De Miracle Roadmap (MRM) van 365 Dagen Succesvol is een traject voor persoonlijke bewustwording, bedoeld om stap voor stap te leren leven vanuit vertrouwen, rust en verbinding in plaats van angst, controle of overleven. Het programma nodigt uit om de reis naar binnen te maken – om te ontdekken wat jou werkelijk drijft, welke overtuigingen je tegenhouden, en hoe je kunt leven vanuit gevoel in plaats van alleen uit denken.
Ik besloot de MRM te volgen, niet omdat ik iets miste, maar omdat ik voelde dat er iets dieper wilde spreken. Na eerdere trajecten als “The Big 5 for Life” en “The Gift” had ik mijn richting helder: Vrijheid en menselijkheid als kern van mijn bestaan. Toch merkte ik dat ik, ondanks al mijn inzichten, vaak in mijn hoofd bleef. De MRM leek een kans om dat los te laten – om meer vanuit gevoel, vertrouwen en aanwezigheid te leven en te ontdekken wat liefde betekent wanneer ze niet alleen een ideaal is, maar ook een dagelijkse praktijk.
Tijdens de Miracle Roadmap (MRM) kwam er een mail en post (op LinkedIn) voorbij van Arjan Vergeer waarin hij liefdevol opriep om iedereen te accepteren. Een boodschap die op het eerste gezicht mooi, verbindend en zelfs spiritueel lijkt. Toch raakte deze oproep bij mij een diepere snaar – niet in mijn hoofd, maar in mijn gevoel. Wat ik voelde, was geen weerstand tegen liefde, maar een innerlijke botsing tussen wat liefde betekent als spiritueel ideaal en wat liefde vraagt als morele daad.
Ik geloof in liefde, in menselijkheid, in de verbinding tussen mensen. Mijn wandeltocht “Walking for Humanity” heeft me dat op talloze manieren laten ervaren. Maar ik geloof ook dat liefde niet blind mag zijn. Als we liefde verwarren met het kritiekloos accepteren van alles en iedereen, dan wordt liefde onverschillig en verliest ze haar morele kracht.
In de post van Arjan Vergeer las ik de oproep tot universele acceptatie. Maar wat doen we met partijen of bewegingen die anderen uitsluiten, veroordelen of ontmenselijken? Kunnen we dat liefdevol accepteren zonder medeplichtig te worden aan de uitsluiting zelf? Mijn gevoel zegt: Nee. Echte liefde kijkt niet weg van onrecht. Ze confronteert het, niet uit haat, maar uit zorg voor wat menselijk is.
Wat ik voel, is geen politieke boosheid, maar een ethisch besef. Liefde zonder grenzen kan veranderen in wegkijken. De geschiedenis leert ons dat in tijden van onrecht stilte geen neutraliteit is, maar een keuze. In de jaren dertig keken velen weg, terwijl extremisme groeide. Vandaag de dag zien we opnieuw hoe haatzaaiende retoriek terrein wint. En ik geloof niet dat innerlijke vrede een reden mag zijn om onze ogen te sluiten.
Vrijheid – mijn ‘reden van bestaan’, zoals ik die leerde kennen in eerdere trajecten die ik onderging: “The Big 5 for Life” en “The Gift” – betekent voor mij: Vrijheid voor iedereen, met de verantwoordelijkheid om ruimte te maken voor diezelfde vrijheid bij de ander. Dat vraagt soms om spreken, om stelling nemen, om niet alleen naar binnen te keren, maar juist ook naar buiten te treden.
Ik deel dit niet om te overtuigen, maar om te begrijpen. Wat betekent liefde voor jullie in tijden van uitsluiting? Is acceptatie nog liefdevol wanneer ze haar ogen sluit voor haat? Voor mij voelt ware liefde rauw, betrokken en moedig. Ze zegt niet: ‘Alles is goed’, maar durft te zeggen: ‘Dit is niet wat menselijkheid verdient.’
Ik ben dankbaar voor dit programma, voor de spiegels die het me biedt, maar mijn reis vraagt nu om één stap dieper: Om liefde te begrijpen niet als passiviteit, maar als verantwoordelijkheid. Liefde zonder bewustzijn wordt onschuld. Liefde mét verantwoordelijkheid wordt menselijkheid.
Ik sta niet tegenover de boodschap van liefde, maar ik wil haar dieper verstaan. Voor mij begint echte liefde daar waar we weigeren weg te kijken. Waar we de moed vinden om vrijheid en menselijkheid te verdedigen, ook als dat spanning oproept. Dat is wat “Walking for Humanity” mij leerde: dat menselijkheid niet vanzelf spreekt, maar telkens weer gekozen moet worden.
