“I don’t know if we each have a destiny, or if we’re all just floating around accidentally on the breeze. But I think, maybe it’s both. Maybe both happen at the same time.”

Van de week keek ik Forrest Gump opnieuw. Aan het einde van de film staat Forrest bij het graf van Jenny. Hij spreekt een paar zinnen uit die ik al vaker had gehoord. Toch gebeurde deze keer iets bijzonders. De film was afgelopen, de aftiteling begon en ik bleef zitten. Die paar zinnen lieten mij niet meer los.

Ze brachten woorden bij elkaar die volgens veel mensen tegenover elkaar staan. Destiny aan de ene kant. Toeval aan de andere. Alsof het leven uiteindelijk uit één van die twee moet bestaan.

De afgelopen jaren ben ik tot een andere conclusie gekomen.

Toeval bestaat voor mij niet.

Voorbestemming evenmin.

Toen ik die gedachte voor het eerst uitsprak, voelde dat bijna als een tegenspraak. Hoe langer ik erop bleef kauwen, hoe logischer ze werd. Het leven blijkt veel rijker dan de woorden die wij ervoor hebben bedacht.

Ik kijk terug op een periode waarin veel veranderde. Ontmoetingen die ik nooit had verwacht. Gesprekken die mijn denken veranderden. Beslissingen die nieuwe deuren openden. Andere deuren sloten zich juist weer. Tijdens al die gebeurtenissen zag ik geen patroon. Ik leefde van dag tot dag en probeerde iedere keer opnieuw de keuze te maken die op dat moment het beste voelde.

Pas achteraf begonnen de lijnen zichtbaar te worden.

Niet doordat iemand mijn leven vooraf had uitgetekend. Ook niet doordat alles willekeurig voorbij kwam drijven. Ik begon te zien dat iedere keuze een volgende mogelijkheid had geopend. Iedere stap veranderde het landschap waarin de volgende beslissing genomen werd.

Dat inzicht gaf een bijzonder gevoel van rust.

Het leven hoeft voor mij geen vast script te zijn. Ik hoef ook niet te geloven dat alles toevallig gebeurt. Ik hoef alleen verantwoordelijkheid te nemen voor de keuze die vandaag voor mij ligt. Morgen ontstaat vervolgens uit de keuzes van vandaag.

Tijdens die gedachte moest ik ineens denken aan Wheel in the Sky van Journey.

“Wheel in the sky keeps on turnin’…”

Die regel ken ik al tientallen jaren. Vroeger hoorde ik vooral de onzekerheid. Tegenwoordig hoor ik vooral beweging. Het wiel draait altijd verder. Het leven wacht niet totdat wij alle antwoorden hebben gevonden. Nieuwe ontmoetingen dienen zich aan. Nieuwe mogelijkheden ontstaan. Nieuwe keuzes vragen om aandacht.

Dat wiel blijft draaien.

Juist daarin herken ik iets wat ook in de woorden van Forrest besloten ligt. Het leven is voortdurend onderweg. Wij bewegen mee, we denken na, we twijfelen, we kiezen en ontdekken pas veel later welke betekenis een bepaalde beslissing werkelijk heeft gekregen.

Achteraf beoordelen we onze keuzes vaak met de kennis van vandaag. Dat voelt logisch, al doet het weinig recht aan de mens die we toen waren. Iedere beslissing ontstaat vanuit de kennis, de ervaring en het inzicht van dat moment. Daarna leven we met de gevolgen. We groeien eraan, leren ervan en nemen dat weer mee naar de volgende keuze.

Zo ontstaat een levensverhaal.

Niet doordat iedere bladzijde vooraf geschreven was.

Ook niet doordat losse gebeurtenissen toevallig naast elkaar zijn gevallen.

Het verhaal ontstaat terwijl wij leven.

Dat besef heeft mijn kijk op destiny veranderd.

Voor mij is destiny geen bestemming die ergens in de verte op mij wacht. Het is ook geen routekaart die al vanaf mijn geboorte vastligt. Destiny ontstaat onderweg. Iedere keuze voegt een nieuwe regel toe aan het verhaal dat we later ons leven noemen.

Daarom bleef die laatste scène uit Forrest Gump zo lang in mijn hoofd rondzingen. Niet vanwege het antwoord dat Forrest geeft. De vraag die hij stelt, bracht mij terug bij een overtuiging die de afgelopen jaren langzaam is gegroeid.

Het leven geeft richting door de keuzes die wij onderweg maken.

En terwijl het wiel blijft draaien, schrijven wij stap voor stap verder aan ons eigen verhaal.