Vandaag bezocht ik de volleybalwedstrijd in Assen van Somas/Activia uit Sint Anthonis tegen Craft Sudosa uit Assen. Het was alweer een tijdje geleden dat ik op de tribune zat bij een volleybalwedstrijd, maar al snel merkte ik dat het ritme, de spanning en de emotie van een wedstrijd me nog altijd raken. Eén moment bleef me vooral bij. Bij een van de teams liep het niet soepel — de passes kwamen net niet goed, de spelverdeling liep niet goed, de timing was zoek. De coach Arjen Schimmel besloot te wisselen: de spelverdeelster eruit, een nieuwe erin. Een jonge vrouw, Sanisha Latuhinin (dochter van spelverdeler Misha Latuhihin, gouden generatie 1996), zichtbaar gespannen.

De eerste paar ballen gleden letterlijk door haar handen. Fout na fout. Nog voor het publiek goed en wel begreep wat er gebeurde, was ze alweer gewisseld. Dat ging snel, hard bijna. Je zag het verdriet en de frustratie van haar gezicht druipen.

In de volgende set kreeg Sanisha echter opnieuw de kans. Dit keer zag je iets veranderen. De zenuwen waren er nog, maar ze had besloten om erdoorheen te spelen. Ze pakte haar ballen met overtuiging, durfde te kiezen, durfde te leiden. Het team begon te draaien, het ritme kwam terug. En ze bleef staan — niet één rally, maar een hele set lang en mocht ook starten in de set erna. Het vertrouwen herwonnen…

Na afloop sprak ik met de Arjen én met Sanisha. Wat ze vertelden raakte me. Sanisha gaf eerlijk toe: “Ik was zó zenuwachtig. Alles glipte letterlijk door mijn handen. Die wissel na drie punten was terecht. Hard, maar terecht.” En over haar tweede kans zei ze: “Toen ik er weer in mocht, voelde dat als vertrouwen. Dat gaf me de kracht om het nu wél te laten zien.”

Arjen vertelde: “Op dit niveau kun je het je niet veroorloven om te blijven hopen dat het goed komt. Als het niet lukt, wissel je. De stakes zijn te hoog. Maar dat betekent niet dat het vertrouwen weg is. Integendeel. Ik weet wat ze kan. Ze moest het alleen zelf weer even voelen.”

Ik vroeg hem: “En als het bij die tweede kans weer was misgegaan?” Hij dacht geen seconde na: “Dan had ik haar weer gewisseld, ja. Maar dan was ik maandag meteen met haar gaan zitten. Niet om te zeggen wat fout ging, maar om te benadrukken dat het vertrouwen er nog steeds is. En om samen te kijken hoe ze dat vertrouwen in zichzelf ook binnen de lijnen kan vasthouden.”

Dat vond ik krachtig. Want vertrouwen is geen blind geloof — het is een bewuste keuze. Een coach die wisselt, doet dat niet altijd uit wantrouwen, maar soms juist uit zorg. Omdat hij wil beschermen, ruimte wil creëren voor herstel. En een speelster die na zo’n moment terug durft te komen, toont moed.

Wat ik vandaag zag, was niet zomaar sport. Het was een miniatuur van leiderschap. Een les over menselijkheid in de spanning van presteren. Over hoe vertrouwen niet begint bij succes, maar juist zichtbaar wordt op het moment dat het misgaat.

De glimlach van Sanisha na afloop zei genoeg. “Het is een groot goed,” zei ze, “om in een team te zitten dat in je blijft geloven — ook als het er even niet uitkomt.” En ik dacht: Dat geldt niet alleen voor volleybal. Dat geldt overal waar mensen met elkaar werken, dromen en proberen iets moois neer te zetten.

_{Sanisha en Jesse samen met vader Misha Latuhihin (gouden medaille winnaar OS Atlanta 1986)© David van Haren}