Wat neem ik ontzettend veel mee!

Op 27 oktober 2025 begon ik aan een avontuur waarvan ik op dat moment onmogelijk kon vermoeden hoeveel het mij zou brengen. Ik stapte achter het stuur van een taxibus om kinderen en volwassenen naar school, dagbesteding, werk en andere bestemmingen te vervoeren. Een jaar later, na 923 uur en 12 minuten aan taxidiensten en ongeveer 36.000 afgelegde kilometers, stap ik voorlopig weer uit die bus. Op 27 oktober 2026 begint voor mij een nieuwe professionele uitdaging. Precies een jaar na mijn eerste werkdag als taxichauffeur.

Als ik terugkijk op dat jaar, zijn het niet de uren of kilometers die de meeste indruk op mij hebben gemaakt. Het zijn de mensen die ik heb mogen ontmoeten, de verhalen die ik heb gehoord en de bijzondere momenten die zich tijdens al die ritten hebben afgespeeld. Wat begon als een baan achter het stuur, groeide uit tot een dagelijkse ontmoeting met menselijkheid in al haar verschijningsvormen. Ik heb ontzettend veel plezier gehad, veel geleerd en vooral ontdekt hoeveel een ogenschijnlijk gewone taxirit voor mensen kan betekenen.

En daarom wil ik dit bijzondere hoofdstuk afsluiten met een welgemeend dankjewel.

Het vertrouwen om te mogen beginnen

Allereerst wil ik Willemsen-De Koning en Taxiwerq bedanken voor de mogelijkheid die zij mij hebben gegeven om dit prachtige werk te mogen doen. Een jaar geleden kreeg ik het vertrouwen om achter het stuur te stappen en verantwoordelijkheid te dragen voor mensen voor wie veilig en prettig vervoer een belangrijk onderdeel van hun dagelijks leven is. Dat vertrouwen heb ik altijd als bijzonder ervaren.

Een speciaal woord van dank gaat uit naar Remy, mijn mentor, die destijds het vertrouwen in mij had om mij deze kans te geven. Hij hielp mij op weg, leerde mij de kneepjes van het vak en stond altijd klaar wanneer ik vragen had of ergens tegenaan liep. Wat ik daarbij bijzonder waardeerde, was de vanzelfsprekendheid waarmee dat gebeurde. Een vraag was nooit te veel en er was altijd ruimte voor een grap, een goed gesprek of gewoon even gezellig contact.

In de loop van het jaar groeide dat contact uit tot iets wat voor mij veel verder gaat dan een werkrelatie. Ik heb er iemand bij gekregen die ik inmiddels als een vriend beschouw. En dat is toch bijzonder, dat je ergens begint om te werken en uiteindelijk ook op persoonlijk vlak zoveel rijker wordt.

Remy, dank je wel voor je vertrouwen, je hulp, je humor en vooral voor wie je bent. Ik ben ontzettend blij dat onze wegen elkaar hebben gekruist.

Mijn grootste leermeesters zaten achter me in de bus

De mensen die mij in dit jaar het meest hebben geleerd, zaten doorgaans achter mij in de bus. Kinderen en volwassenen met ieder hun eigen mogelijkheden, uitdagingen, persoonlijkheden en verhalen. Mensen die de wereld op hun eigen manier beleven en mij regelmatig lieten ontdekken hoe beperkt onze eigen blik op die wereld eigenlijk kan zijn.

Wij spreken gemakkelijk over mensen met een beperking, alsof daarmee iets wezenlijks over een persoon is gezegd. Natuurlijk kunnen beperkingen grote invloed hebben op het dagelijks leven en vragen ze regelmatig om ondersteuning, begrip en geduld. Tegelijkertijd heb ik in mijn bus mensen ontmoet die op bepaalde gebieden een vrijheid bezitten waar wij, die onszelf als mensen zonder beperking beschouwen, nog ontzettend veel van kunnen leren.

Wij houden ons vaak bezig met verwachtingen, prestaties, maatschappelijke posities en de indruk die wij op anderen maken. We denken na over wat gepast is, wat anderen van ons vinden en hoe we ons zouden moeten gedragen. En dan ontmoet je iemand die je spontaan omhelst omdat hij blij is je weer te zien. Iemand die zonder terughoudendheid laat merken dat hij je aardig vindt, die uitbundig kan genieten van iets kleins of die iedere ochtend opnieuw oprecht enthousiast is over een grap die je inmiddels allebei uit je hoofd kent.

Ik heb regelmatig gedacht dat wij het begrip beperking eigenlijk veel te eenzijdig gebruiken. Want wie is er nu werkelijk beperkt wanneer de één moeite heeft met bepaalde dagelijkse handelingen, terwijl de ander nauwelijks nog in staat is om onbevangen plezier te beleven of zonder terughoudendheid genegenheid te tonen?

Die gedachte heeft mij gedurende het afgelopen jaar vaak beziggehouden. Niet omdat ik de uitdagingen van mijn passagiers wil romantiseren, want ik heb ook gezien hoeveel moeite het leven kan kosten. Juist doordat ik die werkelijkheid van dichtbij mocht meemaken, groeide mijn bewondering voor de mensen die iedere dag opnieuw hun weg daarin vinden.

Een jarig konijntje en karaoke in de bus

Wat hebben we ontzettend veel gelachen tijdens al die ritten. We hebben gezongen, grapjes gemaakt, verhalen verteld en regelmatig de bus veranderd in een rijdende karaokebar. Of alle muzikale prestaties even zuiver waren, laat ik graag in het midden. Het plezier was er in ieder geval niet minder om.

Een van de herinneringen die ik ongetwijfeld nog heel lang met mij mee zal dragen, is die aan een jarig konijntje. Op een ochtend kreeg ik koek, omdat het konijntje van een van mijn passagiers jarig was. Voor degene die mij de koek gaf, was dat de normaalste zaak van de wereld. Het konijntje was jarig en bij een verjaardag hoort iets lekkers. Waarom zou een taxichauffeur daar niet gewoon in mogen delen?

Ik vond het prachtig. Niet alleen vanwege die koek, hoewel ik daar natuurlijk ook geen bezwaar tegen had, vooral vanwege de vanzelfsprekendheid waarmee iemand zijn plezier met een ander wilde delen. Een klein gebaar dat voor mij precies liet zien hoeveel schoonheid kan zitten in een wereld waarin niet alles ingewikkelder wordt gemaakt dan nodig is.

Naast die vrolijke momenten waren er ook gesprekken die mij diep hebben geraakt. Verhalen over het overlijden van een vader of moeder, over ziekte, verdriet en de onzekerheden die het leven met zich meebrengt. Momenten waarop een passagier iets vertelde waarvoor geen passend antwoord bestond en waarop luisteren eigenlijk het enige was wat ik kon doen.

Juist die afwisseling maakte het werk bijzonder. De ene rit zat de bus vol vrolijkheid en werd er uitbundig gezongen, terwijl een volgende rit ruimte bood aan verdriet of een persoonlijk verhaal. Achter iedere passagier ging een eigen leven schuil, met ervaringen die ik onmogelijk allemaal kon kennen. Toch kreeg ik regelmatig het vertrouwen om daar een klein stukje van te mogen zien. Dat vertrouwen beschouw ik als een van de mooiste geschenken van dit werk.

Het vertrouwen van ouders en familieleden

Ook aan de ouders, familieleden en begeleiders van mijn passagiers wil ik mijn dankbaarheid uitspreken. Want hoe vanzelfsprekend dagelijks vervoer na verloop van tijd ook kan lijken, het blijft bijzonder dat je iemand die je dierbaar is aan de zorg van een ander toevertrouwt.

Of het nu gaat om een jong kind dat naar school wordt gebracht, een volwassen zoon of dochter die naar de dagbesteding gaat of iemand die voor zijn dagelijkse vervoer afhankelijk is van anderen, achter iedere rit staat ook het vertrouwen van mensen die willen weten dat hun dierbare in goede handen is.

Ik heb geprobeerd dat vertrouwen iedere dag opnieuw waar te maken. Natuurlijk begint dat bij veilig rijden, op tijd komen en zorgvuldig omgaan met de verantwoordelijkheid die je draagt. Toch heb ik ervaren dat goed vervoer verder gaat dan het bereiken van een bestemming. Het gaat ook over aandacht hebben voor de persoon die instapt, rekening houden met hoe iemand zich voelt en proberen om van de rit een prettig onderdeel van de dag te maken.

Een taxibus vervoert immers geen pakketjes. Er zitten mensen in, ieder met een eigen verhaal, eigen gevoelens en eigen behoeften. Voor de één is een rustig gesprek prettig, voor de ander juist muziek of een grapje. En voor weer iemand anders kan de vertrouwde aanwezigheid van dezelfde chauffeur al voldoende zijn om ontspannen aan de dag te beginnen.

Ik hoop dat ik voor mijn passagiers een stukje van die vertrouwdheid heb mogen betekenen. Zij hebben mij in ieder geval veel meer gegeven dan ze waarschijnlijk zelf beseffen.

36.000 kilometer en een wereld aan ervaringen

Als ik de cijfers van dit jaar bekijk, zijn ze eigenlijk best indrukwekkend. In totaal heb ik ongeveer 925 uur aan taxidiensten gewerkt, samen goed voor 55.500 minuten, 3.330.000 seconden… In die periode legde ik ongeveer 36.000 kilometer af, een afstand die aardig in de buurt komt van de omtrek van de aarde.

Wat die kilometers voor mij extra bijzonder maakt, is dat ik als invalchauffeur voortdurend op andere plekken terechtkwam. Ik had geen vaste route die ik iedere ochtend opnieuw reed. Natuurlijk waren er periodes waarin ik dezelfde passagiers vervoerde en bepaalde trajecten vaker aflegde, toch bracht het werk mij steeds weer naar andere bestemmingen. En omdat ik pas relatief kort in Noordoost-Nederland woon, waren veel van die plaatsen en wegen voor mij nog onbekend.

Ik kom oorspronkelijk uit Apeldoorn en kende deze regio vooral van enkele vakanties in mijn jeugd. Kort voordat ik als chauffeur begon, had ik tijdens mijn Pieterpadwandeling al een deel van het gebied leren kennen. Vanuit de taxibus ging die ontdekkingstocht verder, alleen nu over een veel groter gebied. Van Steenwijk en Meppel tot diep in Groningen, van Lauwersoog en de Eemshaven tot de dorpen en buurtschappen in Drenthe en Overijssel. Ik reed door plaatsen als Aduard,, Veendam, Uithuizen, Westerbork, Exloo en Schonebeek, en ontdekte onderweg talloze kleine wegen en dorpen waarvan ik voorheen nauwelijks had gehoord.

Eigenlijk was ik tijdens mijn werk regelmatig ook een beetje toerist. Ik mocht een voor mij grotendeels onbekend deel van Nederland ontdekken, terwijl ik tegelijkertijd mensen vervoerde voor wie diezelfde omgeving juist vertrouwd was. Dat leverde een bijzondere combinatie op. Terwijl mijn passagiers onderweg waren naar hun dagelijkse bestemming, keek ik regelmatig met de nieuwsgierigheid van iemand die ergens voor het eerst komt naar het landschap om ons heen.

Die ontdekkingstocht beperkte zich niet tot de omgeving. Achter mij zaten mensen die mij op hun eigen manier kennis lieten maken met een wereld die ik eveneens nog onvoldoende kende. Hun verhalen, hun humor, hun verdriet en hun onbevangenheid leerden mij minstens zoveel als de plaatsen waar ik doorheen reed.

Dat sluit prachtig aan bij de gedachte achter mijn project Walking for Humanity. Ik ben ervan overtuigd dat menselijkheid overal te vinden is, zolang we bereid zijn werkelijk aandacht te hebben voor de mensen die we ontmoeten. Tijdens mijn wandelingen ontdekte ik dat al, en het afgelopen jaar heb ik ervaren dat dezelfde nieuwsgierigheid ook achter het stuur van een taxibus tot bijzondere ontmoetingen kan leiden.

De kilometers vertellen hoeveel afstand ik heb afgelegd en de uren geven aan hoeveel tijd ik aan dit werk heb besteed. Wat die cijfers niet kunnen vertellen, is hoeveel nieuwe plekken ik heb ontdekt, hoeveel plezier ik heb gehad en hoeveel ontmoetingen mijn blik op het leven hebben verruimd.

Ik heb in één jaar tijd bijna een rondje om de aarde gereden, terwijl ik vooral een deel van Nederland én een wereld aan menselijkheid heb leren kennen.

Voorlopig uit de bus

Op 27 oktober begint voor mij een nieuwe professionele uitdaging waar ik ontzettend veel zin in heb. Ik krijg de gelegenheid om mijn kennis en ervaring op een andere manier in te zetten en kijk met veel enthousiasme uit naar alles wat deze volgende stap mij zal brengen.

Tegelijkertijd vind ik het jammer dat ik daardoor voorlopig afscheid moet nemen van het doelgroepenvervoer. Het werk heeft een bijzondere plek in mijn hart gekregen en ik kan mij goed voorstellen dat ik in de toekomst, wanneer tijd en omstandigheden het toelaten, opnieuw achter het stuur van een taxibus stap.

Ik beschouw dit dan ook niet als een definitief afscheid. De wereld van het doelgroepenvervoer heeft mij daarvoor te veel gebracht en de mensen die ik heb ontmoet zijn mij daarvoor te dierbaar geworden.

Wat ik eveneens zal missen, is het schrijven van mijn taxiblogs. De afgelopen tijd heb ik regelmatig ervaringen uit mijn werk gebruikt om verhalen te schrijven over menselijkheid, vertrouwen, plezier en de bijzondere manier waarop mensen naar het leven kunnen kijken. Die verhalen ontstonden vaak uit heel gewone gebeurtenissen die mij onderweg aan het denken zetten.

Met het verdwijnen van mijn dagelijkse taxiritten verdwijnt ook die vanzelfsprekende bron van inspiratie. En dat vind ik eigenlijk ontzettend jammer, omdat ik ervan overtuigd ben dat juist binnen het doelgroepenvervoer nog zoveel verhalen liggen die het verdienen om verteld te worden. Daarom wil ik graag iets proberen.

De verhalen mogen blijven reizen

Aan mijn collega-chauffeurs in het doelgroepenvervoer wil ik een uitnodiging doen. Jullie maken iedere dag bijzondere dingen mee en ontmoeten mensen die op hun eigen manier iets toevoegen aan jullie leven. Dat kunnen vrolijke gebeurtenissen zijn waar je nog dagen om moet lachen, ontroerende momenten die je bijblijven of moeilijke situaties die je aan het denken hebben gezet.

Ik zou het ontzettend leuk vinden wanneer jullie zulke ervaringen met mij willen delen, zodat ik af en toe een nieuw taxiblog kan blijven schrijven.

Daarvoor heb ik een speciaal e-mailadres bedacht: TaxiLife@Ideas4Life.blog.

Je hoeft daarvoor helemaal geen schrijver te zijn. Vertel gewoon wat je hebt meegemaakt, waarom die gebeurtenis je is bijgebleven en wat het voor jou bijzonder maakte. Met jouw toestemming kan ik daar vervolgens een verhaal van maken dat anderen laat kennismaken met de menselijke kant van dit prachtige beroep.

Uiteraard staat de privacy van onze passagiers en jezelf daarbij voorop. Herkenbare persoonlijke gegevens of situaties delen we uitsluitend wanneer daarvoor de benodigde toestemming bestaat. Het gaat mij om de ervaringen en de inzichten die daaruit voortkomen, en om de mensen die iedere dag opnieuw laten zien hoeveel betekenis een gewone ontmoeting kan hebben.

Op die manier hoop ik betrokken te blijven bij een wereld die mij in één jaar tijd ontzettend dierbaar is geworden. En wie weet krijgen mijn taxiblogs daarmee een bijzonder vervolg, waarin ook de ervaringen van andere chauffeurs een plek krijgen.

Wat ik uiteindelijk meeneem

Als ik terugdenk aan mijn eerste werkdag, had ik nooit kunnen bedenken hoeveel dit jaar mij zou brengen. Ik begon aan een baan waarin ik mensen veilig naar hun bestemming mocht vervoeren en eindig met een verzameling herinneringen die ik voor geen goud had willen missen.

Ik denk aan de vrolijke begroetingen in de ochtend, de gesprekken onderweg en de spontane omhelzingen waarmee mensen hun waardering lieten blijken. Aan de karaoke, de grappen en natuurlijk dat jarige konijntje. Ook denk ik aan de verdrietige verhalen, de momenten waarop iemand zijn zorgen met mij deelde en de keren dat ik na een rit nog even bleef nadenken over wat mij was verteld.

Ik denk aan Remy, aan mijn collega’s en aan iedereen die mij het vertrouwen heeft gegeven om dit werk te mogen doen. Aan ouders en begeleiders die hun dierbaren aan mijn zorg toevertrouwden en bovenal aan de passagiers die van een gewone werkdag regelmatig iets bijzonders maakten.

Ik denk ook aan René, Lucas en de andere planners die hen ondersteunen wanneer zij niet beschikbaar zijn of wanneer de druk te groot wordt. De communicatie met hen verliep niet altijd zonder spanning, maar ik heb steeds meer leren waarderen hoe ingewikkeld hun werk is. Het is een helse opgave om de planning telkens weer rond te krijgen, terwijl er voortdurend meer ritten zijn dan beschikbare taxichauffeurs. We hebben nu eenmaal te maken met een tekort, en toch kregen zij het iedere keer weer voor elkaar om de puzzel zo goed mogelijk te leggen.

Daar hebben we als chauffeurs regelmatig commentaar op gehad, en ook ik heb mij soms afgevraagd waarom bepaalde keuzes werden gemaakt. Soms waren die keuzes voor ons ondoorgrondelijk. Toch ben ik René, Lucas en alle andere planners oprecht dankbaar voor hun inzet, hun flexibiliteit en de ondersteuning die zij iedere dag boden om alle ritten mogelijk te maken. Zonder hun werk achter de schermen zou geen enkele planning rijden zoals die rijdt.

Het is een jaar geweest waarin ik ontzettend veel heb ontvangen, juist doordat ik iedere dag iets voor anderen mocht betekenen. Dat besef maakt mij dankbaar en ook een beetje trots dat ik onderdeel heb mogen zijn van deze bijzondere wereld.

Op 27 oktober 2025 stapte ik voor het eerst achter het stuur. Precies een jaar later begint een nieuw hoofdstuk in mijn leven. De bus laat ik voorlopig achter, evenals de routes en de dagelijkse ontmoetingen waar ik zo van heb genoten.

Wat ik meeneem, past gelukkig niet in een urenregistratie of kilometerstand. Het zijn de herinneringen aan mensen die mij hebben laten lachen, mij hebben ontroerd en mij hebben geleerd om met een steeds ruimere blik naar het leven te kijken.

Ik heb een jaar lang mensen naar hun bestemming mogen brengen. Zonder dat zij het waarschijnlijk beseften, hebben zij mij onderweg ook een heel eind verder gebracht.

En daarvoor ben ik jullie allemaal ontzettend dankbaar.