig.

Loesje snapt het….

Maar dan deze periode. Een periode waarin menig student de billen bij elkaar knijpt met welke boodschap de mentor hen gaat bellen: Examenstress!! Voorheen werden alle leerlingen op dezelfde dag geïnformeerd of ze wel of niet geslaagd zijn. Of de vlag wel of niet uit mag. Of er wel of geen herkansingen zijn te benutten. Iedereen die slaagt is een topper en iedereen die slaagt verdient daar alle lof en aandacht voor. Maar wat is er nu aan de hand? Alleen het VMBO (basis en kader) moeten een week langer wachten op hun uitslag. Dus iedereen heeft deze week zijn/haar uitslag binnen, overal hangen de vlaggen uit, kunnen ouders en verzorgers, vrienden en familie er op uit trekken om versieringen cadeautjes en kleinigheidjes binnen te hengelen voor de geslaagden. Ik wil hen allen van harte feliciteren, want zij verdienen die aandacht en gezelligheid.

En dan een week later volgt het VMBO. Ook die toppers hebben hard gewerkt. Maar tegen de tijd dat zij de resultaten horen zijn de spulletjes uitverkocht, in de uitverkoop (om toch maar de laatste restjes nog even verkocht te krijgen) en is de aandacht al weer volop op het lopende EK. Hun vlaggen vallen in het niets met de oranjeversiersels die inmiddels uit de schuren de bestaande vlaggen met schooltassen hebben mogen vervangen. Andermaal is er te weinig aandacht voor deze toppers. Andermaal delven deze toppers weer het onderspit in het onderwijs.

Nu zou ik mij kunnen indenken dat de tijdelijke maatregelen naar aanleiding van de pandemie roet in het eten gooit. Dat de regels omtrent een tweede herkansingsronde het niet anders mogelijk maakt om dit op deze wijze te organiseren. Maar naar mijn weten waren de VMBO-examens digitaal! De uitslag was daarmee al direct na het examen bekend. En ja. Dan moet er nog een normering overheen, alvorens er cijfers en uitslagen aan gekoppeld kunnen worden. Maar dit moet bij elk afgenomen examen. Waarom zijn dan net deze examens de ‘laatste der Mohikanen’? Ik kan alleen maar concluderen dat ‘men deze groep niet belangrijk genoeg vind’. Wanneer gaan we ECHT waarde geven aan een ieder? Wanneer laten we aan iedereen zien dat ze belangrijk zijn, nu en in de toekomst? Het is deze groep mensen die uiteindelijk de basis van de maatschappij vormen. En ja, de basis klinkt als het laagste van het laagste, maar is tevens het belangrijkste en het fundament van waar we allemaal op staan. Zonder deze basis is er geen maatschappij, geen economie, geen fijn en plezierig leven. En dat geldt ook voor iedereen!! Want ook de TOP van de maatschappij onderhoudt niet zelf zijn/haar tuin, bakt niet zelf zijn/haar brood, wast niet zelf zijn/haar bolide, bouwt niet zelf zijn/haar huis. Is het zo moeilijk te realiseren dat wij ALLEMAAL de maatschappij zijn? En dat iedereen in die maatschappij aandacht en gelijkheid verdient?


Vrijheid vs Vrijheid

Vandaag is het bevrijdingsdag. Een dag waarop we kunnen vieren dat we in vrijheid leven. Een vrijheid die we nu alweer 75 jaar kennen, voelen en ervaren. “Maar wat is nou die vrijheid”? Een zinnetje uit een prachtig liedje van Klein Orkest over de toen nog gescheiden stad Berlijn….

Vanmorgen liep ik een rondje met onze hond en zie her en der de vlag uithangen. Ook ik heb deze vanmorgen uit gehangen. En het doet mij goed, vooral omdat het lijkt alsof er steeds meer gevlagd wordt. Op 5 mei vieren we onze vrijheid, de vrijheid die tussen 1940 en 1945 ons was ontnomen door een nietsontziende oorlog. Een regime dat onze vrijheid weg nam, en een regime dat vele mensen niet alleen hun vrijheid ontnam, maar ook hun (recht op leven) ontnam. Na de aangekondigde capitulatie van de Duitsers op 5 mei 1945 (de formele capitulatie was op 6 mei), vallen er in de eerste dagen van vrijheid nog steeds velen slachtoffers door geweld van de bezetters. Op 7 mei schieten Duitse soldaten op feestende Nederlanders op de Dam in Amsterdam. Op Texel is het pas na 20 mei vrede en vrijheid. Er sterven in die dagen nog honderden Texelaren en Georgische gevangenen. Kortom de vrede is getekend, maar vrij waren we nog allerminst.

Nu 75 jaar later vieren we wél dat we vrij zijn. We kunnen zeggen wat we willen, geloven wat we willen, denken wat we willen, we kunnen kiezen wie we willen bij onze verkiezingen. De dag ervoor herdenken we hen die gevallen zijn in de oorlog, in hun strijd voor onze vrijheid. Niet alleen herdenken we hen in de periode van de tweede wereldoorlog, maar ook hen die vielen in de jaren daarna, tot nu toe. We herdenken een ieder die vecht (op welke wijze dan ook) voor onze vrijheden, waar ook ter wereld.

Ikzelf ben nooit in dienst geweest. Toen ik gekeurd moest worden wilde ik een goede testuitslag, want ik ging studeren aan het CIOS. Een goede uitslag was voor mij belangrijk, althans dat dacht ik, voor mijn toekomst in “de sport”. Ik deed derhalve mijn uiterste best, ik zette mij in, en dat viel op. Aan het einde van de ochtend, de reguliere test zat erop, was ik opgevallen. Ik werd benaderd door een officier (vraag me niet welke rang…) en hij bood mij een nieuw kopje koffie of thee aan. Hij wilde met mij in gesprek, want mijn uitslagen waren zo goed. Hij wilde met mij in gesprek omdat hij interesse had om mij in mijn diensttijd te plaatsen bij de luchtmacht. Ik had de lengte, de gezondheid, de intelligentie (??) voor een diensttijd/carrière bij de luchtmacht… “Wie wil dat nou niet”, zei hij, ”in plaats van bij de zandhazen” voegde hij er smuilend aan toe. Mijn antwoord was ongezout: “Nou, ik niet….”. zijn kaak viel open van verbazing en trachtte opnieuw mij om te halen met mooie verhalen over o.a. het vliegen in een F16 (zal het toen wel geweest zijn…), maar mijn reactie: “Ik wil helemaal niet in dienst”, bracht een andere blik in zijn ogen, en in een laatste poging mij om te halen werd mijn reactie nog smakelozer: “Een militair wordt opgeleid om een ander om het leven te brengen voor een stukje land. Geen enkel stukje land is het leven van een ander waard”. Dit waren ongeveer mijn woorden, of in ieder geval wel de lading die het had.

Ik stond toen snel buiten, en ongepast trots ging ik terug naar huis. Ik had een positieve uitslag en de bodem gelegd voor mijn aanstaande dienstweigering. Van dienstweigeren is het nooit gekomen, eerst kwam uitstel i.v.m. studie, later was mijn lichting de eerste die niet meer werd opgeroepen voor de dienstplicht. Ondertussen ben ik ouder en verstandiger (althans dat wil ik graag geloven). Mijn woorden van toen, brengen nu spijt in mijn gedachten. Mijn reactie van toen maakt mij nu minder trots. Een militair is niet wat ik toen dacht/voordeed dat het was. Nog steeds ben ik geen voorstander van de dienstplicht, maar ik heb wel enorm respect voor hen die strijden voor onze vrijheden. Tegenwoordig ben ik 2 minuten stil en deck ik aan hen die voor ons gevallen zijn. Tegenwoordig hang ik de vlag uit, trots op waar we wonen en wat we in 75jaar bereikt hebben.

Terug naar mijn rondje met mijn hond. Behalve Nederlandse vlaggen zag ik een andere vlag. Één van mijn buren hadden een andere vlag uitgehangen. Een vlag met een mooi groot rood hart en de tekst: “Wij maken ons hart voor Vrijheid”. In eerste reactie vond ik het wel mooi. Je hart (niet met een D maar met een T) maken voor Vrijheid, dat willen we toch allemaal, daar gaat het toch ook om? Dat is toch wat we willen met ons allen? Maar tijdens mijn rondje gingen mijn gedachten verder. Als ‘iedereen’ de Nederlandse vlag uithangt op deze nationale dag van de vrijheid, en je besluit daarvan af te wijken, dan wil je een statement maken. Althans zo ervoer ik deze vlag al mijmerend over de redenen achter deze afwijkende vlag van dat wat doorgaans gedaan wordt. Thuisgekomen verdiepte ik mij in de vlag en de achtergrond. Ik kwam erachter dat de vlag staat voor een beweging, zelfs een politieke beweging (namelijk Lijst30). De url www.hartvoorvrijheid.nl linkt direct door naar www.lijst30.nl.

Op die site aangekomen zie ik wat prominente gezichten welke geregeld in het nieuws zijn gekomen met hun strijd tegen de Corona-maatregelen.  Nu gaat mijn blog niet over het wel en wee van de huidige Anti-Corona-Regels of mijn mening over hoe we omgaan met Corona en wat dit doet met de maatschappij. Waar het mij om gaat is dat er in de maatschappij een beweging is ontstaan die met woorden als “hart voor vrijheid”, “geef ons onze vrijheid terug” en recent de poster van Forum voor Democratie dat de vrijheid die in 1945 is geboren in 2020 is omgekomen. Kortom een beweging die de letterlijk zwaar bevochten en verworven vrijheden van toen gelijk stelt aan de vrijheden die zij zeggen kwijt te zijn geraakt door de Anti-Corona-Maatregelen. En deze vergelijking baart mij zorgen, enorme zorgen….

De vrijheid die wij vandaag vieren, en waarvoor we gisteravond nog een herdenking hadden, gaat om juist die vrijheid waarin je je kan uitspreken over de huidige regels, de vrijheid om te kunnen zijn wie we zijn, om te kunnen zeggen wat we willen. Vrijheid waarin wij onze meningen kunnen ventileren. En waardoor het mogelijk is om juist zo’n vlag op te hangen. Om politiek gezien een partij op te richten om een tegengeluid te kunnen geven. Om ondanks de regels en beperkingen demonstraties te houden om ‘jouw mening’ te laten zien. En ja, als dan het moment waarin je dat mag doen voorbij is, je ook weer moet ophouden en moet vertrekken, en als je dat niet doet, er opgetreden wordt… Datje petities mag starten, websites mag openen, je mening mag delen, verkondigen aanprijzen… Zonder dat je bang hoeft te worden opgepakt, gefusilleerd,  achtervolgt te worden. Zonder dat je huis wordt beklad/belaagd/bekogeld dat je ‘verkeerd’ bent, zonder dat je verplicht wordt om op je jas een teken te dragen tot welk geloof, welke beweging, of wat dan ook behoort.

Gelukkig hebben we die vrijheid. Ik zal dan ook niet aankloppen/aanbellen om te vragen deze vlag te verwijderen. Ook niet om deze websites op zwart te zetten, of om anderszins de mening te kuisen, of zelfs maar aan te passen. Ik neem wel de vrijheid om aan iedereen die dergelijke uitingen doet eens goed na te denken over wat voor signaal je geeft met deze uitingen. Of het terecht is om de bewegingsvrijheid (die echt wel vervelend is) te vergelijken met de vrijheid waarvoor destijds zo gestreden is. Of het terecht is om over de rug van de gevallenen te strijden om jouw stukje beweging weer op te eisen. Of het terecht is om te zeggen dat de vrijheid die in 1945 is geboren ook echt overleden is in 2020. Of het niet schofferend is tegen alle mensen die over de hele wereld vechten voor de vrijheid waarmee jij dit signaal hier en nu gewoon kan geven en toch te zeggen: “we zijn het kwijt”. Ik denk, hoop en heb er vertrouwen in dat als zij diep van binnen kijken, ze maar oh zo blij zijn met de vrijheden die we hebben en dat we daarvoor mogen vlaggen. Maar dan wel met onze nationale vlag, elke andere vlag is, naar mijn bescheiden mening, een schande voor hen die voor ons gevochten hebben en voor hen die gevallen zijn en hun nabestaanden, vrienden, maten, collega’s, medestrijders…


Mijn moeder bestaat niet…

Onlangs kwam ik dit verhaal tegen. Het is het verhaal van mijn neef Mattijs Diepraam over zijn moeder (95 jaar!!) die nog steeds wacht op een vaccinatie en tussen wal en schip lijkt te vallen in de planning. Hieronder zijn verhaal!

Even mijn gemoed in het openbaar luchten, want dit schandaal verdient publieke aandacht. Het is inmiddels 12 april 2021 en mijn moeder van 95 is nog altijd niet gevaccineerd. De reden? Mijn moeder bestaat niet in vaccinatieland.

Waarom niet? Het begint al met het feit dat mijn moeder nooit een oproep heeft ontvangen. Met dat probleem hebben in januari een heleboel huisartsen te maken gehad, zo blijkt. Huisartsen hadden brieven moeten ontvangen van het RIVM, waarna zij senioren moesten polsen met de vraag of die voor vaccinatie in aanmerking wilden komen. Veel huisartsen hebben die nooit ontvangen, ook die van mijn moeder niet. Officieel zit ze dus nog steeds te wachten. Waarschijnlijk zou dat voor eeuwig zijn geweest als ik niet was gaan bellen.In een vorige post schreef ik jullie al over mijn wanhoop en hoe die een kafkaëske zoektocht langs huisarts, GGD en RIVM in gang zette. Niemand die wist hoe het zat, niemand die kon helpen. In arren moede zette de huisarts van mijn moeder haar maar op een lijst voor thuisvaccinatie, in de hoop dat hij in maart toch eens wat spullen binnen zou krijgen.

Maar de hele maand maart bleef het stil. De spullen waren niet in zicht en de termijn waarop ze in beeld zouden verschijnen, was volkomen onduidelijk, zo zei de huisarts.Inmiddels weet ik meer, na opnieuw zo’n rondje van kastje naar muur. Huisartsen mógen ouderen niet eens vaccineren. Zij krijgen alleen vaccin voor mensen tot 60 die tot de risicogroepen behoren. Als zij toch ouderen willen vaccineren, krijgen zij daarvoor geen vergoeding. Huisartsen moeten dat dus uit eigen zak betalen. Maar zelfs dat mag niet, want ze krijgen precies zo veel vaccin als er mensen op hun lijst staan die tot de risicogroepen behoren. Daar komt nu bij dat ze het AstraZeneca-vaccin sowieso niet mogen gebruiken voor mijn moeder, omdat ze buiten de daarvoor resterende doelgroep valt. Een ander vaccin is er niet voor huisartsen. Met andere woorden: de categorie ‘senior en thuiswonend, maar niet in staat om naar een priklocatie te komen’ bestaat niet.

Het voorstellingsvermogen van de beleidsmakers schoot tekort om deze groep in het vizier te hebben. Zelfs nu huisartsen moord en brand schreeuwen, wordt er niet geluisterd. Zal ik even een beeld schetsen van de manier waarop mijn moeder thuiswoont? Zodat beleidsmakers een idee krijgen van het type ouderen dat nog steeds thuis moet/mag wonen? En daarna een beschrijving geven van de manier waarop zij naar een priklocatie moet komen?Mijn moeder zit de hele dag broos en kromgegroeid in haar stoel en wordt met alles geholpen door de thuiszorg of door mij. Ik doe haar boodschappen, de thuiszorg zet haar eten klaar. Het gaat allemaal nog nét, ook ingegeven door het feit dat ze het afgelopen jaar thuis nog veiliger zat dan in een verpleeghuis.

Een loopje van de kamer naar de keuken duurt bij haar tien minuten. Ze komt niet meer over de drempel naar buiten, om in een rolstoel te gaan zitten. Vervolgens lukt het haar niet meer om van de rolstoel in de auto te gaan zitten, ook niet met hulp, en hetzelfde geldt voor het uitstappen. Voordat ze op de priklocatie is aangekomen, had ze al twee keer naar de wc gemoeten. Om dezelfde reden gaat ze ook niet meer naar de tandarts.Natuurlijk kunnen we proberen om haar krakende lijf met drie man over de drempel en in de auto te tillen, ook al mogen we eigenlijk maar met één tegelijk over de vloer komen. Natuurlijk kunnen we haar een luier aandoen. Maar hoeveel menselijker zou het zijn als de huisarts gewoon even langskomt, net als voor de griepprik?

Het aparte is dat deze categorie ouderen bewust is gecreëerd door het overheidsbeleid van de afgelopen 20 jaar. Verzorgingshuizen werden massaal gesloten en ouderen moesten in deze ‘zorgzame samenleving’ zo lang mogelijk thuis blijven wonen. Nu het erop aankomt, heeft diezelfde overheid opeens geen idee.Maar misschien ben ik nog het meest teleurgesteld in de ruime meerderheid van Nederlanders die in de afgelopen verkiezingen voor voortzetting van dit beleid heeft gekozen.

Een overheid hoeft geen overheid te zijn die niet meer opkomt voor haar burgers. Maar dat gebeurt wel als jouw stem een beleid in stand houdt dat een ander soort overheid ambieert: een overheid die haar handen lostrekt en de overgebleven restjes versnippert, in plaats van te investeren in voorzieningen die er voor ons allemaal zijn. En vervolgens een ‘functie elders’ bedenkt voor een van de weinigen die zich nog bekommeren om de slachtoffers van dat beleid. Die ruime meerderheid in hun doorzonwoningen. Die er de afgelopen jaren netjes een paar procent op vooruit is gegaan en niets wil inleveren. Die niets geeft om groepen die buiten de boot vallen, en het ook niet interesseert dat de rijkste Nederlanders er intussen tientallen procenten bij kregen. Als ze zelf maar mogen houden wat ze hebben.

Ik ben een liberaal in hart en nieren, maar waar is het liberalisme gebleven dat staat voor vrijdenken en ruimdenken? In plaats daarvan zie ik een steeds bekrompener maatschappij waarin liberaal weinig anders meer betekent dan conservatief en egoïstisch: alles bij het oude houden en straks weer zo veel mogelijk verre vliegvakanties.

Verder hou ik van jullie allemaal!

blog van Mattijs Diepraam!


Wat een tijd….

Ik werk ondertussen al een hele tijd als Zelfstandig Professional bij verschillende bedrijven in verschillende sectoren. Ik heb het geluk dat ik vrijwel elke keer weer een opdracht vind waarin mijn grootste doelen centraal staan. Of de opdrachtgever is een maatschappelijk onmisbare instantie en werk ik mee aan een prachtig doel. Of de omgeving is dusdanig in beweging dat het fantastisch is een onderdeel te zijn van die verandering. Of beide… Vrijwel nooit hoef ik het schip slechts varende te houden. Niet dat dat verkeerd zou zijn, maar het is niet wat ik het liefste doe. Hoe kan dat toch? Sinds kort heb ik een idee….

Hiervoor moet ik een paar maanden terug in de tijd… Ik was werkzaam bij de Gemeente Rotterdam. Een project waar ik trots op ben om daar ondersteuning te hebben gegeven. Ik sprak met een collega, laten we hem Jeroen noemen, over van alles en nog wat. Hij legde me uit dat ik een individu ben. Weliswaar een product van mijn ouders, maar wel met een eigen ik. Ik wist dat wel, maar realiseerde me in dat gesprek pas dat veel van mijn keuzes, reacties, houdingen ingegeven waren door de rol die of mijn vader of mijn moeder speelde in mijn leven. Ik zeg speelde, ze leven beide al enige jaren niet, maar toch spelen zij kennelijk nog steeds een grote rol. Het doorvragen over wat IK nu precies wilde, maakte mij dat uiteindelijk duidelijk. Eigenlijk best een beetje pijnlijk duidelijk.

Vanaf dat moment heb ik besloten mijn hoofd wat vaker uit te zetten, en mijn hart wat vaker aan te zetten. Dat klinkt raar, maar eigenlijk is het heel eenvoudig. Je bekijkt de wereld niet meer feitelijk en oordeelt niet meer naar (opgelegde of aangeleerde?) principes. Je gaat eerst kijken wat het met je doet, wat je erbij voelt. En pas daarna bedenk je wat je er mee kan of wellicht zelfs wil (of juist niet wil…). En zo ontstond er ruimte om te bezien wat ik doe, wil doen, maar ook wat ik gedaan heb.

Ik realiseerde me dat ik in veel van mijn opdrachten de feedback kreeg dat ik zo ‘coachend’ te werk ging. Nooit heb ik daar ECHT bij stil gestaan. Terwijl ik wel heel bewust een bepaalde werkwijze hanteer om bijvoorbeeld een proces bij een klant ingericht te krijgen. Dat ik altijd opteer voor oplossingen die uit de klant-organisatie worden aangereikt is voor mij eigenlijk gewoon logisch. Ik hoor echter ook geregeld dat er gekozen (soms zelfs gevraagd) wordt voor de bekende “best practices”. Maar waarom, of vooral hoe ik daar tegenaan kijk, heb ik nooit heel diep uitgezocht. Ik kan het uitleggen, feitelijk vooral, maar het is vooral hoe ik ‘gewoon in elkaar zit’. Mijn klanten typeren dit geregeld als coachend. Immers laat ik veel aan de ‘eigen’ medewerkers over en stuur ik ‘slechts’ het proces (een kenmerk van een coach?).

En als je dan ineens je hoofd uitzet en je merkt wat er echt op je af komt, dan blijkt ineens dat er een wijziging aanstaande is. Een vriend verteld zich aangesloten te hebben bij Power4Talent (waar je je als coach bij aan kan sluiten): “Is toch ook wat voor jou…”, zei JP tegen mij toen hij er over vertelde. Mijn hoofd reageerde als eerste: “Nee, zonder echte opleiding en kennis kan ik daar niet aan deelnemen”. Dan volgen gesprekken met Laurien, een oud-Olympisch atlete (zie andere item in de nieuwsbrief voor een fantastisch event met haar). En ook zij raad mij aan ‘gewoon te gaan starten’.

Weer zegt mijn hoofd aanvankelijk nee, maar ik verander deze afwijzing in een stap naar voren. Een stap in het diepe, in het onbekende, maar naar een oh zo gave andere (?) toekomst. Ik word aangenomen bij Power4Talent en zal binnenkort een nieuwe coachee gaan ontmoeten. Met hem/haar ga ik het avontuur samen aan. En dan komt er een berichtje van een collega van mijn periode bij de gemeente Rotterdam. Of ik haar man kan helpen in een stukje netwerken. We raken aan de praat en ik spreek de gedachte uit dat hij mogelijk een stukje coaching kon gebruiken. Totaal onverwacht komt de wedervraag: “Kan en wil jij dat dan doen?” en zo komt mijn eerste coachee dus nog iets eerder dan verwacht. We zijn onderweg naar een mooie bestemming, maar genieten nu nog het meeste van de reis…

Wat ik me realiseer en met jullie wil delen….. Doordat ik mijn hoofd uitschakelde en meer naar mijn hart ben gaan luisteren gingen er deuren open waar ik voorheen niet eens aan durfde te kloppen. Kwamen er mogelijkheden op mij af, waar ik voorheen omheen trok. Ik weet nu dat als je open staat voor dingen die je ECHT wil, die dingen zich ook aan zullen dien. Je die zal gaan zien, je die kansen kan gaan pakken.

Ik heb nog één ander voorbeeld waaruit dit bleek. Ik was betrokken bij een klein ongeluk op straat. In de nasleep en afhandeling van de schade kwam ik thuis bij de ouders van de ‘dader’. Ik kreeg te horen dat hij naast ADHD en Autisme nog 3 andere ‘ziektebeelden’’ had die hem al zijn hele leven in de weg zaten. Gedurende de avond ontstond spontaan een moment waarop ik vroeg of het goed was of ik ‘even als coach’ met hem in gesprek zou gaan. Aan het einde van de avond vertelde deze jongen en zijn ouders dat, dankzij ons gesprek, hij voor het eerst in ruim 10 jaar emoties liet zien, en dat hij nu eindelijk begreep wat emoties überhaupt zijn. De dag erna (en bijna elke dag sinds) appte hij mij met hoe zijn dag gaat. Hij was de weg op gegaan om ‘onze situatie’ op te zoeken en zo bewust andere keuzes te maken. Alleen om te leren nooit meer diezelfde keuze te maken als “toen, bij mij”.

Het is een bijzonder tijd… Eerder schreef ik al op mijn blog (in het Engels) dat 2020 een bijzonder jaar was. 2021 lijkt nog specialer te worden. Ben ik klaar met mijn opdrachten als procesmanager? Nee, natuurlijk niet. Want ook dat is fantastisch mooi en leuk om te doen. Ook daar sta ik open voor nieuwe uitdagingen. Maar dat deze nieuwe richting erbij is gekomen, is niet zomaar een extraatje. Want tenslotte:

Als je de dingen doet die je wil doen, leef je het leven wat je wilt leven!!


2020 – a special year….

A special year is coming to an end. For many it has become a year of grief, of loss, of illness. Above all, I wish these people a much nicer and better 2021. But also for everyone else, I wish a wonderfull, healthy and pleasant 2021 !!

For me, this was not a year of limited freedom, not a year of horrible masks, not a year of bad memories and tough decisions. 2020 was a very valuable year for me. From a business point of view, it was a good year for me with great customers and interesting challenges. For me personally, it was a year of growth, of great developments. Thanks to Corona, there was more time with my wife and children. More time for those things that REALLY matter. More time to think, make choices, and enjoy the people around me who are literally the closest to me – my family!

In 2020 I made choices, made decisions. I have said goodbye to a number of situations. I have said goodbye to certain habits. I have said goodbye to things that consume my energy, and for which I received little or nothing positive in return. For example, I stopped with Social Media phenomenon Facebook, I said goodbye to personal Whatapp groups, I choose not to communicate in a way with people who should literally be close by.

It is the year in which I finally realized that Social Media is A-Social for me. Birthdays that are congratulated via Whatsapp or Facebook. In which important personal developments are announced via Twitter. In which milestones are only shared on LinkedIn. In which every form of personal contact has changed into a digital gathering. Not caused by Corona, but by everyone’s own independent free (!) choice.

Many have labeled this period as a curtailment of our freedoms and experienced a mouthmask as a gag. The lockdown as we know it and have known it in the Netherlands is nothing compared to lockdowns in other countries. They have not curtailed us in anything, they have called on us to make wise choices, and yes, a number of things were / are temporarily no longer allowed. But isn’t freedom much more and much greater than what is currently no longer possible or allowed? Freedom is so much different from what we are (have been) limited in now. And a gag … a face mask? If you call that a gag, then you really are too spoiled in your head. A mouth mask is annoying and it is debatable if it works. But it doesn’t gag anyone at all, at most your ego, but in that case it is about time to do something about it …

See the situation as an opportunity, an opportunity to learn. The opportunity to invest time and energy in yourself and in the people around you. This can be your own family, but also others close by. This is really possible without visitors and without social media and without worrying about Corona.

Stay healthy and look at each other now, in 2021 and beyond ….


Corona…. stilte of kans?

Corona….. wat een rare periode is dit geworden. En naar alle waarschijnlijkheid zal het nog wel even zo blijven. Toen mijn opdracht bij Visma Idella stopte, had ik de tijd om enkele niet afgeronde dingen op te pakken. Zowel thuis als ook zakelijk kon ik eindelijk mijn tanden in dingen zetten waar ik anders nooit tijd voor had. Het is een periode van klussen, training, ontwikkeling en bezinning geworden.

En eigenlijk, als ik er nu bij stil sta, is zo’n periode gewoon heel erg fijn. Niet dat Corona-gedeelte, want laten we daar duidelijk over zijn, dat is gewoon niet plezierig. Maar een periode zonder opdracht, zonder verplichtingen, even een pas op de plaats kunnen maken. En eigenlijk met die pas op de plaats flinke passen vooruit zetten en je hoofd en je blik op de toekomst richten. Hoe lekker is dat…

Behalve wat ik in en rond het huis heb kunnen doen, heb ik mij zakelijk verder kunnen verdiepen in bijvoorbeeld de Lean-methodieken. Maar boven alles heb ik andere concepten die nog in mijn hoofd zaten verder kunnen uitdiepen. En dat is toch wel het leukste, denk ik, aan ondernemen: Bezig zijn met het uitdiepen van (nieuwe en oude) gedachtes. Het uitschrijven van mogelijkheden, zoeken naar kansen, veel schrijven en vooral ook veel schrappen. Denken, filosoferen, ontdekken, ervaren, allemaal heerlijke werkwoorden die hier – voor mij – zo’n groot onderdeel van zijn en vervolgens gewoon ondergaan….

Er is in de afgelopen periode weer veel moois in mijn hoofd ontstaan. Grote delen zijn uitgewerkt en liggen her en der al in de week. Klaar om op te starten, klaar om het daglicht te gaan zien. Maar nu nog niet, als de tijd daar is, zal ik daarover vertellen. Voor nu is het verder in de detail uitwerken, netwerken, contact maken met (nieuwe) relaties. Gesprekken aangaan, uitdagingen overwinnen, overtuigingen vastleggen, en dan gewoon genieten van al dat nieuws.

Een heerlijke bezigheid welke zoveel energie geeft. Wat zijn jullie energiegevers? Hoe komen jullie deze tijd door?

 


Onduidelijke RIVM-cijfers

Regelmatig worden wij geïnformeerd over diverse zaken door middel van cijfers. Cijfers over de onze economie, misdaadcijfers. En vandaag de dag natuurlijk cijfers over de ontwikkelingen met betrekking tot de Corona-pandemie. Deze cijfers zijn best wel belangrijk. De maatregelen worden mede gebaseerd op deze cijfers. Als de cijfers oplopen, zullen de maatregelen immers strenger worden, en als deze afvlakken wordt er gekeken of we de maatregelen kunnen versoepelen. Al met al is het voor ons als burgers interessant om te volgen, omdat het ons helpt om te begrijpen waar we staan en wat we kunnen verwachten.

Zo volg ik deze cijfers ook en probeer ook ik in te schatten of het goed gaat en of het zal versoepelen of dat ik verwacht dat de maatregelen aan zullen worden gescherpt. Zeker nu de pandemie voort duurt, de maatregelen weer zijn aangescherpt en de draagkracht lijkt af te brokkelen zijn deze cijfers belangrijker dan ooit. En wat zien we gebeuren, de cijfers zijn vrijwel elke dag niet compleet of incorrect… Over de afgelopen week zijn 4 waarden incompleet of incorrect! (Cijfers van 30 oktober 14:41 – Bron Nu.nl)

Nu werk ik niet bij het RIVM maar heb in mijn werk geregeld te maken met rapportages (stel ze geregeld zelf op). Bij het opleveren van cijfers om duidelijkheid te verschaffen hoe het gaat met bijvoorbeeld een bepaald proces bij mijn klant gaat het vooral om betrouwbaarheid van die cijfers. Immers vormen ze de basis van het zo nodig (bij-)sturen van de organisatie.

Kijk het kan altijd gebeuren dat er iets mis gaat, dat er even niet ingevoegd kan worden door een technische storing. Dat je die pas de dag erna, of nog later, pas in kan voeren is dan ook goed mogelijk. Echter we weten toch vandaag wel welke nog van gisteren waren? Dat wordt (hopelijk) toch bijgehouden. Zodat men goed kan sturen op betrouwbare cijfers?

En voor de media biedt het de mogelijkheid om juiste cijfers aan ons burgers te laten zien. Zodat ook wij goed op de hoogte zijn en gevoel krijgen bij de echte ontwikkeling van de cijfers en al kunnen anticiperen op eventuele verandering van maatregelen. Dit kan toch niet zo moeilijk zijn… Zie dit voorbeeldje:

 

 

Dit komt, denk ik, de helderheid ten goede en daarmee ook de daadkracht. En als er iets nodig is bij het onder controle krijgen van een pandemie is daadkracht bij de burgers.

Houd vol, blijf veilig!