Van de ene op de andere dag werd mijn stem op LinkedIn grotendeels het zwijgen opgelegd.
Ik kan mijn tijdlijn nog bekijken. Ik kan berichten lezen. Toch houdt het daar ongeveer op. Nieuwe berichten plaatsen lukt niet meer. Reageren kan niet. Nieuwe gesprekken starten lukt evenmin. Voor iemand die LinkedIn dagelijks gebruikt om analyses, blogs en maatschappelijke reflecties te delen, is dat meer dan een technisch ongemak. Het betekent dat een belangrijk deel van mijn publieke stem tijdelijk is uitgeschakeld.
De reden? LinkedIn laat weten dat mijn account is beperkt omdat content niet aan de richtlijnen zou voldoen.
Dat klinkt helder. Totdat je verder kijkt.
LinkedIn vertelt niet welke bijdrage het betreft. Niet welke post. Niet welke reactie. Niet welke zin. Niet welke richtlijn zou zijn overtreden. Ik krijg alleen de conclusie, niet de onderbouwing.
Sterker nog, wanneer je probeert te achterhalen wat er precies aan de hand is, word je verwezen naar uitgebreide pagina’s met algemene richtlijnen. Lappen tekst over het beleid van LinkedIn, zonder ook maar één verwijzing naar de concrete bijdrage die volgens hen de grens zou hebben overschreden.
Daarmee ontstaat een vreemde situatie.
Van gebruikers wordt verwacht dat zij reflecteren op hun gedrag. Dat is een begrijpelijke verwachting. Alleen: waarop moet je reflecteren als je niet weet waar het over gaat? Ik plaats dagelijks nieuwe blogs, reacties en analyses. Zonder aanwijzing over welke bijdrage problematisch zou zijn geweest, is het onmogelijk om te begrijpen wat LinkedIn van mij verwacht.
Reflectie begint met duidelijkheid, en juist die ontbreekt volledig.
Vrije meningsuiting betekent niet dat een particulier platform verplicht is iedere mening te publiceren. LinkedIn is geen overheid. Het mag eigen regels hanteren en gebruikers aanspreken wanneer die regels worden overtreden.
Juist daarom verwacht ik iets anders terug, namelijk: Transparantie.
Wanneer een platform besluit iemands mogelijkheden om deel te nemen aan het publieke debat tijdelijk te beperken, mag je verwachten dat duidelijk wordt uitgelegd waarop dat besluit is gebaseerd. Niet alleen uit respect voor de gebruiker, maar ook uit respect voor het debat zelf.
Ik weet namelijk nog steeds niet waardoor deze beperking precies is ontstaan!! Ondanks herhaalde verzoeken daartoe…
Mijn blogs en analyses zijn gebaseerd op feiten, openbare bronnen en argumentatie. Dat betekent niet dat iedereen het met mijn conclusies eens hoeft te zijn. Integendeel. Ik schrijf juist over onderwerpen waar veel mensen fundamenteel anders over denken. Dat hoort bij een gezonde democratie.
Als LinkedIn deze beperking heeft opgelegd vanwege de inhoud van die feitelijk onderbouwde blogs, dan vind ik dat een bijzonder zorgelijke ontwikkeling. Dan wordt een inhoudelijke maatschappelijke analyse blijkbaar voldoende geacht om iemands bereik te beperken.
Persoonlijk acht ik een andere verklaring aannemelijker.
Wie mijn discussies volgt, weet dat ik scherp kan reageren. Soms stevig. Soms confronterend. Zeker wanneer mensen niet meer ingaan op de inhoud van mijn argumenten, maar ervoor kiezen mij persoonlijk aan te vallen of mijn motieven ter discussie te stellen. Dan benoem ik dat ook.
Is het mogelijk dat juist zulke discussies hebben geleid tot meldingen van gebruikers? Ja.
Weet ik dat zeker? Nee.
En precies dát is het probleem.
Doordat LinkedIn geen enkele duidelijkheid geeft over de aanleiding van de beperking, ontstaat ruimte voor speculatie. Niet alleen bij mij, maar bij iedere gebruiker die met een vergelijkbare maatregel wordt geconfronteerd. Transparantie ontbreekt, terwijl juist die transparantie noodzakelijk is om een besluit te kunnen begrijpen, accepteren of gemotiveerd aan te vechten.
Dat raakt aan iets groters.
Steeds meer van onze maatschappelijke discussies vinden plaats op commerciële platforms. We bouwen er netwerken op, delen er kennis, ontmoeten collega’s en voeren er het publieke debat. Daarmee krijgen die platforms een invloed die veel verder reikt dan alleen technologie. Ze bepalen mede welke ideeën zichtbaar zijn en welke tijdelijk verdwijnen.
Juist daarom zou de lat voor transparantie hoog moeten liggen.
Ik vraag LinkedIn niet om iedere scherpe mening te omarmen. Ik vraag ook niet om vrijstelling van de huisregels. Ik vraag slechts iets wat iedere gebruiker zou moeten mogen verwachten: vertel mij welke bijdrage volgens jullie over de grens ging. Laat zien welke passage problematisch is. Leg uit waarom. Alleen dan kan iemand begrijpen wat er is gebeurd, daarvan leren of gemotiveerd uitleggen waarom hij het met die beoordeling oneens is.
Zonder die informatie is reflectie onmogelijk.
Vandaag ben ik degene die tijdelijk niet kan publiceren. Morgen kan het iemand zijn met een heel andere overtuiging. Daarom gaat deze blog uiteindelijk niet over mij.
Hij gaat over een veel fundamentelere vraag.
Als een platform de macht heeft om iemands stem tijdelijk te beperken, heeft datzelfde platform dan niet ook de verantwoordelijkheid om volledig transparant te zijn over de reden?
