Afgelopen sabbath (zaterdag) was ik in de kerk in Meppel. En zoals vaker, eigenlijk bijna altijd, begon de dienst met een kinderverhaal. Nou ja, kinderverhaal, eerder een jongeren verhaal, gezien de leeftijd van de kinderen. Maar, zoals ook wel vaker, is dit verhaal vaak ook een mooie les voor de volwassenen in de kerk. Dit keer sprak Thijs de Reus over een restaurantbezoek van een rijke zakenman. Hij had een lange kassabon meegenomen om deze te laten zien. De rekening van iets als je iets hebt gekocht in een winkel, gedaan hebt of – zoals in dit verhaal – als je afrekent aan het einde van een etentje in een restaurant met alles wat jij en je gezelschap hebben gegeten en gedronken die avond.

Iets wat velen wel zulen kennen: de rekening na een avond gezelligheid… Uiteraard eindigde Thijs met een boodschap van geloof: God heeft voor ons de “rekening van onze problemen” reeds betaald. Dankzij Hem kunnen wij voortleven zonder deze “rekening” te hoeven betalen. Voor mij had dit verhaal een andere waarde. Alhoewel ‘andere’? Oordeel zelf, hieronder volgt mijn versie…

In het verhaal loopt het anders dan je verwacht. De man ging naar het restaurant en kreeg een tafel bij het raam. Hij kon zo naar buiten kijken, naar de mooie lichtende straten in deze tijd van het jaar. Buiten was het koud en guur, binnen warm en gezellig. Terwijl hij zat te eten liep er een man buiten langs het raam. Weemoedig keek de man naar binnen naar de mensen die in overvloed leefden en nu de luxe hadden om zelfs uit eten te gaan. Het lonkte, maar hij had niet de mogelijkheid om aan te schuiven, het geld ontbrak hem. Hij was arm, liep er armoedig bij en had amper geld om in leven te blijven, laat staan in een restaurant te gaan eten.

De man binnen zag de man buiten staan, in de kou en duidelijk verdrietig om de gedachten die in hem om gingen. Hij stond op, liep naar buiten en nodigde de man uit om bij hem aan te schuiven en de maaltijd met hem te delen. Aarzelend liep de man wat ongemakkelijk mee naar binnen. Hij was er – natuurlijk – niet op gekleed, maar de man binnen drong aan dat het “ok” was. Eenmaal aan tafel kwam de ober langs om de gerechten op te nemen van de beide heren.

Een mooi avondvullend gesprek volgde. Waarbij ze beiden deelden wat hen in het leven was voorgevallen en hoe ze waren gekomen waar ze nu waren. Geen oordeel, geen waarde, gewoon eerlijke mooie en soms heftige verhalen. Twee mannen, ongeveer dezelfde leeftijd, dezelfde kansen en zelfs in veel gevallen dezelfde uitdagingen. De ene redde het wel, de ander vocht om boven te blijven.

Aan het einde van de avond kwam het onvermijdelijke moment van de rekening. Door de lange zit, de vele lekkere gerechten en nog veel meer drankjes, zou deze er wel behoorlijk uitzien. De rijke man stelde de ander gerust. Hij had een fantastische avond gehad met een leeftijdsgenoot die oprecht luisterde en eerlijk was over zijn eigen verhaal. Een avond die hij nog niet vaak had meegemaakt. De rekening was natuurlijk voor hem en geen enkel probleem. Voor hij de rekening vroeg dankte hij zijn onverwachte metgezel voor de fijne avond.

Toen de ober terugkwam en de kassabon overhandigde, was deze lang, maar er was iets bijzonders mee aan de hand… Hij was volledig leeg. De rekening was letterlijk leeg. De mannen, zwaar verbaasd over deze kassabon, stelden bijna gelijktijdig de vraag hoe kan dit nou…. De ober antwoorde eenvoudig: Het aanbod van de rijke man had het hele restaurant zichtbaar geraakt. Dat iemand belangeloos een vreemdeling op deze manier wilde helpen, liet hen niet onaangeraakt. Dit moest beloond worden en het restaurant zag maar een manier om dit te doen: Een lege rekening overhandigen. De kosten waren voor het restaurant, de ervaring was voor ons allemaal. De ober bedankte beide heren voor de gezelligheid en wijze les. Iedereen in het restaurant was geraakt door deze kleine daad van menselijkheid van zowel de man als het restaurant.

Menselijkheid begint bij een gebaar, groot of klein, maar wie het ECHT ziet, verspreid het en maakt het groter. Menselijkheid is zo’n dingetje wat meer wordt als je het deelt. Wat aanstekelijk werkt als men het ziet. Menselijkheid is dat eenvoudige gebaar, waarmee je de wereld weer een stukje mooier maakt. Velen noemen het ook wel “Pay it forward”.

Hoe doe jij dat? Pay it forward…..