De NOS publiceerde onlangs een artikel met een veelzeggende titel: “Werkdruk zorgmedewerkers nog hoger door minder inhuur van zzp’ers”. Daarin vertellen zorgprofessionals hoe de werkdruk tot ondraaglijke hoogte is gestegen sinds zorginstellingen minder zzp’ers durven in te huren. Cliënten wachten soms uren op zorg, medewerkers draaien dubbele diensten, en ziekteverzuim stijgt.

Wat hier zichtbaar wordt, is een uitwas van een veel groter probleem: de angst om zzp’ers aan te nemen. En die angst heeft een naam: de Wet DBA.

De Wet DBA: goede intentie, verkeerde uitwerking

De Wet DBA is ooit ingevoerd met een legitiem doel: schijnzelfstandigheid tegengaan. Te vaak werkten mensen als zzp’er, terwijl ze feitelijk gewoon werknemer waren — zonder zekerheid, zonder sociale bescherming. Daar moest een rem op.

Maar de huidige realiteit laat iets anders zien. De Belastingdienst handhaaft strenger, opdrachtgevers vrezen naheffingen en boetes, en organisaties durven simpelweg geen zelfstandigen meer in te huren. Het resultaat: niet alleen de schijnzelfstandige wordt geraakt, maar ook de échte zelfstandige die wél flexibel en bewust voor het zzp-schap kiest.

Nederland op slot

Wat je nu in de zorg ziet, gaat breder spelen.
– Zzp’ers zonder werk. Professionals die beschikbaar zijn, worden buitenspel gezet.
– Werk zonder uitvoerenden. Organisaties krijgen hun roosters en projecten niet rond.
– Mensen klem. Zorgmedewerkers, cliënten, leraren, IT-projecten: allemaal slachtoffer van een systeem dat verlamt in plaats van oplost.

De zorg is pijnlijk zichtbaar in het NOS-artikel, maar hetzelfde patroon zie je in de bouw, IT en onderwijs. Daar waar flexibiliteit nodig is, ontstaat stilstand.

Zorg-zzp’ers: geen zwart-wit discussie

Laat er geen misverstand over bestaan: veel zorgprofessionals die als zzp’er werken, zijn in de praktijk niet de “klassieke ondernemer” met meerdere klanten, eigen risico en zelfstandigheid. Het zijn mensen die via een ander contract werken, vaak uit onvrede over roosters of werkdruk.

Maar de kernvraag is: helpt het huidige beleid de zorg vooruit? Het antwoord lijkt duidelijk: nee. Het lost de problemen niet op, maar verergert ze.

Angst is geen beleid

Wat nu gebeurt, is dat de angst voor de Wet DBA het beleid bepaalt. Instellingen durven geen keuzes meer te maken. Daardoor raakt de arbeidsmarkt op slot.

En een arbeidsmarkt die op slot zit, raakt mensen.
– Cliënten krijgen niet de zorg die ze nodig hebben.
– Medewerkers raken overbelast en vallen uit.
– Zelfstandigen verliezen hun bestaanszekerheid.

Menselijkheid onder druk door wet- en regelgeving

Het wrange is dat juist de wet- en regelgeving die bedoeld is om mensen te beschermen, in de praktijk de menselijkheid onder druk zet.
– Voor cliënten betekent dit dat basiszorg tekortschiet.
– Voor medewerkers betekent dit dat werkplezier plaatsmaakt voor overbelasting.
– Voor zelfstandigen betekent dit dat hun keuzevrijheid en bestaanszekerheid worden ingeperkt.

Zo raken alle niveaus van menselijkheid in de knel: de zorg voor de ander, de zorg voor jezelf, en het recht om te werken op een manier die past bij jouw leven.

Tijd voor een volwassen oplossing

Als samenleving moeten we het eerlijke gesprek voeren: hoe maken we ruimte voor echte zelfstandigen, terwijl we schijnzelfstandigheid tegengaan? Hoe creëren we duidelijkheid in plaats van angst?

Want zolang die duidelijkheid ontbreekt, blijven we steken in een situatie waarin werk, menskracht en behoefte elkaar niet vinden. En dat is niet goed voor de zorg, niet voor andere sectoren, en uiteindelijk niet voor Nederland.

👉 Wat vind jij? Is de huidige aanpak van de Wet DBA een bescherming van werknemers, of een blokkade die de hele arbeidsmarkt verstikt?

#arbeidsmarkt #zorg #zzp #wetDBA #werkdruk #samenwerking