Het is dit jaar 10 jaar geleden, een lustrum eigenlijk…. Ik volleybalde nog bij Dio Beemte H1. Een team wat een hoog maatschappelijke betrokkenheid kende. Elk jaar deed het team iets voor de maatschappij. Soms werd er geklust in een huis van iemand die daar geen geld voor heeft en het fysiek vaak ook niet zelf kon. Of allerlei andere klusjes. Mooi vond ik dat, in dit team. Het is bijzonder en nergens anders heb ik dat meegemaakt. In het jaar waarin ik onderdeel was van dit team was er in Apeldoorn een AZC gevestigd in wat toen de Americahal heette. Later dat jaar verhuisde het AZC een paar honderd meter verderop naar een tentenkamp, de Americahal ging dicht en werd uiteindelijke gesloopt. Of deze verhuizing heel veel beter was, weet ik niet. Als ik naar de massale foto kijk van de hal, zou een tentenkamp wellicht toch beter zijn geweest.
In september zaten ze in ieder geval al in de tenten. Wij hadden ons maatschappelijke actie bedacht: We zouden een groep vluchtelingen uitnodigen om met ons mee te komen volleyballen op onze training. En zo geschiede, een groep vluchtelingen vanuit voornamelijk Syrië en Eritrea werden door ons met auto’s opgehaald om een potje lekker te volleyballen. En wat een lol hadden we die avond. Er werd gevolleybald, maar niet iedereen had hetzelfde niveau, en wij waren al niet de allerbeste… Maar daar ging het niet om, een avond gezelligheid, wat drinken en eten na afloop, dat was het doel. Even ontsnappen uit de sleur, even onder gewone Nederlanders. En het was geslaagd!
Uit deze avond ontstond bij mij de wens om meer te doen en ging in de periode daarna geregeld naar het AZC om ‘gewoon te praten’, vriendschappen aan te gaan en tijd met hen door te brengen. Op de volleybalavond en de dagen erna kwam ik in contact met Meb. Hij was gevlucht uit Eritrea, the hard way (durf ik te zeggen), maar daarover later wellicht meer. Tussen mij en Meb ontstond een mooie vriendschap. Ik hielp hem waar ik kon en bezocht hem geregeld. Ik luisterde naar zijn vluchtverhalen, maar ook de verhalen over zijn lieve vrouw. Zij zat intussen ondergedoken in Sudan, wat ook niet heel erg fijn en veilig was. Jaren zijn ze van elkaar gescheiden geweest. Verschrikkelijk om aan te horen, maar inspirerend om te luisteren naar hun vastbeslotenheid weer samen te komen. In een veilig land, in veilige omstandigheden. Om eindelijk aan hun gezamenlijke droom te gaan werken en weer samen naar de toekomst te mogen kijken.
In 2017 kwam Meb eerst op mijn verjaardag om de dag erna, 25 september, samen met mij Milena eindelijk op te gaan halen van Schiphol. Zij was onderweg, na jaren gescheiden van elkaar te hebben geleefd, kwamen ze eindelijk weer samen. Meb had inmiddels een appartement in Groningen waar Milena natuurlijk bij introk. Eindelijk samen!! Ondertussen is het gezin uitgebreid met twee prachtige zoons, werken ze beiden en zijn ze gelukkig. Afgelopen maandag kwamen ze bij mij op bezoek en kreeg ik een prachtig inspirerend boek (“Het licht in ons – Michelle Obama” over het overwinnen van onzekere tijden) cadeau als dank voor alles wat ik voor hen heb gedaan. Voor mijn gevoel heb ik niks anders gedaan dan hen gewoon als vrienden te behandelen. Maar als mensen in zo’n onmenselijke situatie zitten, van AZC naar AZC gesleept te worden, gescheiden van je geliefde, onzekerheid over elkaars veiligheid en welzijn, niet altijd in staat elkaar zomaar even te bereiken, angstig over de toekomst die niet vast staat… dan wordt het normale bijzonder. Meb schreef hierover een gedicht voor mij (en voor Josie, mijn vrouw van toen, want ook haar rol hierin mogen we niet vergeten). Met tranen heb ik geluisterd…. Hoe menselijkheid zo ongelooflijk belangrijk kan zijn…. Het werd me opeens weer heel duidelijk!!!
En ook daarom ga ik Walking for Humanity ook doen!! Het wordt tijd dat menselijkheid weer normaal wordt in de maatschappij. Voor alles en vooral iedereen! Voor sommigen is het letterlijk de reden om te blijven leven en te blijven geloven en hoop te houden in donker, nee gitzwarte, tijden!
Hieronder het gedicht dat Meb heeft geschreven:
