Wanneer het leven verschuift

Een voorwoord voor mijn drieluik over de laatste 2 jaar

De komende tijd verschijnen er drie blogs waarin ik een persoonlijk verhaal vertel dat lang heeft liggen rijpen. Het zijn drie delen die samen een periode beschrijven waarin bijna alles in mijn leven van vorm veranderde. Niet omdat ik daarvoor koos, maar omdat het leven soms beslist dat het oude niet langer passend is bij wie je aan het worden bent. Ik deel deze drie blogs omdat ze laten zien wat er gebeurt wanneer een mens midden in zo’n verschuiving staat: tussen afbraak en opbouw, tussen verliezen en terugvinden, tussen vasthouden en loslaten.

Veel mensen kennen inmiddels mijn recente verhalen: Walking for Humanity, het Pieterpad, de beweging die daaruit groeide, en het ontstaan van UW-TOPIA. Maar wat daarachter ligt, zijn jaren van zoeken, twijfelen, vallen, opstaan en opnieuw kijken. Dat deel blijft vaak onzichtbaar. Toch zit precies daar de kern van transformatie. Daarom neem ik je mee langs deze drie delen, die samen niet alleen mijn pad beschrijven, maar ook de onderstroom die dit pad richting gaf.

Drie delen, drie fasen

Deel 1:Wat overblijft als alles verschuift beschrijft de afbraakfase. De periode waarin mijn huwelijk van ruim twintig jaar eindigde en ik geconfronteerd werd met vragen die ik jarenlang had uitgesteld. Wie ben ik eigenlijk wanneer de vertrouwde vorm wegvalt? Wat blijft er over wanneer je zekerheden verdwijnen? Het is een rauwe, eerlijke fase waarin ik moest leren dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar een ingang. De pijn die geen schuldige kende, maar wel gevolgen had, vroeg om erkenning. En langzaam werd die kwetsbaarheid een kompas – niet altijd prettig, maar wel richtinggevend.

Deel 2 Tussen liefde en leegtegaat over de tussenruimte: de maanden waarin ik nergens écht thuishoorde. Noorwegen, de Filipijnen, Ruinen – geografisch ver uit elkaar, maar emotioneel nog verder. Het was de fase waarin ik merkte dat leegte niet hetzelfde is als zinloosheid. Er zit vaak een stille bedoeling in periodes waarin het leven je terugbrengt tot de essentie. In die stilte ontdekte ik dat menselijkheid niet iets is dat je bedenkt, maar iets dat je ontvangt. In de vorm van wildvreemden op het Pieterpad die me onderdak gaven, in een onbekende vrouw die mij een woonplek aanbood toen ik geen kant op kon, in vrienden die bleven staan terwijl ik geen helder spoor achterliet. Het is de fase waarin het ‘ik’ kleiner werd, zodat het ‘wij’ opnieuw kon ontstaan.

Deel 3 Waar wonderen beginnenbeschrijft de kanteling. De momenten waarop losse puzzelstukjes elkaar begonnen te vinden. Een cursus die ik bijna links liet liggen, een gesprek dat alles veranderde, een tweedaagse waarin dromen en plannen samenvielen – en ineens ontstond er iets wat groter was dan mijn eigen verhaal. UW-TOPIA kwam tot leven, niet als concept, maar als missie. Een missie die verder reikt dan persoonlijke doelen en die raakt aan wat ik altijd al voelde: dat we niet alleen verantwoordelijk zijn voor onze eigen toekomst, maar ook voor die van de kinderen die na ons komen. In dit deel verschuift het perspectief van binnenwereld naar buitenwereld, van persoonlijke heling naar maatschappelijke verantwoordelijkheid.

De rode draad die alles verbindt

Wat deze drie delen vooral laten zien, is dat een leven nooit zomaar verschuift. Er zit altijd een onzichtbare beweging in, soms pas achteraf herkenbaar. Als je de delen straks leest, zul je een aantal terugkerende lijnen ontdekken:

Kwetsbaarheid als kompas – Niet als breekpunt, maar als een openheid die nieuwe richting mogelijk maakte. Juist in de momenten waarop ik dacht dat ik tekortschiet, ontstond er ruimte voor iets anders.

Menselijkheid als levenslijn – Hulp, warmte, aandacht, vertrouwen: het waren niet de grote systemen of zekerheden die mij droegen, maar mensen. Wildvreemden, vrienden, familie, ontmoetingen die precies op het juiste moment opdoken.

Van ‘ik’ naar ‘wij’ – Het verhaal begint met mijn eigen pijn, maar eindigt met een collectieve ambitie. Een missie die groter is dan mijn persoonlijke verhaal, maar juist daardoor betekenis geeft aan wat daaraan voorafging.

Verantwoordelijkheid die groeit uit verlies – Pas toen het oude wegviel, ontstond de ruimte om te zien wat mijn echte werk is: bouwen aan iets dat verder reikt dan mijn eigen horizon.

Een milde spirituele onderstroom – Niet zweverig, niet dogmatisch, maar een steeds terugkerend gevoel dat er meer samenhang was dan ik kon overzien. Dat wat ik chaos noemde, achteraf richting bleek. Dat de toevalligheden achteraf bijna te logisch waren om toeval te zijn.

Wat je kunt verwachten wanneer je mee leest

De drieluik die ik de komende tijd deel is geen succesverhaal. Het is ook geen klaagzang. Het is een reisverslag van de binnenkant van verandering. Een verhaal dat schuurt, ontspant, vertraagt en versnelt – zoals echte transformatie dat vaak doet. Je zult momenten herkennen waarin het leven te groot voelt, momenten waarin het te klein voelt en momenten waarin het ineens precies klopt.

Het is een verhaal zonder helden, zonder daders, zonder vaste antwoorden. Maar het is wél een verhaal met richting. De richting van iemand die halverwege ontdekt dat hij niet op zoek was naar zekerheid, maar naar betekenis. Niet naar terug, maar naar vooruit. Niet naar controle, maar naar verbinding.

Als mijn verhaal iets kan doen, dan hoop ik dat het je laat voelen dat verschuiving niet alleen verlies betekent, maar ook ruimte. Ruimte voor iets dat je nog niet kent, maar dat je misschien juist nodig hebt.

De komende drie blogs vormen samen die reis. Ik nodig je uit om met me mee te lezen – niet om mijn verhaal te leren kennen, maar om te zien wat er mogelijk wordt wanneer alles verschuift en je besluit om tóch te blijven lopen.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.