De dag begon met een telefoontje van mijn lief. Altijd fijn om haar stem te horen. Samen zou nog zoveel fijner zijn, maar dat zit er nu even niet in. Toch geeft het me de kracht en de liefde om mijn bed uit te komen en me klaar te maken voor deze één na laatste etappe.
Tijdens het scrollen door mijn socials komt er een liedje voorbij: Northstar van Douwe Bob, gedraaid op QMusic. Geschreven voor een veteraan, maar vooral voor zijn familie – die als een Poolster zijn gids zijn in zijn leven met PTSS. Zo ongelooflijk mooi geschreven. Hoe muziek, woorden van menselijkheid iemand kunnen dragen… soms is dat eigenlijk niet te beschrijven. Vandaag draag ik dit stuk van de tocht op aan al die veteranen die soms het onmenselijke in de ogen kijken, zodat wij in vrijheid kunnen leven. Dank voor jullie inzet – vandaag loop ik voor jullie.
Na het opruimen van mijn fijne Finse cabin wil ik vertrekken, maar mijn cap blijkt spoorloos. Zoveel kilometers heeft hij me begeleid, en nu is hij verdwenen. Zonder cap ga ik op pad: eerst drie kilometer terug naar het Pieterpad. Gelukkig scheelt dat nauwelijks in de afstand van vandaag.
Onderweg ontmoet ik een oudere man die naar me toe komt gerend. Hij wil weten waar ik vandaan kom en wat ik van de omgeving vind. “Prachtig,” antwoord ik. Trots vertelt hij dat hij daarom hier woont – en vooral blijft hardlopen in dit heuvelachtige gebied. Ik heb diep respect, want wandelen is al pittig genoeg hier.
Op zeven kilometer neem ik een pauze, op een bankje op een soort hoogvlakte. In het hout is de tekst gekerfd: Anne nodigt je uit om even lekker te zitten. En dat doe ik. Daar spreek ik kort voor het eerst twee dames die ooit begonnen met etappe 1 en 2, en nu de laatste twee lopen. Alles ertussenin moet nog. We lachen erom, en ze vertellen dat ze me gaan volgen. Hopelijk ook teruglezend.
Rond de 15 kilometer stop ik voor lunch. Schoenen uit, wat eten, wat drinken, even niks. Daarna lijk ik sneller dan verwacht in Strabeek te zijn. Het Fletcher hotel blijkt helaas geen plek te kunnen maken voor mij: “Regels zijn regels, daar kunnen we niet van afwijken”, is het antwoord. De twee dames van het bankje op mijn eerste pauze ontmoette schieten me te hulp. Éénvan hen is ambtenaar en weet wat het is om regels te hebben op het werk, maar ook dat je als mens de vrijheid hebt ervan af te wijken. Toch lukt het niet. Samen lopen we verder richting Valkenburg. Op een terras praten we over van alles wat. Ze blijken zussen, afkomstig uit Urk, waarvan één inmiddels in Delft woont. Ze vertellen hoe ze in het verleden mensen in moeilijke periodes hebben geholpen, zelfs in huis namen als die persoon zijn leven wilde omgooien. Dat raakt me – zo mooi hoe onbekenden elkaar soms een nieuw begin kunnen geven. Even later worden zij opgehaald door hun broer… tot morgen op de laatste etappe!
Dan volgt er een onverwachte koude douche. Voor een verkeerslicht druk ik op de knop, hoor het tikken en later ratelen: groen, denk ik, en ik steek over. Aan de andere kant van de straat stopt een politiewagen. Twee jonge agenten stappen uit en zeggen dat ik door rood ben gelopen. Verbaasd leg ik uit dat ik juist op de ratelaar ben overgestoken. “Dat geldt alleen voor de eerste helft,” zeggen ze. En zonder verder gesprek krijg ik een bekeuring. Geen waarschuwing, geen begrip – enkel regels. Het uniform leek zwaarder te wegen dan de situatie. Ik voelde me behandeld als een puber, terwijl ik juist dacht veilig te lopen. Boete is boete. Eerder deze week sprak ik in het bos bij Slek met een paar mannen over wat macht met mensen kan doen. Vandaag kreeg dat gesprek betekenis. Dit voelde als een voorbeeld: hoe macht soms in de weg staat van menselijkheid en begrip.
Gelukkig eindigde de dag beter. Ik vond een slaapplek in het centrum en kreeg een warme maaltijd. Tijdens het eten hielp ik Felix nog met de laatste voorbereidingen voor het Dolfijn beachvolleybaltoernooi van morgen. Ik zou er eigenlijk bij zijn, maar de tocht gooide de planning om. Samen met Leane zetten we het toernooi op “papier”. Morgen draaien zij het – en ik heb er alle vertrouwen in dat ze er een topdag van maken.
Een dag vol contrasten dus. Van warmte, ontmoetingen en muziek die raakt, tot frustratie en machteloosheid. Maar uiteindelijk blijft de tocht me geven waar ik hem ooit voor begon: verhalen van menselijkheid, en de kracht om steeds door te gaan.
