Muziek heeft een bijzondere manier om de tijd vast te houden. Een liedje duurt een paar minuten, een herinnering kan een leven lang meegaan. Pas wanneer je jaren later opnieuw naar dezelfde muziek luistert, ontdek je dat die liedjes ongemerkt een verhaal zijn geworden. Niet omdat je dat destijds zo hebt bedacht, wel omdat het leven zich tussen de eerste en de laatste noot heeft afgespeeld.

Die gedachte hield mij de afgelopen dagen bezig.

Ik keek terug op een periode die mij veel heeft gebracht. Niet alleen liefde, ook nieuwe inzichten over mezelf. Niet alleen mooie herinneringen, ook een andere manier van kijken naar relaties. Het zette mij aan het denken hoe vaak wij de waarde van een relatie afmeten aan de vraag of zij is gebleven. Alsof alleen een gezamenlijk leven bewijst dat liefde werkelijk van betekenis is geweest.

Steeds vaker vraag ik mij af of wij daarmee geen onrecht doen aan alles wat een ontmoeting onderweg kan geven.

Een relatie verandert een mens. Je ontdekt kanten van jezelf die je nog niet kende. Je leert een andere cultuur kennen, kijkt met andere ogen naar gewoonten die voor jou vanzelfsprekend waren en merkt dat liefde veel meer is dan overeenkomsten zoeken. Juist verschillen kunnen een uitnodiging zijn om nieuwsgierig te blijven. Om te luisteren. Om te proberen de wereld door de ogen van een ander te bekijken.

Dat is voor mij misschien wel de mooiste opbrengst van een relatie.

Verliefd worden is een bijzonder proces. Het begint vaak met een glimlach, een gevoel van nieuwsgierigheid en het verlangen om tijd met elkaar door te brengen. Langzaam ontstaat vertrouwen. Je bouwt samen herinneringen op. Je ontdekt elkaars eigenaardigheden en gaat juist die eigenschappen waarderen. Zonder dat je het merkt, krijgt iemand een vaste plaats in je leven.

Pas veel later realiseerde ik mij dat juist die gewone momenten uiteindelijk de meest waardevolle herinneringen worden.

Niet iedere ontmoeting is bedoeld om een leven lang te duren.

Dat neemt niets weg van de betekenis die zij onderweg heeft gehad.

Ik ben dankbaar voor de momenten die we met elkaar deelden. Voor de vonken die horen bij een nieuwe liefde, voor het vertrouwen dat langzaam groeide, voor het leren kijken door de ogen van iemand die in een andere cultuur is opgegroeid. Voor alle momenten waarop ik voelde hoe bijzonder het is wanneer twee levens elkaar ontmoeten.

Die ervaringen verdwijnen niet.

Zij worden onderdeel van wie wij zijn.

Eigenlijk geldt dat voor veel meer ontmoetingen in het leven. Een docent kan jaren later nog hoorbaar zijn in de manier waarop een leerling naar de wereld kijkt. Een collega kan ongemerkt invloed hebben op de manier waarop je zelf leiding gaat geven. Een vriend kan een gedachte meegeven die pas veel later werkelijk betekenis krijgt. Mensen laten sporen achter in elkaars leven, vaak zonder dat zij beseffen hoe groot die invloed uiteindelijk zal zijn.

Daarom geloof ik dat dankbaarheid een bijzondere plaats inneemt in het leven. Dankbaarheid vraagt niet of iets voor altijd heeft geduurd. Zij kijkt naar wat een ontmoeting heeft toegevoegd aan wie wij vandaag zijn. Zij erkent dat iets voorbij kan zijn en blijft tegelijkertijd zien hoe waardevol de reis is geweest.

Die gedachte bracht mij uiteindelijk terug bij twee liedjes.

Het eerste droeg de titel Cherish. Koester wat je ontvangt zolang het op je pad is.

Veel later verscheen I Still Carry You.

Toen ik die twee titels naast elkaar zag, besefte ik dat zij ongemerkt een hoofdstuk van mijn leven samenvatten. Tussen die twee liedjes ligt een verhaal vol verwondering, liefde, groei en herinneringen die mij hebben gevormd.

Wat de toekomst ook brengt, dat hoofdstuk blijft altijd deel uitmaken van mijn verhaal. En wanneer ik daarop terugkijk, blijft uiteindelijk één gevoel het sterkst aanwezig:

Dankbaarheid.

Salamat, my Maganda Palangga