Rond 9 uur vertrek ik voor etappe 23. Bijna 23 kilometer vandaag, en volgens de berichten weinig schaduw en veel zon. Dat wordt dus een pittige dag. Om 12 uur staat er ook nog een podcastopname gepland, dus onderweg moet ik rond die tijd ook nog op zoek naar een rustig plekje.

Mijn eerste pauze is pas na ruim 7 kilometer. Voor mijn ontbijt is dat best een eind, maar het ging lekker vlot. Dat moest ook, want de podcast betekent straks een lange stop. Het stuk daarna liep wat stroever. Niet zozeer door de benen, maar door een stevige discussie op LinkedIn. Daar ging het over de onmenselijkheid van een man – en vooral de wijze waarop Ongehoord Nederland dit bericht bracht – die zich hard maakt om de bouw van een AZC te stoppen. Vanuit een angst. Een echte, maar geen terechte.

Want angsten zijn altijd echt, ook al zijn ze niet terecht. Het is de kunst die angst niet weg te wuiven, maar te erkennen. En vervolgens te laten zien dat waar hij bang voor is, dat dát stuk wordt aangepakt. Alleen dan ontstaat er ruimte om ook de werkelijkheid te zien, en hopelijk te omarmen.

Net voordat de podcast begint, loop ik door een industriegebied. Niet bepaald een idyllisch decor voor een video-podcast over wandelen door Nederland. Ik zet even flink door en vind precies op tijd een rustig plekje, gelukkig in de schaduw. Het gesprek met Herbert voelt verrassend goed. Hoe onwennig ook, hij weet me met zijn rust en vragen volledig op mijn gemak te stellen. Tijd verloren, ja. Maar waardevol besteed.

Daarna moet ik flink gas geven. Nog niet eens op de helft en de klok tikt door. Toch stop ik nog één keer, en dat blijkt een gouden keuze. Een oudere man schuift aan en begint meteen met me te praten. Heerlijk! Het gesprek gaat al snel over vitaal blijven, een leven lang bewegen en hard werken.

Dan passeren er vier wandelaars. Het oudere stel blijft even hangen en mengt zich in ons gesprek. Hij is 85, zij 80, en samen onderstrepen ze de waarde van blijven bewegen. Als ze weer doorlopen, kijkt de man naast mij vol bewondering naar die vitale leeftijdsgenoot. Ik vraag zijn leeftijd – en zit er ruim naast. Hij blijkt 91. Even later sluit nóg een man van 84 aan.

Samen halen ze herinneringen op. Over de oorlog en vooral de tijd erna. Over saamhorigheid, zingen, kattekwaad en bomen klimmen. De oudste zingt zelfs een eigen liedje in het bos. Magisch. Toch komt er een trieste gedachte bij mij naar boven: Kennelijk hoe rijker we zijn geworden, hoe eenzamer of zelfgerichter velen lijken te zijn.

Met pijn in het hart neem ik afscheid. Montfort wacht nog steeds. Twee andere wandelaars nemen mijn plek in; zij zullen ongetwijfeld ook mooie verhalen horen.

In het dorp bel ik aan bij Jan, die naast de (lelijke) kerk woont. Een warme ontvangst volgt met koffie, thee en koekjes. Zijn verhalen sluiten wonderlijk goed aan bij mijn eigen gedachten. Hij biedt me een dürüm aan, want slapen zit er niet in: morgenvroeg vertrekt hij al naar Polen. Bijna jammer, want er was nog genoeg te bespreken.

Mijn zoektocht naar een slaapplek lijkt even mislukt. Bij Mandy’s B&B – me aangeraden door Mark – is alles vol. Doelloos wandel ik verder en stuit op een huis met een bordje: Museum over vrijheid, oorlog en bevrijding. Dat trok eerder al mijn aandacht. Ik bel aan. Roy doet open.

We praten kort over mijn missie en zijn museum. Wanneer ik voorzichtig naar een slaapplaats vraag, aarzelt hij even – zijn vrouw is net geopereerd. Toch volgt er, na overleg, een verrassend antwoord: ja.
Wat een plek! In de garage blijkt een compleet museum ingericht, met een oude legerjeep en zelfs een vrachtwagen uit die tijd. Roy vertelt er met passie over. Het is al laat als mijn bed wordt klaargemaakt: een militair veldbed, met een originele slaapzak. Voor het eerst in mijn leven slaap ik in een museum, naast een jeep. in en op militair materiaal. En het slaapt nog prima ook.