Sommige melodieën lijken een eigen leven te leiden.
Ze duiken op, verdwijnen weer naar de achtergrond en keren jaren later terug op een plek waar niemand ze had verwacht. Wie het refrein van Ha Ha Haaland tijdens het WK van 2026 hoorde, zal waarschijnlijk hebben gedacht dat het speciaal voor Erling Haaland was geschreven. De geschiedenis van die melodie begint alleen al bijna een halve eeuw eerder.
In 1979 bracht de Duitse groep Dschinghis Khan het nummer Moskau uit. Europa leefde midden in de Koude Oorlog. Oost en West stonden politiek lijnrecht tegenover elkaar en juist in die tijd verscheen een vrolijk disconummer over de Russische hoofdstad. Het aanstekelijke refrein bleef direct hangen en het publiek sloot het lied massaal in de armen.
In West-Duitsland groeide Moskau uit tot een grote hit. Ook buiten Europa vond het nummer een enthousiast publiek. In Australië verscheen een Engelstalige versie, Moscow, die wekenlang de hitlijsten aanvoerde. Rond de Olympische Spelen van 1980 werd het nummer veel gebruikt in televisie-uitzendingen, waardoor vrijwel heel Australië het refrein kende.
Binnen de Sovjet-Unie klonk een ander geluid. Ondanks de titel en de verwijzingen naar Moskou vonden de autoriteiten het lied te westers. De disco-invloeden, de uitbundige sfeer en de manier waarop de stad werd neergezet, pasten niet binnen het officiële beeld dat men wilde uitdragen. Het nummer kreeg daardoor nauwelijks ruimte op de staatsmedia.
De jaren gingen voorbij. De Berlijnse Muur viel. De Sovjet-Unie verdween uit de geschiedenisboeken. Moskau verdween nooit helemaal. De melodie dook op in videogames, op internet en in talloze filmpjes. Steeds opnieuw ontdekte een nieuwe generatie het refrein, vaak zonder te weten waar het vandaan kwam.
In 2009 keerde het lied terug naar de stad waar het ooit zo gevoelig lag. Moskou organiseerde dat jaar het Eurovisie Songfestival. Tijdens de opening klonk opnieuw Moskau. Een nummer dat ooit als te westers werd beschouwd, maakte nu deel uit van een internationaal muziekevenement in dezelfde stad.
Ruim tien jaar later belandde dezelfde melodie in Manchester. Supporters van Manchester City ontdekten dat de naam van Erling Haaland bijna vanzelf samenviel met het beroemde refrein. Het “ha-ha-ha-ha” veranderde in “Haa-Haa-Haa-Haaland”. Binnen korte tijd galmde een melodie uit 1979 door het Etihad Stadium. Het supporterslied verscheen op Spotify, verspreidde zich via sociale media en werd miljoenen keren beluisterd.
Tijdens het WK van 2026 bereikte het lied opnieuw een wereldwijd publiek. In stadions, cafés en huiskamers klonk hetzelfde refrein. Voor miljoenen voetballiefhebbers hoorde het gewoon bij Haaland. Weinigen zullen hebben beseft dat dezelfde melodie al tientallen jaren eerder door een Duitse discoformatie werd uitgebracht en onderweg een opmerkelijke geschiedenis had opgebouwd.
Als je de gebeurtenissen achter elkaar zet, leest het bijna als een reisverslag. Een Duits disconummer uit 1979. Geweerd in de Sovjet-Unie. Dertig jaar later gespeeld tijdens de opening van het Eurovisie Songfestival in Moskou. Daarna een supporterslied in Manchester. Uiteindelijk meegezongen tijdens een wereldkampioenschap voetbal.
Van Moskou naar Manchester en verder…
Ik vraag me af waar die melodie over twintig jaar weer opduikt.
