Sinds kort rijd ik geregeld op de taxibus voor speciaal vervoer van Willemsen–De Koning in de regio Hoogeveen. Dit na een korte opleiding tot taxichauffeur via Taxiwerq. Dat doe ik naast mijn werk als ZZP’er, waarin ik bezig ben met het uitwerken van nieuwe concepten en samen met Jonas werk aan Uw-Topia – een bijzonder alternatief – waarover later vast meer.
Maar nu eerst dus: de bus.

Ik vervoer dagelijks een mooie groep mensen, vaak rolstoelafhankelijk. Het is dankbaar werk. Eerlijk, warm, puur menselijk. De meeste cliënten zijn hartelijk, lief en ontwapenend eerlijk. En dat geldt niet alleen voor de mensen ín de bus, maar ook voor hun familie en verzorgers daarbuiten.
Als je ooit wat tijd over hebt: dit werk is zó waardevol om “erbij” te doen. We zijn echt hard nodig.

Toch zit er voor mij in die “tijd over” ook een zorg.
Wanneer ik rijd met mijn cliënten, doe ik dat rustig – defensief, zoals we dat noemen. We trekken niet hard op, remmen niet abrupt, nemen bochten en drempels zo soepel mogelijk. Dat is niet alleen prettig, het is essentieel.
Plotselinge bewegingen, onverwachte remacties of scherpe bochten kunnen voor onze passagiers echt naar zijn. Zij zien het verkeer vaak anders dan wij; ze kunnen schrikken van iets wat wij nauwelijks opmerken. Zelfs een omleiding kan spanning veroorzaken.

En dus rijden wij met aandacht.
Maar wat ik in de afgelopen weken merk, is dat veel andere weggebruikers haast lijken te hebben zodra ze ons tegenkomen. Ze rijden bumperkleven dichtbij, halen in op de gekste plekken, of wringen zich nog snel vóór ons omdat dat “sneller” zou zijn.

Het ironische is: dat is het zelden.
De automobilist die me net nog haastig inhaalde, staat bij de volgende rotonde vaak maar één of twee auto’s voor me.
Het levert nauwelijks tijdwinst op, maar het kost wel iets: rust. En die rust is voor onze cliënten van onschatbare waarde.

Want elke keer dat wij plotseling moeten remmen of uitwijken om een onvoorzichtige actie te voorkomen, voel ik de spanning in de bus. Sommigen reageren verbaal, anderen met een blik of gebaar. Niet iedereen kan praten, maar iedereen voelt het.
Dan probeer ik de sfeer wat te verzachten met een grapje, maar de onrust blijft even hangen.

Daarom wil ik dit delen.
Onze bussen zijn duidelijk herkenbaar: groot, wit, met logo’s aan alle kanten en rolstoelvignetten op de achterzijde. Ze zijn niet traag, maar behoedzaam. We rijden zo omdat we mensen vervoeren voor wie elke hobbel telt.

Dus als je ons tegenkomt: houd wat afstand, heb even geduld. Je verliest er geen minuten mee, maar je wint er menselijkheid mee – en geloof me, dat is veel waard.

Namens al mijn collega’s en onze cliënten:
Dank je wel.

Laten we de weg samen delen.
Een beetje meer omzien naar elkaar – het is zó eenvoudig.